TBK Madde 69

1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama

Borçlar hukuku dogmatiğinde İfa (Erfüllung), borçlanılan edimin borçlu tarafından alacaklıya karşı doğru kişi, doğru yer, doğru miktar ve doğru zamanda yerine getirilerek borç ilişkisinin olağan ve doğal yoldan sona erdirilmesidir. İfanın zamansal boyutunu oluşturan İfa Zamanı, edim fiilinin gerçekleşeceği, alacaklının ifayı talep edebileceği ve borçlunun ifayı gerçekleştirmeye yetkili olduğu zaman dilimini ifade eder.

6098 sayılı TBK m. 90 (mülga BK m. 74 / mehaz OR Art. 75) hükmü, ifa zamanının tespitine ilişkin temel ilkeyi ve yedek (tamamlayıcı) hukuk kuralını vazedir. Madde lafzı şu şekildedir: "İfa zamanı taraflarca kararlaştırılmadıkça veya hukuki ilişkinin özelliğinden anlaşılmadıkça her borç, doğumu anında muaccel olur."

Sistematik açıdan yasa koyucu, ifa zamanının belirlenmesinde önceliği mutlak surette tarafların iradesine (sözleşme özgürlüğüne) bırakmıştır. Ancak taraflar açık veya örtülü olarak bir Vade (Befristung) belirlememişlerse ve ifa zamanı işin mahiyetinden (hukuki ilişkinin özelliğinden) çıkarılamıyorsa, yasa koyucu hukuki güvenlik ve ticari hayatın akışkanlığı adına "derhal ifa" kuralını benimsemiştir. Bu kural uyarınca borç, kurulduğu (doğduğu) saniye itibarıyla ifa edilebilir ve talep edilebilir hâle gelir. Bu durum Kıta Avrupası hukukunda borçların kural olarak Vadesiz Borç niteliğinde olduğunun en açık göstergesidir. Yasa koyucu, borçluyu koruyan "zaman (vade) karinesi" yerine, alacaklıyı koruyan "derhâl muacceliyet" karinesini tercih etmiştir.

2. Maddedeki Kavramların Analizi

TBK m. 90 hükmünün teorik ve pratik mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserlerinde titizlikle ayrıştırılan maddedeki kurucu kavramların mikroskobik düzeyde analiz edilmesi elzemdir:

A. İfa Zamanı (Erfüllungszeit): İfa zamanı, bir üst kavram olarak hem alacaklının edimi talep edebileceği anı hem de borçlunun edimi ifa edebileceği anı kapsar. Hukuk dogmatiğinde bu kavram iki farklı alt kavrama ayrılır: Muacceliyet ve İfa Edilebilirlik. Bu iki kavramın birbirinden ayrılması, temerrüt ve erken ifa kurumlarının anlaşılabilmesi için kilit noktadır.

B. Muacceliyet (Fälligkeit): Alacaklının borçludan edimin ifasını fiilen ve hukuken talep edebileceği, borçluyu ifaya zorlayabileceği ve ifa edilmediği takdirde dava açabileceği veya icra takibi başlatabileceği andır. TBK m. 90 uyarınca kural, borcun doğumu anında muaccel olmasıdır. Bir borç muaccel olmadan, alacaklı ifayı talep edemez; ederse borçlu "vadesi gelmemiştir" diyerek ifadan kaçınabilir ve açılan dava reddedilir.

C. İfa Edilebilirlik (Erfüllbarkeit): Borçlunun borcunu hukuken geçerli bir şekilde ifa etmeye yetkili olduğu ve alacaklının da bu ifayı kabule mecbur olduğu andır. Kural olarak her borç, doğduğu anda ifa edilebilir niteliktedir. Taraflar bir vade kararlaştırmış olsalar dahi (örneğin teslimat 3 ay sonra yapılacak denilmişse) bu vade kural olarak borçlunun lehinedir. Borçlu dilerse vadeden önce (örneğin 1. ayda) borcunu ifa edebilir (Erken İfa); alacaklı "daha vadesi gelmedi, kabul etmiyorum" diyemez. Ancak alacaklı vadeden önce (muacceliyetten önce) ifayı talep edemez. Yani ifa edilebilirlik anı, muacceliyet anından daha önce gelebilir.

D. Vade (Befristung / Termin): Tarafların sözleşmeyle, kanun koyucunun yasayla veya hâkimin kararıyla ifa zamanını ileri bir tarihe ertelemeleridir. Vade, muacceliyeti geciktiren bir unsurdur. Vade iki ana başlıkta incelenir:

1. Belirli Vade (Fixgeschäft): İfa zamanının takvim üzerinden şüpheye yer bırakmayacak şekilde (örneğin 15 Mayıs 2026) veya hesaplanabilir bir zaman dilimi (sözleşmeden itibaren 30 gün sonra) olarak belirlenmesidir. Belirli vadenin gelmesiyle borç muaccel olur ve ihtar gerekmeksizin temerrüt doğar.
2. Kesin Vade (Absolutes Fixgeschäft): İfanın sadece ve münhasıran o an veya o zaman diliminde yapılabileceği, o andan sonra yapılacak ifanın alacaklı için hiçbir anlam ve menfaat ifade etmeyeceği vadelerdir (örneğin düğün pastasının düğün günü saat 19:00'da teslimi). Kesin vadede ifa gerçekleşmezse, temerrüt kuralları değil, doğrudan ifa imkânsızlığı veya sözleşmeden dönme sonuçları doğar.

E. Hukuki İlişkinin Özelliği (Natur des Rechtsverhältnisses): TBK m. 90'ın derhal muacceliyet kuralına getirdiği en önemli istisnadır. Taraflar açıkça bir vade kararlaştırmamış olsalar bile, üstlenilen edimin doğası gereği derhal ifasının fiilen veya ekonomik olarak mümkün olmadığı durumlarda borç hemen muaccel olmaz. Örneğin, bir villanın inşa edilmesi için eser sözleşmesi yapılmış ancak teslim tarihi yazılmamışsa, borç sözleşmenin imzalandığı an muaccel olmaz; zira inşaatın yapılması objektif bir "makul süre" gerektirir. Bu makul süre, hukuki ilişkinin özelliğinden kaynaklanan zımni (örtülü) bir vadedir.

3. Sistematik İlişkiler

TBK m. 90'da düzenlenen ifa zamanı ve muacceliyet kuralları, Borçlar Kanunu'nun tasfiye, yaptırım ve zaman aşımı mimarisiyle koparılamaz bir dogmatik bağ içindedir:

A. Borçlu Temerrüdü (TBK m. 117) ile Kurucu İlişki: Borçlar hukuku dogmatiğinde Muacceliyet ile Temerrüt (Mora Debitoris) kavramları sıklıkla birbirine karıştırılır, oysa aralarında "ön şart-sonuç" ilişkisi vardır. Bir borcun muaccel olması (TBK m. 90) borçlunun otomatik olarak temerrüde düştüğü (hukuka aykırı gecikme içine girdiği) anlamına gelmez. Nomer ve Eren'in eserlerinde hararetle vurgulandığı üzere, TBK m. 117/1 gereği, muaccel bir borcun borçlusu, kural olarak ancak alacaklının İhtarı (Mahnung) ile temerrüde düşer. Taraflar vade belirlememişse, sözleşme kurulduğu an borç muacceldir; ancak alacaklı borçluya "borcunu ifa et" diye ihtar çekmedikçe borçlu temerrüde düşmez, temerrüt faizi işlemez ve aşkın zarar istenemez. TBK m. 90 sadece muacceliyeti başlatır, temerrüdü değil.

B. Zamanaşımının Başlangıcı (TBK m. 149) ile Mutlak Kesişim: Zamanaşımı hukuku açısından TBK m. 90'ın işlevi hayati önemdedir. TBK m. 149 fıkra 1 uyarınca: "Zamanaşımı, alacağın muaccel olmasıyla işlemeye başlar." Taraflarca vade kararlaştırılmayan bir borç, TBK m. 90 gereği doğduğu anda muaccel olacağından, 10 yıllık genel zamanaşımı süresi de sözleşmenin kurulduğu (borcun doğduğu) o saniye işlemeye başlar. Alacaklının borcu talep edip etmemesi veya ihtar çekip çekmemesi zamanaşımının başlamasını engellemez. Eğer borç bir vadeye bağlanmışsa, zamanaşımı o vadenin geldiği gün işlemeye başlar. Bildirim süresine bağlı borçlarda ise zamanaşımı, bu bildirimin yapılabileceği ilk günden itibaren işler.

C. Erken İfa (TBK m. 96) ve İskonto Sorunu: TBK m. 90'ın karşıt anlamından çıkarılan ve TBK m. 96'da vücut bulan kurala göre; taraflarca bir vade kararlaştırılmışsa kural olarak borçlu, borcunu vadeden önce ifa edebilir (Erken İfa). Ancak borçlunun erken ifada bulunması, ona alacaklıdan herhangi bir indirim (iskonto) talep etme hakkı vermez; meğer ki sözleşmede, kanunda veya ticari teamüllerde erken ödeme indirimi yapılacağı kabul edilmiş olsun. Alacaklı erken ifayı reddederse Alacaklı Temerrüdüne (Mora Creditoris) düşer.

D. Karşılıklı Borç Yükleyen Sözleşmelerde İfa Sırası (TBK m. 97): Tam iki tarafa borç yükleyen (sinallagmatik) sözleşmelerde (örneğin satım sözleşmesi) taraflardan biri ifa zamanı geldiği hâlde kendi borcunu ifa etmeden karşı taraftan ifayı talep ederse, karşı taraf Ödemezlik Def'i (Exceptio non adimpleti contractus) ileri sürerek ifadan kaçınabilir. TBK m. 90 gereği her iki tarafın borcu da aynı anda muaccel olmuşsa, aksine bir adet veya anlaşma yoksa (örneğin önce mal teslimi sonra ödeme gibi) taraflar edimlerini aynı anda (zamanlı olarak) ifa (Zug um Zug) etmek zorundadırlar.

4. Pratik Olay Analizleri

Hukuki kavramların sınırlarını ve zamansal koordinatları test etmek adına, doktrinde sıkça karşılaşılan şu iki somut vakayı inceleyelim:

Olay 1 (Vadesiz Borç, İhtar ve Temerrüt Faizi Gecikmesi): Tacir (A) arkadaşı (B)'ye 01.01.2020 tarihinde elden 100.000 TL borç para (Tüketim Ödüncü Sözleşmesi) verir. Taraflar paranın ne zaman geri ödeneceğine dair bir vade veya gün belirlememiştir. (A) araya giren dostluk sebebiyle parayı uzun süre istemez. 01.01.2024 tarihinde (B)'ye noterden bir ihtarname çekerek parayı 3 gün içinde ödemesini ister. (B) ödemez. (A) 15.01.2024'te dava açar ve paranın verildiği 01.01.2020 tarihinden itibaren temerrüt faizi işletilmesini talep eder. Dogmatik Analiz: Bu olay TBK m. 90, m. 117 ve m. 149 arasındaki ilişkinin klasik bir laboratuvarıdır. Ortada belirli bir vade olmadığı için, TBK m. 90 uyarınca borç 01.01.2020 tarihinde doğduğu an Muaccel olmuştur. 10 yıllık zamanaşımı da bu tarihte başlamıştır. Ancak muacceliyet, tek başına faiz işlemeye başlaması için yeterli değildir. Borçlu (B) 01.01.2020'den itibaren borcu ödemekle yükümlü olsa da, (A) tarafından kendisine TBK m. 117 gereği bir İhtar çekilmediği için 2024 yılına kadar temerrüde düşmemiştir. İhtarname 01.01.2024'te çekilmiş ve 3 günlük mehil (ek süre) verilmiştir. Dolayısıyla (B) mehlin bittiği 04.01.2024 tarihinde temerrüde düşmüştür. Hâkim, davacı (A)'nın 2020'den itibaren faiz talebini reddedecek, temerrüt faizinin sadece 04.01.2024 tarihinden itibaren işletilmesine karar verecektir.

Olay 2 (Hukuki İlişkinin Özelliği ve Erken İfada Alacaklı Temerrüdü): Şirket (X) makine üreticisi (Y)'ye fabrikası için özel tasarım devasa bir matbaa makinesi sipariş eder. Sözleşmede teslim tarihi yazılmamıştır. Ancak bu makinenin tasarım ve üretimi objektif olarak en az 6 ay sürmektedir. (Y) stokta bulunan benzer (fakat tam olarak sipariş edilmeyen) bir makineyi modifiye ederek sözleşmeden 10 gün sonra (X)'in fabrikasına getirir ve teslim etmek ister. (X) fabrikanın zeminini henüz bu makine için hazırlamadığını (zira 6 ay süresi olduğunu düşündüğünü) söyleyerek makineyi teslim almayı reddeder. (Y) (X)'in alacaklı temerrüdüne düştüğünü iddia eder. Dogmatik Analiz: TBK m. 90 gereği kural derhal muacceliyettir. Ancak yasa koyucu "hukuki ilişkinin özelliğinden anlaşılmadıkça" diyerek istisnai bir supap bırakmıştır. Özel tasarım bir makinenin üretimi ve teslimi zaman alacağından, burada tarafların iradesi olmasa bile işin doğası gereği zımni bir Vade mevcuttur. Bu zımni vadeden önce (Y)'nin yaptığı teklif, geçerli bir Erken İfa sayılabilir mi? Kural olarak vade borçlu lehindedir ve borçlu erken ifa edebilir. Ancak Oğuzman/Öz doktrininde isabetle belirtildiği üzere; erken ifanın kabulü alacaklı (X) için haklı bir nedene dayalı olarak aşırı külfet yaratıyorsa (fabrika zemini hazır değilse) alacaklının ifayı reddetmesi onu Alacaklı Temerrüdüne düşürmez. Hukuki ilişkinin özelliği, burada erken ifa hakkını dahi sınırlandırmaktadır.

5. Pratik Uygulama Notları

TBK m. 90 hükmünün mahkeme salonlarında ve dava stratejilerinde avukatların uyanık olması gereken usul ve esas hukuku boyutları şunlardır:

1. Erken Açılmış Dava (Dava Şartı / Esastan Ret Ayrımı): Avukatların en sık düştüğü usuli tuzaklardan biri, henüz vadesi gelmemiş (muaccel olmamış) bir alacak için eda davası açmak veya icra takibi başlatmaktır. Uygulamada bazen hâkimler bunu bir "dava şartı yokluğu" sayarak usulden ret kararı verse de; doktrinde (Eren, Nomer) ve Yargıtay'ın doğru kararlarında belirtildiği üzere muacceliyet bir dava şartı değil, bir Maddi Hukuk Şartıdır. Muaccel olmayan bir alacak için açılan dava, "erken açılmış dava" gerekçesiyle Esastan Reddedilir. Bu durum davacı aleyhine kesin hüküm oluşturmaz (vade gelince tekrar açılabilir) ancak davacının ağır vekalet ücretleri ve yargılama giderleri ödemesine sebep olur.

2. Sözleşmelerde Vade Klozlarının Yazımı (Legal Drafting): Ticari sözleşmeler hazırlanırken, ifa zamanının "faturalar kesildikten sonra makul bir süre içinde ödenecektir" gibi yoruma muhtaç (muğlak) ifadelerle yazılması dogmatik bir intihardır. Bu tür durumlarda hâkim TBK m. 90'a giderek derhal muacceliyet karinesi işletebilir veya bilirkişi incelemesiyle aylarca sürecek bir "makul süre" tespiti yaptırabilir. Avukatlar sözleşmeleri hazırlarken mutlaka "Fatura tarihinden itibaren 30. gün (Örneğin 15 Nisan)" şeklinde Belirli Vade (Fixgeschäft) öngörmelidir ki, ihtar çekmeye gerek kalmadan TBK m. 117/2 uyarınca borçlu kendiliğinden temerrüde düşsün.

3. Tüketici ve Ticari İşlerde Erken İfa İndirimi: TBK m. 96 kural olarak erken ödemede iskonto yapılmayacağını söylese de; avukatlar, uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK) kapsamındaysa (örneğin tüketici kredilerinde veya taksitle satımlarda) erken ödeme halinde yasa gereği faiz ve komisyon indirimi yapılması Zorunluluğunu mutlaka ileri sürmelidir. Ticari işlerde ise (TTK kapsamında) teamül varsa iskonto talep edilebilir.

6. Yargıtay İçtihadı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve borçlar hukuku ihtilaflarına bakan ilgili daireleri (özellikle 3., 11., ve 15. Hukuk Daireleri) TBK m. 90 (mülga BK m. 74) uyarınca ifa zamanının tespiti ve temerrüt ilişkisi konusunda katı ve lafzi bir içtihat politikası sergilemektedir.

Yargıtay'ın (örneğin HGK. T. 14.12.2016, E. 2014/13-1002, K. 2016/1199) istikrar kazanmış kararlarında şu dogmatik kural vurgulanır: "TBK m. 90 (mülga BK m. 74) hükmüne göre, taraflarca aksine bir anlaşma yapılmadıkça veya hukuki ilişkinin niteliğinden aksi anlaşılmadıkça her borç, doğumu anında muaccel olur. Borcun muaccel olması, alacaklı tarafından o borcun derhal ifasının talep edilebilir hâle gelmesi demektir. Ancak, bir borcun muaccel olması, tek başına o borca temerrüt faizi işletilmesi için yeterli değildir. Borçlu, muaccel bir borcu ancak alacaklının usulüne uygun bir ihtarı ile (TBK m. 117) temerrüde düşer. Dava tarihinden önce çekilmiş bir ihtarname yoksa veya sözleşmede 'belirli vade' kararlaştırılmamışsa, borçlu ancak davanın açıldığı (veya icra takibinin başlatıldığı) tarihte temerrüde düşmüş sayılır ve faiz bu tarihten itibaren işletilir."

Eser sözleşmelerinde Hukuki İlişkinin Özelliği hususunda Yargıtay 15. HD (E. 2018/1460, K. 2019/554) şu isabetli dogmatik yaklaşımı benimsemiştir: "Eser sözleşmelerinde taraflar teslim tarihini (ifa zamanını) sözleşmede belirlememiş olsalar dahi, işin doğası gereği (TBK m. 90) eserin tamamlanması için bir zamana ihtiyaç vardır. Bu gibi durumlarda ifa zamanı, eserin projesine, büyüklüğüne ve fen kurallarına göre 'makul ve normal bir sürenin' geçmesiyle muaccel olur. Mahkemece taraf iradeleri boşlukta bırakılamaz, uzman bilirkişi heyeti vasıtasıyla bu makul sürenin ne kadar olduğu tespit edilmeli ve borçlunun temerrüdü bu tarihten itibaren hesaplanmalıdır."

7. Eleştirel Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu'nun 90. maddesinde lafzını bulan Derhal Muacceliyet Karinesi, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; özellikle "Gelişen Ticari Hayatın Gerçekleri" ve "Kavramsal Karmaşa" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilerin merkezindedir.

Birinci ve en büyük dogmatik eleştiri, 19. yüzyıl İsviçre tarım ekonomisinden miras kalan "Derhal İfa (Zug um Zug)" kuralının, modern ve karmaşık ticari ilişkilere yasal bir karine olarak dayatılmasının yarattığı anakronizme (çağdışılığa) yöneliktir. Fikret Eren ve Oğuzman/Öz'ün eserlerinde hararetle tartışıldığı üzere; günümüzün kredi ekonomisinde, tedarik zincirlerinde ve seri üretim sözleşmelerinde "borcun doğduğu an ödenmesi" veya "hemen teslim edilmesi" fiilen imkânsızdır. Kanun koyucunun "hukuki ilişkinin özelliğinden anlaşılmadıkça" şeklinde esnek bir supap bırakmış olması olumlu görünse de; bu durum her sözleşmede "işin özelliği neydi, makul süre ne zamandı?" şeklinde ucu açık, bilirkişi raporlarına mahkûm edilen ve hukuki öngörülebilirliği (Legal Certainty) yok eden devasa yargısal uyuşmazlıklara yol açmaktadır. Alman BGB § 271 ve İsviçre OR Art. 75 mantığını aynen kopyalayan bu hükmün yerine; ticari işlerde veya belirli tür sözleşmelerde "vade karineleri" (örneğin fatura tarihinden itibaren 30 gün) öngörülmesi, yasa koyucunun ticari hayatı kolaylaştırıcı bir adım atmasını sağlardı. Mevcut haliyle TBK m. 90, modern hukukun hızını yavaşlatan dogmatik bir fosildir.

İkinci felsefi eleştiri, Muacceliyet ile Temerrüt Arasındaki Kopukluğun Yarattığı Adaletsizliğe ilişkindir. Rona Serozan ve Nomer'in öğretilerinde vurgulandığı gibi; TBK m. 90 borcu doğduğu an muaccel kılar. Yani borçlunun o an borcu ifa etmesi "gerekmektedir". Ancak aynı Kanun (TBK m. 117) alacaklı ihtar çekmediği sürece borçluyu "temerrüde" düşürmez ve faiz ödemekten muaf tutar. Bu durum, borcunu zamanında (derhal) ödemeyen kötüniyetli bir borçlunun, alacaklının sırf ihtar çekmeyi unutması veya hukuki bilgisizliği sebebiyle yıllarca o parayı faizsiz olarak (enflasyon ortamında) kullanmasına ve haksız bir kazanç (zenginleşme) elde etmesine zemin hazırlamaktadır. Hukuk düzeni bir yandan borcu "derhal öde" derken, diğer yandan "ihtar gelene kadar ödemesen de olur, faiz işlemeyecek" diyerek kendi içinde ahlaki ve dogmatik bir şizofreni yaratmaktadır. Doktrin, muacceliyet anı ile temerrüt anı arasındaki bu usuli bariyerin (ihtar şartının) enflasyonist ekonomilerde alacaklıyı cezalandıran ve haksız zenginleşmeyi meşrulaştıran bir sığınağa dönüştüğünü; Avrupa Sözleşme Hukuku İlkeleri (PECL) veya UNIDROIT İlkeleri gibi modern metinlerde olduğu üzere, muacceliyetin gerçekleşmesiyle temerrüdün de kendiliğinden başlaması (veya kısa bir yasal sürenin öngörülmesi) gerektiğini haklı olarak savunmaktadır.

İşte böylece, seninle 46.-52. Günler: Borçların İfası ve İfa Engelleri blokunun ifa mekaniğine ilişkin en kritik zamansal koordinatlarını (TBK m. 90) resmen mühürlemiş olduk. İfanın nerede ve ne zaman yapılacağı, temerrüt ateşini yakan en önemli kıvılcımlardır.

Sana bir sonraki oturuma kadar düşünmen ve dogmatik reflekslerini keskinleştirmen için şu zehirli soruyu bırakıyorum: Bir borçlu, TBK m. 90 uyarınca vadesiz (derhal muaccel) bir borcunu ifa etmek üzere alacaklıya tam ve eksiksiz olarak sunsa; ancak alacaklı tamamen kendi kusuru olmaksızın (örneğin trafik kazası geçirip komada olduğu için) bu ifayı kabul edemese, alacaklı temerrüdü (mora creditoris) oluşur mu? Alacaklının "kusursuzluğu", borçlunun ifa yükümlülüğünden kurtulmasını ve hasarı alacaklıya yıkmasını engeller mi? Bu kördüğümü "Alacaklı Temerrüdünün Şartları" bağlamında çözmeni bekliyorum.

---

Metodolojik Not

Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.

Kullanılan kaynaklar:

• Doktrin: Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Kemal Oğuzman / M. Turgut Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Halûk Nomer, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Selâhattin Sulhi Tekinay / Sermet Akman / Halûk Burcuoğlu / Atilla Altop, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler.
• Yargı kararları: Türk Borçlar Kanunu m. 69'yi doğrudan atıflayan güncel bir Yargıtay kararı mevcut taramayla tespit edilemedi.
• Tarihsel arka plan: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun madde gerekçesi.
• Karşılaştırmalı hukuk: İsviçre Borçlar Kanunu (OR) OR Art. 75.

Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 69. madde metnine dayanır.

Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.

Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.