1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) Birinci Kitabı olan "Ticari İşletme"nin "Acentelik" başlıklı Yedinci Kısmında yer alan 112. madde, "Acentenin Borçları" faslında düzenlenmiştir [1, 2]. Acentelik müessesesi, hukuki niteliği itibarıyla sürekli bir iş görme borcu doğuran, taraflar arasında yoğun bir güven ve sadakat ilişkisine dayanan bir sözleşme tipidir [3]. Acente, TTK m. 102/1 uyarınca müvekkili adına sözleşmelere aracılık etmeyi veya bu sözleşmeleri bizzat müvekkili adına akdetmeyi meslek edinen bağımsız bir tacir yardımcısıdır [4, 5].
Acentenin, aracılık ettiği veya akdettiği sözleşmeler dolayısıyla müvekkili adına üçüncü kişilerden tahsil ettiği paralar (örneğin satış bedelleri, sigorta primleri) acentenin şahsi malvarlığına dâhil olmaz. TTK m. 112, acentenin uhdesinde bulunan bu yabancı nitelikteki parayı müvekkiline derhal veya sözleşmede belirlenen sürede intikal ettirmemesi durumunu düzenlemektedir [2]. İlgili hüküm, borçlar hukukundaki genel temerrüt kurallarından farklılaşarak, ticari hayatın gerektirdiği sürat, emniyet ve acentenin sadakat borcu (TTK m. 109) [1] ilkeleri çerçevesinde acente aleyhine oldukça katı bir faiz ve tazminat rejimi öngörmektedir.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Müvekkile Ait Parayı Gönderme veya Teslim Etme Yükümlülüğü
Maddede ifade edilen "müvekkile ait para" kavramı, acentenin müvekkili adına hareket ederek üçüncü kişilerden tahsil ettiği nakit bedelleri (tahsilat) ve müvekkilin acenteye işlem yapması için avans olarak gönderdiği ancak kullanılmayan meblağları kapsar [2, 6]. Acente, faaliyetlerini kendi adına değil, müvekkili ad ve hesabına yürüttüğünden, bu meblağlar üzerinde hapis hakkı (TTK m. 119) istisnaları saklı kalmak kaydıyla, hiçbir tasarruf yetkisine sahip değildir [7, 8]. Bu yükümlülüğün ihlali, acentelik sözleşmesinin ihlali niteliğini taşımanın ötesinde, güvenin kötüye kullanılması ve sadakat borcunun ağır biçimde çiğnenmesi anlamına gelir [3].
2.2. Yükümlülüğün Doğduğu Tarihten İtibaren Faiz Ödeme
TTK m. 112'nin en ayırt edici özelliklerinden biri faizin başlangıç anına ilişkindir. Borçlar hukuku genel prensiplerine (TBK m. 117) ve ticari işlerdeki genel kurala (TTK m. 10) göre, muaccel bir borcun borçlusunun temerrüde düşürülebilmesi için kural olarak ihtara gerek vardır [9-11]. Ancak TTK m. 112, ihtar şartını tamamen bertaraf ederek, faizin "yükümlülüğün doğduğu tarihten itibaren" kendiliğinden işlemeye başlayacağını amirdir [2]. Başka bir ifadeyle, acentenin parayı müvekkile intikal ettirmesi gereken sözleşmesel veya teamüli vade dolduğu an, herhangi bir ek bildirime lüzum kalmaksızın acente temerrüde düşer ve temerrüt faizi işlemeye başlar. Uygulanacak faiz oranı ise TTK m. 8 ve 9 ile 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun m. 2/2 uyarınca ticari işlerde uygulanan "avans faizi" (ticari temerrüt faizi) oranıdır [10, 12-14].
2.3. Tazminat Verme Zorunluluğu
Maddede "gerekirse ayrıca tazminat vermek zorundadır" denilmek suretiyle aşkın zarar (munzam zarar) kurumuna atıf yapılmaktadır [2, 15]. Acentenin müvekkile ait parayı geciktirmesi nedeniyle müvekkilin uğradığı zarar, yalnızca temerrüt faizi ile karşılanamayacak boyutta olabilir (örneğin müvekkilin bu para eline geçmediği için bankadan daha yüksek faizle kredi çekmek zorunda kalması). Bu durumda TBK m. 122'deki aşkın zarar kuralları devreye girer ve acente, gecikme faizini aşan bu zararı tazminle de mükellef tutulur [15].
3. Sistematik İlişkiler
- TTK m. 10 (Faizin Başlangıcı) ile İlişkisi: TTK m. 10, ticari borçlarda faizin aksine sözleşme yoksa vadenin bitiminden, belli bir vade yoksa ihtar gününden itibaren işlemeye başlayacağını öngörür [10]. TTK m. 112 ise bu genel kuralın bir lex specialis (özel hüküm) istisnasıdır; vade veya ihtar olmaksızın, salt "yükümlülüğün doğduğu andan" itibaren faiz işletilmesini öngörerek müvekkili korur [2].
- TTK m. 109 (Acentenin Özen ve Sadakat Borcu): Acentenin müvekkiline ait parayı elinde tutması, m. 109'da düzenlenen müvekkil menfaatlerini koruma ve sadakat borcuna doğrudan aykırılık teşkil eder [1, 3]. Acentenin parayı derhal gönderme yükümlülüğü bu sadakat borcunun somut bir yansımasıdır.
- TTK m. 119 (Hapis Hakkı): TTK m. 112 katı bir ödeme borcu öngörmekle beraber, sistematik olarak TTK m. 119 ile birlikte okunmalıdır [2, 8]. Şayet acentenin müvekkilden muaccel bir alacağı (örneğin ödenmemiş acentelik komisyonları, olağanüstü masraflar) bulunuyorsa, acente tahsil ettiği paralar üzerinde yasal olarak hapis (ve takas) hakkını kullanabilir [7, 8]. Haklı bir hapis hakkının kullanımı söz konusuysa, acente m. 112 anlamında temerrüde düşmüş sayılmaz ve faiz ödeme borcu doğmaz.
- TBK m. 117 ve m. 122 (Temerrüt ve Munzam Zarar): TTK m. 112'nin "ayrıca tazminat vermek" hükmü, TBK'daki borçlunun temerrüdü ve munzam zarar hükümleriyle doğrudan entegredir [15]. Borçlu acente kusursuzluğunu kanıtlamadıkça (örneğin banka sistemlerinin çökmesi gibi mücbir sebepler) munzam zarardan sorumludur [15].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili ihtisas dairelerinin (özellikle mülga 11. ve 19. Hukuk Daireleri) yerleşik içtihatlarına göre, ticari iş niteliğindeki ilişkilerde tahsil edilen paranın müvekkile intikali sıkı şekil şartlarına ve derhal ifa kuralına tabidir [16, 17]. Yargıtay, acentenin tahsil ettiği prim veya satış bedellerini kendi uhdesinde tutmasını acentelik sözleşmesinin "haklı nedenle derhal feshi" (TTK m. 121/1) için yeterli bir sebep olarak görmektedir [18, 19].
Ayrıca Yargıtay, bu tür uyuşmazlıklarda uygulanacak faiz türünün, taraflar arasındaki ilişkinin ticari mahiyeti gereği mutlak surette 3095 sayılı Kanun m. 2/2 gereği "avans faizi" (ticari temerrüt faizi) olması gerektiğini istikrarla vurgulamaktadır [12, 14, 20]. Yargıtay (örneğin YHGK E. 2002/4-174 K. 259 vb. kararlarında), munzam zarara ilişkin olarak borçlunun temerrüde düşmekte kusurlu olduğunu kanuni bir karine kabul etmekte, zararın miktarının ve illiyet bağının alacaklı tarafından kanıtlanmasını aramaktadır [15, 17].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1:
A (Müvekkil şirket) ile B (Acente) arasındaki sözleşme uyarınca, B, A'nın ürünlerini kendi bölgesinde pazarlamakta ve bedellerini tahsil etmektedir. B, Mart ayı içerisinde toplam 500.000 TL tahsilat yapmış, sözleşme gereği bu bedeli en geç takip eden ayın 5'ine kadar A'ya göndermesi gerekirken 2 ay boyunca göndermemiştir. A, herhangi bir ihtarname keşide etmeden doğrudan icra takibi başlatmıştır.
Hukuki analiz: TTK m. 112 uyarınca acentenin tahsil ettiği bedeli gönderme yükümlülüğü için ihtara gerek yoktur [2]. Sözleşmede kararlaştırılan vade olan ayın 5'i itibarıyla "yükümlülük doğmuş" sayılır. B, temerrüde bu tarih itibarıyla düşmüştür. A, ihtarname çekmemiş olmasına rağmen, ayın 5'inden itibaren işleyecek ticari temerrüt (avans) faiziyle birlikte alacağını talep edebilir.
Olay 2:
Sigorta acentesi C, tahsil ettiği 300.000 TL sigorta primini sigorta şirketi D'ye iletmemiştir. Ancak C'nin, D şirketinden önceki aylara ait ödenmemiş ve muaccel hale gelmiş 300.000 TL komisyon alacağı bulunmaktadır. D şirketi, C'nin primleri intikal ettirmemesi nedeniyle TTK m. 112'ye dayanarak temerrüt faizi talepli dava açmıştır.
Hukuki analiz: Acentenin parayı gönderme yükümlülüğü kesin olmakla birlikte, TTK m. 119 bağlamında acentenin hapis hakkı mevcuttur [7, 8]. C'nin D'den muaccel bir alacağı bulunduğu için, uhdesindeki parayı hapis hakkı (ve takas/mahsup beyanı) kapsamında tutması hukuka uygundur. Ortada hukuka aykırı bir alıkoyma bulunmadığından, C temerrüde düşmüş sayılamaz; dolayısıyla D şirketi TTK m. 112 kapsamında faiz veya tazminat talep edemez.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat Yükü: Müvekkil, acentenin tahsilat yaptığını makbuz, fatura, ticari defter kayıtları veya teyit mektubu gibi delillerle ispatla mükelleftir. Tahsilatın yapıldığı kanıtlandıktan sonra, bu paranın müvekkile tam ve zamanında gönderildiğini veya hukuka uygun bir sebeple (örneğin hapis hakkı) elde tutulduğunu ispat yükü acenteye geçer.
- Zamanaşımı / Süreler: Acentelik ilişkisinden doğan alacak davaları, ticari nitelikteki dönemsel ifa veya vekâlet kurallarına kıyasen kural olarak 5 yıllık zamanaşımına tabidir (TBK m. 147/6). Ancak munzam zarara ilişkin istemler haksız fiil veya sözleşmeye aykırılık kurallarına tabi olarak genel zamanaşımı süreleri içinde ileri sürülmelidir.
- Görevli ve Yetkili Mahkeme: Taraflar arasındaki ilişki TTK m. 4 kapsamında nispi ticari dava teşkil ettiğinden [21, 22], görevli mahkeme Asliye Ticaret Mahkemesidir. Yetkili mahkeme ise kural olarak acentenin (borçlunun) yerleşim yeri mahkemesi veya sözleşmenin ifa yeri mahkemesidir. Para borçları götürülecek borçlardan olduğundan müvekkilin merkezinin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Ek olarak, TTK m. 5/A uyarınca para alacağına ilişkin ticari davalarda dava şartı arabuluculuk prosedürünün işletilmesi yasal bir zorunluluktur [23, 24].
- Yaygın Uygulama Hataları: Uygulamada, müvekkillerin acenteyi temerrüde düşürmek için noter aracılığıyla ihtar çekmeyi (TTK m. 18/3) beklemeleri ve faizi ihtarın tebliği tarihinden başlatmaları sık rastlanan bir hatadır. Oysa TTK m. 112 açıkça faizin "yükümlülüğün doğduğu andan itibaren" işleyeceğini öngörmektedir. İhtarı beklemek, müvekkilin faiz kaybına yol açmaktadır.
7. Eleştirel Değerlendirme
Türk Ticaret Hukuku doktrininde (örneğin S. Arkan, R. Poroy/H. Yasaman, A. Kendigelen, A. Kaya gibi müellifler), acentelik kurumunun temeline inildiğinde, acentenin müvekkilin adeta işletmesinin bir uzantısı gibi (ancak bağımsız olarak) faaliyet gösterdiği kabul edilir [25, 26]. Doktrindeki yerleşik görüş, acentenin şahsi bir finansman aracı olarak müvekkil paralarını kullanamayacağı, bunu yapması halinde dürüstlük kuralının (TMK m. 2) ve ticari dürüstlük ilkelerinin ağır ihlali sayılacağı yönündedir.
TTK m. 112 hükmünün lafzı oldukça katı ve kesindir. İhtarsız temerrüt rejiminin kabul edilmesi, doktrinde acentenin sadakat yükümlülüğünün bir yaptırımı olarak değerlendirilip genellikle haklı ve yerinde bulunmaktadır. Acente, basiretli bir tacir olarak (TTK m. 18/2), başkasına ait bir bedeli tahsil ettiğinde bunun kendisine ait olmadığını ve derhal sahibine tevdi etmesi gerektiğini bilebilecek durumdadır. Buna karşın, hükmün, "yükümlülüğün doğduğu tarih" ifadesindeki muğlaklık doktrinde tartışma yaratabilir. Tahsilatın yapıldığı gün mü, yoksa taraflar arasındaki mutat hesap kesim dönemi mi yükümlülüğün doğduğu tarih sayılacaktır? Ticari hayatın olağan akışı (örneğin ay sonu mutabakatları) [18] gözetildiğinde, tahsil edilen her bir kuruşun anında havale edilmesi beklenemez. Bu noktada TTK m. 112'nin mutlak lafzı, taraflar arasındaki "cari hesap" (TTK m. 89 vd.) veya mutat mutabakat uygulamaları (ticari örf ve adetler, TTK m. 2) ile yumuşatılmalıdır [27, 28]. Aksi takdirde, acentenin her tahsilatta aynı gün banka transferi yapmaya zorlanması ekonomik gerçekliklerle bağdaşmaz. Yargı makamlarının bu maddeyi uygularken taraflar arasındaki hesaplaşma ve ödeme mutatlarını titizlikle irdelemesi zorunludur.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) Birinci Kitabı olan "Ticari İşletme"nin "Acentelik" başlıklı Yedinci Kısmında yer alan 112. madde, "Acentenin Borçları" faslında düzenlenmiştir [1, 2]. Acentelik müessesesi, hukuki niteliği itibarıyla sürekli bir iş görme borcu doğuran, taraflar arasında yoğun bir güven ve sadakat ilişkisine dayanan bir sözleşme tipidir [3]. Acente, TTK m. 102/1 uyarınca müvekkili adına sözleşmelere aracılık etmeyi veya bu sözleşmeleri bizzat müvekkili adına akdetmeyi meslek edinen bağımsız bir tacir yardımcısıdır [4, 5].
Acentenin, aracılık ettiği veya akdettiği sözleşmeler dolayısıyla müvekkili adına üçüncü kişilerden tahsil ettiği paralar (örneğin satış bedelleri, sigorta primleri) acentenin şahsi malvarlığına dâhil olmaz. TTK m. 112, acentenin uhdesinde bulunan bu yabancı nitelikteki parayı müvekkiline derhal veya sözleşmede belirlenen sürede intikal ettirmemesi durumunu düzenlemektedir [2]. İlgili hüküm, borçlar hukukundaki genel temerrüt kurallarından farklılaşarak, ticari hayatın gerektirdiği sürat, emniyet ve acentenin sadakat borcu (TTK m. 109) [1] ilkeleri çerçevesinde acente aleyhine oldukça katı bir faiz ve tazminat rejimi öngörmektedir.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Müvekkile Ait Parayı Gönderme veya Teslim Etme Yükümlülüğü
Maddede ifade edilen "müvekkile ait para" kavramı, acentenin müvekkili adına hareket ederek üçüncü kişilerden tahsil ettiği nakit bedelleri (tahsilat) ve müvekkilin acenteye işlem yapması için avans olarak gönderdiği ancak kullanılmayan meblağları kapsar [2, 6]. Acente, faaliyetlerini kendi adına değil, müvekkili ad ve hesabına yürüttüğünden, bu meblağlar üzerinde hapis hakkı (TTK m. 119) istisnaları saklı kalmak kaydıyla, hiçbir tasarruf yetkisine sahip değildir [7, 8]. Bu yükümlülüğün ihlali, acentelik sözleşmesinin ihlali niteliğini taşımanın ötesinde, güvenin kötüye kullanılması ve sadakat borcunun ağır biçimde çiğnenmesi anlamına gelir [3].
2.2. Yükümlülüğün Doğduğu Tarihten İtibaren Faiz Ödeme
TTK m. 112'nin en ayırt edici özelliklerinden biri faizin başlangıç anına ilişkindir. Borçlar hukuku genel prensiplerine (TBK m. 117) ve ticari işlerdeki genel kurala (TTK m. 10) göre, muaccel bir borcun borçlusunun temerrüde düşürülebilmesi için kural olarak ihtara gerek vardır [9-11]. Ancak TTK m. 112, ihtar şartını tamamen bertaraf ederek, faizin "yükümlülüğün doğduğu tarihten itibaren" kendiliğinden işlemeye başlayacağını amirdir [2]. Başka bir ifadeyle, acentenin parayı müvekkile intikal ettirmesi gereken sözleşmesel veya teamüli vade dolduğu an, herhangi bir ek bildirime lüzum kalmaksızın acente temerrüde düşer ve temerrüt faizi işlemeye başlar. Uygulanacak faiz oranı ise TTK m. 8 ve 9 ile 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun m. 2/2 uyarınca ticari işlerde uygulanan "avans faizi" (ticari temerrüt faizi) oranıdır [10, 12-14].
2.3. Tazminat Verme Zorunluluğu
Maddede "gerekirse ayrıca tazminat vermek zorundadır" denilmek suretiyle aşkın zarar (munzam zarar) kurumuna atıf yapılmaktadır [2, 15]. Acentenin müvekkile ait parayı geciktirmesi nedeniyle müvekkilin uğradığı zarar, yalnızca temerrüt faizi ile karşılanamayacak boyutta olabilir (örneğin müvekkilin bu para eline geçmediği için bankadan daha yüksek faizle kredi çekmek zorunda kalması). Bu durumda TBK m. 122'deki aşkın zarar kuralları devreye girer ve acente, gecikme faizini aşan bu zararı tazminle de mükellef tutulur [15].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili ihtisas dairelerinin (özellikle mülga 11. ve 19. Hukuk Daireleri) yerleşik içtihatlarına göre, ticari iş niteliğindeki ilişkilerde tahsil edilen paranın müvekkile intikali sıkı şekil şartlarına ve derhal ifa kuralına tabidir [16, 17]. Yargıtay, acentenin tahsil ettiği prim veya satış bedellerini kendi uhdesinde tutmasını acentelik sözleşmesinin "haklı nedenle derhal feshi" (TTK m. 121/1) için yeterli bir sebep olarak görmektedir [18, 19].
Ayrıca Yargıtay, bu tür uyuşmazlıklarda uygulanacak faiz türünün, taraflar arasındaki ilişkinin ticari mahiyeti gereği mutlak surette 3095 sayılı Kanun m. 2/2 gereği "avans faizi" (ticari temerrüt faizi) olması gerektiğini istikrarla vurgulamaktadır [12, 14, 20]. Yargıtay (örneğin YHGK E. 2002/4-174 K. 259 vb. kararlarında), munzam zarara ilişkin olarak borçlunun temerrüde düşmekte kusurlu olduğunu kanuni bir karine kabul etmekte, zararın miktarının ve illiyet bağının alacaklı tarafından kanıtlanmasını aramaktadır [15, 17].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1: A (Müvekkil şirket) ile B (Acente) arasındaki sözleşme uyarınca, B, A'nın ürünlerini kendi bölgesinde pazarlamakta ve bedellerini tahsil etmektedir. B, Mart ayı içerisinde toplam 500.000 TL tahsilat yapmış, sözleşme gereği bu bedeli en geç takip eden ayın 5'ine kadar A'ya göndermesi gerekirken 2 ay boyunca göndermemiştir. A, herhangi bir ihtarname keşide etmeden doğrudan icra takibi başlatmıştır. Hukuki analiz: TTK m. 112 uyarınca acentenin tahsil ettiği bedeli gönderme yükümlülüğü için ihtara gerek yoktur [2]. Sözleşmede kararlaştırılan vade olan ayın 5'i itibarıyla "yükümlülük doğmuş" sayılır. B, temerrüde bu tarih itibarıyla düşmüştür. A, ihtarname çekmemiş olmasına rağmen, ayın 5'inden itibaren işleyecek ticari temerrüt (avans) faiziyle birlikte alacağını talep edebilir.
Olay 2: Sigorta acentesi C, tahsil ettiği 300.000 TL sigorta primini sigorta şirketi D'ye iletmemiştir. Ancak C'nin, D şirketinden önceki aylara ait ödenmemiş ve muaccel hale gelmiş 300.000 TL komisyon alacağı bulunmaktadır. D şirketi, C'nin primleri intikal ettirmemesi nedeniyle TTK m. 112'ye dayanarak temerrüt faizi talepli dava açmıştır. Hukuki analiz: Acentenin parayı gönderme yükümlülüğü kesin olmakla birlikte, TTK m. 119 bağlamında acentenin hapis hakkı mevcuttur [7, 8]. C'nin D'den muaccel bir alacağı bulunduğu için, uhdesindeki parayı hapis hakkı (ve takas/mahsup beyanı) kapsamında tutması hukuka uygundur. Ortada hukuka aykırı bir alıkoyma bulunmadığından, C temerrüde düşmüş sayılamaz; dolayısıyla D şirketi TTK m. 112 kapsamında faiz veya tazminat talep edemez.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Türk Ticaret Hukuku doktrininde (örneğin S. Arkan, R. Poroy/H. Yasaman, A. Kendigelen, A. Kaya gibi müellifler), acentelik kurumunun temeline inildiğinde, acentenin müvekkilin adeta işletmesinin bir uzantısı gibi (ancak bağımsız olarak) faaliyet gösterdiği kabul edilir [25, 26]. Doktrindeki yerleşik görüş, acentenin şahsi bir finansman aracı olarak müvekkil paralarını kullanamayacağı, bunu yapması halinde dürüstlük kuralının (TMK m. 2) ve ticari dürüstlük ilkelerinin ağır ihlali sayılacağı yönündedir.
TTK m. 112 hükmünün lafzı oldukça katı ve kesindir. İhtarsız temerrüt rejiminin kabul edilmesi, doktrinde acentenin sadakat yükümlülüğünün bir yaptırımı olarak değerlendirilip genellikle haklı ve yerinde bulunmaktadır. Acente, basiretli bir tacir olarak (TTK m. 18/2), başkasına ait bir bedeli tahsil ettiğinde bunun kendisine ait olmadığını ve derhal sahibine tevdi etmesi gerektiğini bilebilecek durumdadır. Buna karşın, hükmün, "yükümlülüğün doğduğu tarih" ifadesindeki muğlaklık doktrinde tartışma yaratabilir. Tahsilatın yapıldığı gün mü, yoksa taraflar arasındaki mutat hesap kesim dönemi mi yükümlülüğün doğduğu tarih sayılacaktır? Ticari hayatın olağan akışı (örneğin ay sonu mutabakatları) [18] gözetildiğinde, tahsil edilen her bir kuruşun anında havale edilmesi beklenemez. Bu noktada TTK m. 112'nin mutlak lafzı, taraflar arasındaki "cari hesap" (TTK m. 89 vd.) veya mutat mutabakat uygulamaları (ticari örf ve adetler, TTK m. 2) ile yumuşatılmalıdır [27, 28]. Aksi takdirde, acentenin her tahsilatta aynı gün banka transferi yapmaya zorlanması ekonomik gerçekliklerle bağdaşmaz. Yargı makamlarının bu maddeyi uygularken taraflar arasındaki hesaplaşma ve ödeme mutatlarını titizlikle irdelemesi zorunludur.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.