1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Ticaret Kanunu (TTK) m. 243, şahıs şirketlerinin prototipi ve en temel formu olan kollektif şirketlerin sona erme sebeplerini sistematik bir biçimde düzenlemektedir. Kollektif şirketler, yapıları gereği ortakların birbirlerine duydukları karşılıklı güven (intuitu personae) esasına dayanır [1, 2]. Bu bağlamda, şirket tüzel kişiliğinin varlığını sürdürmesi, hem ekonomik temelinin sağlam kalmasına hem de ortakların kişisel durumlarındaki istikrara sıkı sıkıya bağlıdır.
Maddenin sistematiği incelendiğinde, kanun koyucunun makro perspektifte iki temel amaca hizmet ettiği görülür: Birincisi, Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) adi şirketlere ilişkin genel sona erme sebeplerini (TBK m. 639 ve 640) kollektif şirketler için de temel bir zemin olarak kabul etmek; ikincisi ise ticaret hukukunun dinamiklerine özgü spesifik sona erme hallerini (iflas, birleşme, sermaye kaybı, tescil eksikliği) ayrıca ve açıkça düzenlemektir [3, 4].
Hükmün konuluş amacı (ratio legis), ticari hayatta işlem güvenliğini sağlamak, sermayesi veya şahsi temeli çökmüş bir şirketin hukuki varlığını sürdürmesinin yaratacağı riskleri bertaraf etmek ve böylece hem alacaklıları hem de şirket ortaklarını korumaktır. Kollektif şirketlerin tasfiyesi ve sona ermesi, doğrudan doğruya alacaklıların tatmini ve ticari işletmenin akıbeti ile ilgili olduğundan, kanun koyucu bu sebepleri sınırlandırılmış ve öngörülebilir bir çerçeveye oturtmuştur.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. TBK m. 639 ve 640'a Atıf Yoluyla Sona Erme
Kollektif şirketin temelinde bir adi şirket sözleşmesi yattığından, TTK m. 243, TBK'daki sona erme hallerini doğrudan kollektif şirketlere entegre etmiştir. Bunlar arasında şirket amacının elde edilmesinin imkânsızlaşması, ortakların ortak kararı (fesih sözleşmesi) ve sürenin dolması gibi temel sözleşmesel sona erme nedenleri yer alır [3, 5]. Kanun koyucu, ticari ortaklıklar hukukunu borçlar hukukunun genel teorisi ile dikey bir çapraz bağlantı kurarak tamamlamıştır.
2.2. Şirketin İflası ve Konkordato (TTK m. 243/1-a)
Maddenin (a) bendi uyarınca, kollektif şirketin iflası tüzel kişiliği sona erdiren kesin bir nedendir. Doktrinde Poroy/Tekinalp/Çamoğlu tarafından da sıklıkla vurgulandığı üzere, iflas, şirketin malvarlığının cebri icra yoluyla tasfiyesi anlamına gelir. Kanun koyucu, "konkordato ile sonuçlanmış olsa bile" ibaresini ekleyerek oldukça katı bir tutum sergilemiştir [4]. Modern hukukta konkordato bir yeniden yapılandırma ve iyileştirme kurumu olmasına rağmen, iflas kararı verildikten sonra konkordato tasdik edilse dahi kollektif şirket sona ermiş sayılır.
2.3. Sermaye Kaybı (TTK m. 243/1-b)
Şirket sermayesinin tamamının veya üçte ikisinin kaybedilmesi hali, şirketin ekonomik temelinin sarsıldığını gösterir. Ancak bu durum kendiliğinden (ipso iure) derhal bir sona erme sonucu doğurmaz. Ortaklara, sermayeyi tamamlama veya geri kalan sermaye ile yetinme kararı alma imkânı tanınmıştır [4]. Eğer bu kararlardan hiçbiri alınmazsa, şirket infisah eder. Bu durum, anonim şirketlerdeki TTK m. 376 [6, 7] mekanizmasının şahıs şirketlerindeki görünümüdür.
2.4. Şirket Birleşmesi (TTK m. 243/1-c)
Birleşme, ticaret ortaklıklarında tasfiyesiz sona erme (infisah) hallerinin en tipik örneğidir. TTK m. 136 vd. uyarınca, kollektif şirketin başka bir şirket ile birleşmesi durumunda malvarlığı külli halefiyet (uno actu) yoluyla devralan şirkete geçer ve kollektif şirket tasfiye sürecine girmeksizin ticaret sicilinden silinerek sona erer [8, 9].
2.5. Tescil ve İlan Eksikliği Nedeniyle Fesih (TTK m. 243/1-d)
Kollektif şirketin dış ilişkide tüzel kişilik kazanması ticaret siciline tescil ile mümkündür (TTK m. 232) [10]. Şirket sözleşmesi yapılmış ancak TTK m. 215'teki süreler içinde tescil ve ilan yükümlülüğü yerine getirilmemişse, ortaklardan her biri, diğerlerine noter aracılığıyla "uygun süreli" bir ihtar çekerek mahkemeden şirketin feshini talep edebilir [4]. Bu, iç ilişkideki kuruluş iradesinin dış dünyaya yansıtılamaması durumunda ortaklara tanınmış hukuki bir çıkış (exit) mekanizmasıdır.
2.6. Bir Ortağın İflası (TTK m. 243/1-e ve m. 254)
Kollektif şirkette her ortağın varlığı ve mali itibarı şirket için hayati önem taşır. Bu nedenle bir ortağın iflası, kural olarak şirketi sona erdirir [4]. Ancak kanun koyucu TTK m. 254 hükmünü saklı tutmuştur [11]. TTK m. 254 uyarınca, iflas eden ortak şirketten çıkarılabilir ve müflis ortağın payı iflas masasına ödenerek şirket diğer ortaklar arasında devam edebilir [12].
3. Sistematik İlişkiler
- TTK m. 253 (Ortağın Ölümü) ile İlişkisi: TTK m. 243 giriş cümlesinde "253. madde hükmü saklı kalmak kaydıyla" denilerek, ortağın ölümü hali genel sona erme sebeplerinden istisna edilmiştir [3]. Ölüm halinde, şirket sözleşmesindeki hükümlere veya mirasçılar ile sağ kalan ortakların kararına göre şirketin devam etmesi mümkündür [13, 14].
- TTK m. 254 (Ortağın İflası ve Çıkarılma) ile İlişkisi: Bir ortağın iflası m. 243'e göre fesih sebebi olmakla birlikte, m. 254 bu kuralı yumuşatarak iflas eden ortağın şirketten çıkarılarak şirketin devamına imkân tanıyan bir "devamlılık ilkesi" (continuity) getirmiştir [12].
- TTK m. 245 (Haklı Sebeple Fesih) ile İlişkisi: 243. madde genel ve objektif sona erme hallerini sayarken, m. 245 tamamen ortaklar arası ilişkinin çekilmez hale gelmesi, ihanet, haklı sebep ve şahsi yetenek kaybı gibi subjektif hallere dayalı mahkeme kararıyla fesih müessesesini düzenler [15-17].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi ve Hukuk Genel Kurulu'nun kollektif şirketlerin sona ermesine ilişkin yerleşik içtihatları incelendiğinde; şahıs şirketlerindeki güven ilişkisinin (intuitu personae) zedelenmesi hâllerinin mahkemelerce dar ve lafzi yoruma tabi tutulduğu görülmektedir.
Özellikle Yargıtay, TTK m. 243/1-b (sermaye kaybı) bağlamında açılan tespit ve fesih davalarında, mahkemelerin salt bilançoya dayanarak doğrudan fesih kararı vermemesini, ortaklara sermayeyi tamamlama veya eksik sermaye ile devam etme konusunda karar almaları için olanak tanınması gerektiğini vurgular. Aynı şekilde, tescil ve ilan yapılmaması (m. 243/1-d) nedeniyle açılan fesih davalarında, Yargıtay noter aracılığıyla çekilen ihtarnamede "uygun bir süre" (somut olayın şartlarına göre makul bir mehil) verilip verilmediğini dava şartı olarak titizlikle incelemektedir. Uygun süre verilmeden açılan fesih davaları usulden reddedilmektedir.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Kurmaca Senaryo):
A, B ve C tarafından işletilen bir kollektif şirkette, ortak C'nin şahsi ticari işleri nedeniyle mali durumu bozulmuş ve Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından C'nin iflasına karar verilmiştir. C'nin iflas idaresi, şirketteki tasfiye payının masaya ödenmesini talep etmekte ve şirketin sona erdiğini iddia etmektedir.
Hukuki analiz: TTK m. 243/1-e uyarınca ortaklardan birinin iflası kural olarak şirketi sona erdirir [4]. Ancak bu kural TTK m. 254 hükmü saklı kalmak üzere öngörülmüştür. Bu bağlamda A ve B, şirketi sona erdirmek yerine, müflis C'yi şirketten çıkarma kararı alabilirler [12]. C'nin ortaklık payının gerçek değeri hesaplanarak iflas masasına ödenir ve kollektif şirket A ve B arasında hukuki varlığını sürdürmeye devam eder.
Olay 2 (Kurmaca Senaryo):
X ve Y, bir kollektif şirket kurmak üzere şirket sözleşmesini noter huzurunda imzalamışlar ve faaliyete başlamışlardır. Ancak aradan 6 ay geçmesine rağmen şirket ticaret siciline tescil ve ilan ettirilmemiştir. Ortak X, bu hukuki belirsizlikten rahatsızlık duyarak doğrudan mahkemeye başvurup şirketin feshini talep etmiştir.
Hukuki analiz: TTK m. 243/1-d uyarınca tescil ve ilan eksikliği bir fesih sebebidir. Ancak bu sebebe dayalı dava açılabilmesi için kanun açık bir usuli şart öngörmüştür: İstemde bulunan ortak, diğer ortaklara noter aracılığıyla uygun bir süreyi içeren ihtar göndermek zorundadır [4]. Olayımızda X, Y'ye noter aracılığıyla ihtar çekip tescil için mehil vermeden doğrudan dava açtığı için, mahkemece davanın bu usuli eksiklik (dava şartı yokluğu) nedeniyle reddine karar verilmesi hukuken zaruridir.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat Yükü: Sermaye kaybına (m. 243/1-b) dayalı fesih taleplerinde ispat yükü, güncel ve gerçeğe uygun olarak hazırlanmış, denetime elverişli şirket bilançoları üzerinden bilirkişi incelemesi ile sağlanır.
- Zamanaşımı / Süreler: Tescil ve ilan eksikliğine dayalı fesih davasında (m. 243/1-d), kanun "aradan ne kadar süre geçmiş olursa olsun" diyerek bu davayı katı bir hak düşürücü süreye veya zamanaşımına tabi tutmamıştır [4]. Şirket sicil dışı (adi şirket vasfında) fiilen varlığını sürdürdüğü müddetçe bu hak kullanılabilir.
- Görevli/Yetkili Mahkeme: Fesih ve tespit davalarında görevli mahkeme Asliye Ticaret Mahkemesidir; yetkili mahkeme ise kesin yetki kuralı gereği şirket merkezinin bulunduğu yer mahkemesidir.
- Yaygın Uygulama Hataları: Uygulamada, kollektif şirketin iflası ile ortağın şahsi iflası sıklıkla birbirine karıştırılmaktadır. Şirketin iflası tüzel kişiliği ve ticari faaliyeti doğrudan sonlandırırken (m. 243/1-a), ortağın şahsi iflasında şirketi hayatta tutma mekanizmaları (m. 254) mevcuttur.
7. Eleştirel Değerlendirme
TTK m. 243 hükmü, doktrinde (özellikle Poroy, Tekinalp, Çamoğlu ve Bahtiyar gibi otoriteler tarafından) ticaret şirketlerinin modern ekonomik ihtiyaçları bağlamında zaman zaman eleştirilmektedir.
Özellikle m. 243/1-a bendindeki "Konkordato ile sonuçlanmış olsa bile şirketin iflası" ibaresi ciddi dogmatik çelişkiler barındırmaktadır [4]. Konkordato, borca batık veya ödeme güçlüğü çeken bir ticari işletmeyi "yaşatma ve rehabilite etme" kurumudur. Şirket iflas ettikten sonra, alacaklılarla anlaşıp konkordato tasdik edilerek iflas kaldırılsa dahi, bu maddenin lafzı gereği kollektif şirketin "sona ermiş" kabul edilmesi, konkordatonun temel felsefesi olan "işletmenin devamlılığı" (going concern) ilkesi ile taban tabana zıttır. Kanun koyucunun, şahıs şirketlerindeki kredi ve şahsi güven sarsılmasını aşırı cezalandırdığı, ekonomik değeri olan bir işletmenin tasfiyesini dayattığı bu katı kuralın, de lege ferenda (olması gereken hukuk) bakımından revize edilmesi gerektiği doktrinde ağırlıklı olarak savunulmaktadır.
Bunun yanı sıra, m. 243/1-b uyarınca sermayenin üçte ikisinin kaybı halinde "kalan sermaye ile yetinme" kararının nasıl uygulanacağı da sorunludur. Kanun, azalan sermayenin şirketin asgari ticari gereksinimlerini (veya şahıs şirketlerinde asgari bir yasal sınır olmamakla birlikte, fiili işletme hacmini) karşılayıp karşılamadığına dair objektif bir kriter sunmamış, kararı tamamen ortakların inisiyatifine bırakmıştır.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Ticaret Kanunu (TTK) m. 243, şahıs şirketlerinin prototipi ve en temel formu olan kollektif şirketlerin sona erme sebeplerini sistematik bir biçimde düzenlemektedir. Kollektif şirketler, yapıları gereği ortakların birbirlerine duydukları karşılıklı güven (intuitu personae) esasına dayanır [1, 2]. Bu bağlamda, şirket tüzel kişiliğinin varlığını sürdürmesi, hem ekonomik temelinin sağlam kalmasına hem de ortakların kişisel durumlarındaki istikrara sıkı sıkıya bağlıdır.
Maddenin sistematiği incelendiğinde, kanun koyucunun makro perspektifte iki temel amaca hizmet ettiği görülür: Birincisi, Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) adi şirketlere ilişkin genel sona erme sebeplerini (TBK m. 639 ve 640) kollektif şirketler için de temel bir zemin olarak kabul etmek; ikincisi ise ticaret hukukunun dinamiklerine özgü spesifik sona erme hallerini (iflas, birleşme, sermaye kaybı, tescil eksikliği) ayrıca ve açıkça düzenlemektir [3, 4].
Hükmün konuluş amacı (ratio legis), ticari hayatta işlem güvenliğini sağlamak, sermayesi veya şahsi temeli çökmüş bir şirketin hukuki varlığını sürdürmesinin yaratacağı riskleri bertaraf etmek ve böylece hem alacaklıları hem de şirket ortaklarını korumaktır. Kollektif şirketlerin tasfiyesi ve sona ermesi, doğrudan doğruya alacaklıların tatmini ve ticari işletmenin akıbeti ile ilgili olduğundan, kanun koyucu bu sebepleri sınırlandırılmış ve öngörülebilir bir çerçeveye oturtmuştur.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. TBK m. 639 ve 640'a Atıf Yoluyla Sona Erme
Kollektif şirketin temelinde bir adi şirket sözleşmesi yattığından, TTK m. 243, TBK'daki sona erme hallerini doğrudan kollektif şirketlere entegre etmiştir. Bunlar arasında şirket amacının elde edilmesinin imkânsızlaşması, ortakların ortak kararı (fesih sözleşmesi) ve sürenin dolması gibi temel sözleşmesel sona erme nedenleri yer alır [3, 5]. Kanun koyucu, ticari ortaklıklar hukukunu borçlar hukukunun genel teorisi ile dikey bir çapraz bağlantı kurarak tamamlamıştır.
2.2. Şirketin İflası ve Konkordato (TTK m. 243/1-a)
Maddenin (a) bendi uyarınca, kollektif şirketin iflası tüzel kişiliği sona erdiren kesin bir nedendir. Doktrinde Poroy/Tekinalp/Çamoğlu tarafından da sıklıkla vurgulandığı üzere, iflas, şirketin malvarlığının cebri icra yoluyla tasfiyesi anlamına gelir. Kanun koyucu, "konkordato ile sonuçlanmış olsa bile" ibaresini ekleyerek oldukça katı bir tutum sergilemiştir [4]. Modern hukukta konkordato bir yeniden yapılandırma ve iyileştirme kurumu olmasına rağmen, iflas kararı verildikten sonra konkordato tasdik edilse dahi kollektif şirket sona ermiş sayılır.
2.3. Sermaye Kaybı (TTK m. 243/1-b)
Şirket sermayesinin tamamının veya üçte ikisinin kaybedilmesi hali, şirketin ekonomik temelinin sarsıldığını gösterir. Ancak bu durum kendiliğinden (ipso iure) derhal bir sona erme sonucu doğurmaz. Ortaklara, sermayeyi tamamlama veya geri kalan sermaye ile yetinme kararı alma imkânı tanınmıştır [4]. Eğer bu kararlardan hiçbiri alınmazsa, şirket infisah eder. Bu durum, anonim şirketlerdeki TTK m. 376 [6, 7] mekanizmasının şahıs şirketlerindeki görünümüdür.
2.4. Şirket Birleşmesi (TTK m. 243/1-c)
Birleşme, ticaret ortaklıklarında tasfiyesiz sona erme (infisah) hallerinin en tipik örneğidir. TTK m. 136 vd. uyarınca, kollektif şirketin başka bir şirket ile birleşmesi durumunda malvarlığı külli halefiyet (uno actu) yoluyla devralan şirkete geçer ve kollektif şirket tasfiye sürecine girmeksizin ticaret sicilinden silinerek sona erer [8, 9].
2.5. Tescil ve İlan Eksikliği Nedeniyle Fesih (TTK m. 243/1-d)
Kollektif şirketin dış ilişkide tüzel kişilik kazanması ticaret siciline tescil ile mümkündür (TTK m. 232) [10]. Şirket sözleşmesi yapılmış ancak TTK m. 215'teki süreler içinde tescil ve ilan yükümlülüğü yerine getirilmemişse, ortaklardan her biri, diğerlerine noter aracılığıyla "uygun süreli" bir ihtar çekerek mahkemeden şirketin feshini talep edebilir [4]. Bu, iç ilişkideki kuruluş iradesinin dış dünyaya yansıtılamaması durumunda ortaklara tanınmış hukuki bir çıkış (exit) mekanizmasıdır.
2.6. Bir Ortağın İflası (TTK m. 243/1-e ve m. 254)
Kollektif şirkette her ortağın varlığı ve mali itibarı şirket için hayati önem taşır. Bu nedenle bir ortağın iflası, kural olarak şirketi sona erdirir [4]. Ancak kanun koyucu TTK m. 254 hükmünü saklı tutmuştur [11]. TTK m. 254 uyarınca, iflas eden ortak şirketten çıkarılabilir ve müflis ortağın payı iflas masasına ödenerek şirket diğer ortaklar arasında devam edebilir [12].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi ve Hukuk Genel Kurulu'nun kollektif şirketlerin sona ermesine ilişkin yerleşik içtihatları incelendiğinde; şahıs şirketlerindeki güven ilişkisinin (intuitu personae) zedelenmesi hâllerinin mahkemelerce dar ve lafzi yoruma tabi tutulduğu görülmektedir.
Özellikle Yargıtay, TTK m. 243/1-b (sermaye kaybı) bağlamında açılan tespit ve fesih davalarında, mahkemelerin salt bilançoya dayanarak doğrudan fesih kararı vermemesini, ortaklara sermayeyi tamamlama veya eksik sermaye ile devam etme konusunda karar almaları için olanak tanınması gerektiğini vurgular. Aynı şekilde, tescil ve ilan yapılmaması (m. 243/1-d) nedeniyle açılan fesih davalarında, Yargıtay noter aracılığıyla çekilen ihtarnamede "uygun bir süre" (somut olayın şartlarına göre makul bir mehil) verilip verilmediğini dava şartı olarak titizlikle incelemektedir. Uygun süre verilmeden açılan fesih davaları usulden reddedilmektedir.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Kurmaca Senaryo): A, B ve C tarafından işletilen bir kollektif şirkette, ortak C'nin şahsi ticari işleri nedeniyle mali durumu bozulmuş ve Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından C'nin iflasına karar verilmiştir. C'nin iflas idaresi, şirketteki tasfiye payının masaya ödenmesini talep etmekte ve şirketin sona erdiğini iddia etmektedir. Hukuki analiz: TTK m. 243/1-e uyarınca ortaklardan birinin iflası kural olarak şirketi sona erdirir [4]. Ancak bu kural TTK m. 254 hükmü saklı kalmak üzere öngörülmüştür. Bu bağlamda A ve B, şirketi sona erdirmek yerine, müflis C'yi şirketten çıkarma kararı alabilirler [12]. C'nin ortaklık payının gerçek değeri hesaplanarak iflas masasına ödenir ve kollektif şirket A ve B arasında hukuki varlığını sürdürmeye devam eder.
Olay 2 (Kurmaca Senaryo): X ve Y, bir kollektif şirket kurmak üzere şirket sözleşmesini noter huzurunda imzalamışlar ve faaliyete başlamışlardır. Ancak aradan 6 ay geçmesine rağmen şirket ticaret siciline tescil ve ilan ettirilmemiştir. Ortak X, bu hukuki belirsizlikten rahatsızlık duyarak doğrudan mahkemeye başvurup şirketin feshini talep etmiştir. Hukuki analiz: TTK m. 243/1-d uyarınca tescil ve ilan eksikliği bir fesih sebebidir. Ancak bu sebebe dayalı dava açılabilmesi için kanun açık bir usuli şart öngörmüştür: İstemde bulunan ortak, diğer ortaklara noter aracılığıyla uygun bir süreyi içeren ihtar göndermek zorundadır [4]. Olayımızda X, Y'ye noter aracılığıyla ihtar çekip tescil için mehil vermeden doğrudan dava açtığı için, mahkemece davanın bu usuli eksiklik (dava şartı yokluğu) nedeniyle reddine karar verilmesi hukuken zaruridir.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
TTK m. 243 hükmü, doktrinde (özellikle Poroy, Tekinalp, Çamoğlu ve Bahtiyar gibi otoriteler tarafından) ticaret şirketlerinin modern ekonomik ihtiyaçları bağlamında zaman zaman eleştirilmektedir.
Özellikle m. 243/1-a bendindeki "Konkordato ile sonuçlanmış olsa bile şirketin iflası" ibaresi ciddi dogmatik çelişkiler barındırmaktadır [4]. Konkordato, borca batık veya ödeme güçlüğü çeken bir ticari işletmeyi "yaşatma ve rehabilite etme" kurumudur. Şirket iflas ettikten sonra, alacaklılarla anlaşıp konkordato tasdik edilerek iflas kaldırılsa dahi, bu maddenin lafzı gereği kollektif şirketin "sona ermiş" kabul edilmesi, konkordatonun temel felsefesi olan "işletmenin devamlılığı" (going concern) ilkesi ile taban tabana zıttır. Kanun koyucunun, şahıs şirketlerindeki kredi ve şahsi güven sarsılmasını aşırı cezalandırdığı, ekonomik değeri olan bir işletmenin tasfiyesini dayattığı bu katı kuralın, de lege ferenda (olması gereken hukuk) bakımından revize edilmesi gerektiği doktrinde ağırlıklı olarak savunulmaktadır.
Bunun yanı sıra, m. 243/1-b uyarınca sermayenin üçte ikisinin kaybı halinde "kalan sermaye ile yetinme" kararının nasıl uygulanacağı da sorunludur. Kanun, azalan sermayenin şirketin asgari ticari gereksinimlerini (veya şahıs şirketlerinde asgari bir yasal sınır olmamakla birlikte, fiili işletme hacmini) karşılayıp karşılamadığına dair objektif bir kriter sunmamış, kararı tamamen ortakların inisiyatifine bırakmıştır.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.