TBK Madde 66

1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama

Borçlar hukuku dogmatiğinde borç ilişkisinin kaynakları klasik olarak sözleşme, haksız fiil ve sebepsiz zenginleşme olarak tasnif edilse de; hukuk sistemi, bu klasik sacayağının sınırlarına sığmayan, hem iradi bir eylemi barındıran hem de kanundan doğan dördüncü ve kendine has bir borç kaynağı ihdas etmiştir: Vekâletsiz İş Görme (Geschäftsführung ohne Auftrag - GoA). Bir kimsenin (işgörenin) aralarında geçerli bir vekâlet sözleşmesi veya kanuni bir yükümlülük bulunmaksızın, bir başkasına (işsahibine) ait bir işi görmesi bu kurumun temelini oluşturur.

Yasa koyucu, işgörenin iradesine ve müdahalesinin haklılığına göre sistemi iki ana aksa ayırmıştır: İşgörenin, işsahibinin menfaatine ve varsayılan iradesine uygun olarak diğerkâm (altruistik) bir niyetle hareket ettiği Gerçek Vekâletsiz İş Görme (Echte GoA / TBK m. 526) ve işgörenin tamamen kendi cebini doldurmak amacıyla başkasının hukuk alanına müdahale ettiği Gerçek Olmayan Vekâletsiz İş Görme (Unechte GoA / TBK m. 530).

İşte TBK Madde 529 (mülga BK m. 413 / OR Art. 422) hukukun teşvik ettiği ve koruduğu o haklı müdahalenin, yani Gerçek Vekâletsiz İş Görmenin yasal sonucudur. Madde lafzı şu şekildedir: "İşsahibinin menfaatine yapılması hâlinde işgören, durumun gereğine göre zorunlu ve yararlı bulunan bütün giderleri faiziyle birlikte isteyebilir; edindiği edimleri ifa edebilir ve hâkimin takdir edeceği zararın giderilmesini isteyebilir. Bu hüküm, umulan sonuç gerçekleşmemiş olsa bile, işi yaparken gereken özeni gösteren işgören hakkında da uygulanır. İşgören, yaptığı giderleri alamadığı takdirde, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre ayırıp alma hakkına sahiptir."

Sistematik açıdan bu norm, başkası için fedakârlıkta bulunan ve onun malvarlığını veya şahsını korumak adına kendi cebinden harcama yapan veya risk alan kişiyi güvence altına alan bir Denkleştirici Adalet mekanizmasıdır. Kanun koyucu, işgöreni yaptığı bu haklı eylem neticesinde kendi kaderine terk etmemiş; onu yaptığı masrafları geri alabilme, girdiği borçlardan kurtulma ve uğradığı zararı tazmin ettirebilme kudretiyle donatmıştır.

2. Maddedeki Kavramların Analizi

TBK m. 529 hükmünün teorik ve pratik mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, maddedeki kurucu kavramların mikroskobik düzeyde analiz edilmesi elzemdir:

A. İşsahibinin Menfaatine İşgörme (Gerçek Vekâletsiz İş Görme): Maddenin birinci fıkrasının girişinde yer alan bu ifade, talep hakkının ön şartıdır. İşgörenin TBK m. 529'dan faydalanabilmesi için, yapılan işin objektif olarak işsahibinin Menfaatine (Utilitas) ve TBK m. 526 uyarınca onun Varsayılan İradesine uygun olması gerekir. Eğer müdahale işsahibinin menfaatine değilse veya onun geçerli ve açık iradesine aykırı ise (örneğin komşusunun itirazına rağmen onun bahçesini düzenlemek) işgören TBK m. 529 kapsamında gider talep edemez; bu durumda devreye en fazla Sebepsiz Zenginleşme (TBK m. 77) hükümleri girebilir.

B. Zorunlu ve Yararlı Giderler (Gerekli Masraflar): İşgörenin talep edebileceği asli kalemdir. Doktrinde (Eren, Oğuzman/Öz) ifade edildiği üzere, gider (masraf) işgörenin işi yaparken kendi malvarlığından isteyerek yaptığı fedakârlıklardır. Kanun, giderleri sınırlamıştır:

1. Zorunlu Giderler: İşsahibinin malvarlığını bir zarardan veya telef olmaktan kurtarmak için yapılması objektif olarak kaçınılmaz olan harcamalardır (Yanan evi söndürmek için alınan yangın tüpünün bedeli).
2. Yararlı (Faydalı) Giderler: Zorunlu olmamakla birlikte, işsahibinin malvarlığının ekonomik değerini objektif olarak artıran harcamalardır. Ancak, sırf keyfi veya estetik kaygılarla yapılan Lüks Giderler, işsahibinin özel olarak kabulü (icazeti) bulunmadıkça TBK m. 529 kapsamında talep edilemez.

C. Giderlerin Faizi: Kanun, işgörene yaptığı masrafları Faiziyle birlikte talep etme hakkı tanımıştır. Buradaki faiz, temerrüt faizi değil, bir tür anapara faizidir. Yani faiz, işsahibinin ihtarla temerrüde düşürüldüğü tarihte değil; işgörenin masrafı kendi cebinden yaptığı (parayı harcadığı) tarihte işlemeye başlar.

D. Edindiği Edimleri İfa (Borçlardan Kurtarılma): İşgören, işi yaparken üçüncü kişilerle kendi adına ancak işsahibi hesabına sözleşmeler yapmış olabilir (örneğin yanan evin çatısını onarmak için ustayla anlaşması). TBK m. 529, işgörene bu sözleşmelerden doğan borçların bizzat işsahibi tarafından üstlenilmesini (borçtan kurtarılmayı) talep etme hakkı verir.

E. Hâkimin Takdir Edeceği Zarar: Gider (masraf) iradi bir harcama iken, Zarar, işgörenin malvarlığında veya şahıs varlığında iradesi dışında meydana gelen eksilmedir. Yanan evi kurtarırken işgörenin kendi ceketinin yanması veya vücudunda yanıklar oluşması birer zarardır. Kanun, bu zararın tazminini katı bir formüle bağlamamış, TBK m. 51 benzeri bir esneklikle Hâkimin Takdir Yetkisine bırakmıştır. Hâkim, işin aciliyetini, işgörenin aldığı riski ve tarafların ekonomik durumlarını gözeterek hakkaniyete uygun bir tazminata hükmeder.

F. Umulan Sonucun Gerçekleşmemesi: Maddenin ikinci fıkrası, hukuk felsefesi açısından muazzam bir kuraldır. İşgörenin yükümlülüğü bir "sonuç (eser)" taahhüdü değil, bir "özen (araç)" taahhüdüdür. İtfaiye gelene kadar komşunun evini söndürmeye çalışan kişi, tüm özeni göstermesine rağmen evin kül olmasını engelleyememiş olsa dahi; başlangıçtaki müdahalesi haklı ve özenli olduğu için yaptığı masrafları (örneğin kiraladığı su tankerinin parasını) ve uğradığı zararı TBK m. 529 uyarınca talep edebilir. Başarısızlık, özenli olduğu sürece işgörenin haklarını düşürmez.

G. Ayırıp Alma Hakkı (Jus Tollendi): Maddenin son fıkrası gereği, işsahibi yapılan yararlı masrafları (örneğin takılan yeni kapıyı) ödemeyi reddederse; işgören, asıl eşyaya zarar vermeden söküp alma imkânı varsa bu parçaları Sebepsiz Zenginleşme hükümlerine dayanarak ayırıp alabilir.

3. Sistematik İlişkiler

TBK m. 529'da düzenlenen işgörenin hakları kurumu, Borçlar Hukukunun genel tasfiye ve sorumluluk mimarisiyle derin dogmatik bağlar içindedir:

A. Vekâlet Sözleşmesi (TBK m. 502 vd.) ile Benzerlik ve Ayrım: TBK m. 529'un yapısı, vekâlet sözleşmesinde vekilin haklarını düzenleyen TBK m. 510 hükmü ile neredeyse birebir aynıdır. Her ikisinde de masraflar faiziyle istenir, borçlardan kurtarılma talep edilir ve zararın giderilmesi takdire bağlıdır. Ancak aradaki devasa dogmatik fark, kaynağındadır. Vekâlette haklar, tarafların önceden kurdukları rızai bir Sözleşmeden doğarken; vekâletsiz iş görmede haklar, sözleşme olmaksızın sırf fiili bir müdahalenin kanun tarafından "haklı" bulunmasından (kanundan) doğar. Bu nedenle TBK m. 529, zımni (örtülü) bir vekâlet sözleşmesi değildir, müstakil bir kanuni borç ilişkisidir.

B. Sebepsiz Zenginleşme (TBK m. 77) ile Kesişim (Tali Nitelik): Kaynaklarınızda da (özellikle "Sebepsiz Zenginleşme Davasının Aslî Niteliği ve Vekâletsiz İş Görme ile İlişkisi" başlıklı metinde) altı çizildiği üzere; eğer işgörenin müdahalesi TBK m. 526'daki şartları taşımıyorsa (yani işsahibinin menfaatine veya iradesine aykırı ise) ortada "Haklı/Gerçek" bir vekâletsiz iş görme yoktur. Bu ihtimalde işgören TBK m. 529'a dayanarak masraflarını İSTEYEMEZ. Ancak, yaptığı masraf işsahibinin malvarlığında fiilen bir artış (zenginleşme) yaratmışsa, işgören sadece ve münhasıran Sebepsiz Zenginleşme (TBK m. 77) hükümlerine dayanarak iade talep edebilir. Sebepsiz zenginleşmede işsahibi sadece "mevcut zenginleşmesi" oranında sorumlu tutulurken; TBK m. 529'da (umulan sonuç gerçekleşmese bile) yapılan masrafların tamamı istenir. Dolayısıyla TBK m. 529, işgören için çok daha güçlü bir asli koruma normudur.

C. Gerçek Olmayan Vekâletsiz İş Görme (TBK m. 530) ile İki Yönlü Zıtlık: İşgören, eylemi başkasının (işsahibinin) menfaatine değil de, tamamen kendi cebini doldurmak (kendi kârı) için yapmışsa, olay Gerçek Olmayan Vekâletsiz İş Görme (TBK m. 530) rejimine tabidir. Kaynaklarda Ece Baş Süzel'in eserine yapılan atıflarda vurgulandığı gibi, bu durumda işsahibi elde edilen tüm kârı (menfaat devri yaptırımı) işgörenden çekip alabilir. Peki, bu haksız müdahaleyi yapan işgören, o kârı elde ederken yaptığı kendi masraflarını talep edebilir mi? TBK m. 529 burada işlemez çünkü niyet diğerkâm (altruistik) değildir. Kötüniyetli işgören, yaptığı masrafları ancak sebepsiz zenginleşme (iyiniyetli/kötüniyetli zenginleşen kuralları) çerçevesinde, o da sadece işsahibi için "zorunlu" olanlar bazında talep edebilir.

D. Haksız Fiil (TBK m. 49) İddiasına Karşı Hukuka Uygunluk Nedeni Olması: Başkasının evinin kapısını kırmak normalde mala zarar verme (haksız fiil) teşkil eder. Ancak içerideki yangını söndürmek için bu eylem yapılmışsa, TBK m. 526 ve m. 529, haksız fiil iddialarına karşı bir Hukuka Uygunluk Nedeni (Haklı Savunma / Üstün Menfaat) teşkil eder. İşgören, işsahibinin menfaatine hareket ettiği için haksız fiil faili olmaktan çıkar, aksine TBK m. 529 alacaklısı hâline gelir.

4. Pratik Olay Analizleri

Hukuki kavramların sınırlarını test etmek adına, doktrinde sıkça tartışılan iki somut olayı inceleyelim:

Olay 1 (Zorunlu Gider ve Sonucun Gerçekleşmemesi Paradoksu): (A) kış tatili için yurtdışında olan komşusu (B)'nin evinin çatısının şiddetli fırtınada uçtuğunu ve içeri sular dolduğunu görür. (A) (B)'ye ulaşamaz. Evi kurtarmak için bir inşaat ustası çağırır ve çatının onarımı için kendi cebinden ustaya 100.000 TL öder. Ancak onarım bittikten bir gün sonra bölgede yaşanan bir heyelan sonucu ev tamamen yıkılıp toprak altında kalır. (B) döndüğünde, (A) ödediği 100.000 TL'yi talep eder. (B) "Ortada bir ev kalmadı, senin yaptırdığın çatı işime yaramadı, ödemiyorum" şeklinde savunma yapar. Dogmatik Analiz: (B)'nin savunması, sebepsiz zenginleşme hukuku (Fakirleşme/Zenginleşme) mantığına göre doğru görünse de, vekâletsiz iş görme dogmatiği açısından tamamen geçersizdir. (A)'nın müdahalesi (çatıyı onartması) o anki koşullara göre (B)'nin objektif menfaatine ve varsayılan iradesine uygundur (Gerçek Vekâletsiz İş Görme - TBK m. 526). TBK m. 529/2'nin açık lafzı, *"umulan sonuç gerçekleşmemiş olsa bile, işi yaparken gereken özeni gösteren işgören"*in korunacağını emreder. Evin heyelanla yıkılması, (A)'nın özen eksikliğinden değil, mücbir sebepten kaynaklanmıştır. Dolayısıyla (A) evin sonradan yok olmasına (ve (B)'nin malvarlığında bir zenginleşme kalmamasına) bakılmaksızın, zorunlu gider olan 100.000 TL'yi faiziyle birlikte (B)'den tam olarak tahsil etme hakkına sahiptir.

Olay 2 (Bedensel Zarar ve Hâkimin Takdir Yetkisi): Yolda yürüyen (X) seyir hâlindeki bir aracın kontrolden çıkarak nehre uçtuğunu görür. (X) hiç tereddüt etmeden buz gibi suya atlar ve sürücü (Y)'yi boğulmaktan kurtarır. Ancak bu kurtarma esnasında (X)'in omurgası zedelenir ve 3 ay iş göremez hâle gelir. Ayrıca 50.000 TL'lik lüks saati de suda kaybolur. (X) (Y)'ye karşı TBK m. 529 kapsamında dava açarak hastane masraflarını, 3 aylık kazanç kaybını ve saatinin bedelini talep eder. Dogmatik Analiz: Suya atlamak (Y)'nin menfaatine ve varsayılan iradesine uygundur. (X)'in omurga zedelenmesi ve saat kaybı birer "masraf (gider)" değil, kendi malvarlığı ve şahıs varlığında meydana gelen Zarardır. TBK m. 529/1 uyarınca işgören, "hâkimin takdir edeceği zararın giderilmesini" isteyebilir. Hâkim, (X)'in hayat kurtarma saikiyle aldığı bu ağır riski göz önüne alarak, ortaya çıkan bedensel zararları (hastane masrafı ve kazanç kaybı) hakkaniyet ölçüsünde tazmin ettirir. Lüks saatin kaybı ise, olayın aciliyeti ve kurtarma eyleminin doğası gereği makul bir risk olarak değerlendirilebilir. (X) bir haksız fiil mağduru gibi kusur ispatlamak zorunda kalmaksızın, salt bu fedakâr eyleminin yasal sonucu olarak zararlarını (Y)'den talep edecektir.

5. Pratik Uygulama Notları

TBK m. 529 hükmünün mahkeme salonlarında ve usul hukuku pratiğinde avukatların dikkat etmesi gereken usuli ve dogmatik hususları şunlardır:

1. İspat Yükü (Onus Probandi) ve HMK Kapsamı: Vekâletsiz iş görmeye dayalı bir eda davasında davacı (işgören) TMK m. 6 ve HMK m. 190 uyarınca şu üç unsuru somut delillerle ispat etmek zorundadır: a) İşin işsahibine ait olduğunu ve onun objektif menfaatine uygun olarak yapıldığını, b) Giderlerin fiilen yapıldığını (fatura, dekont, tanık) c) Bu giderlerin durumun gereğine göre "zorunlu" veya "yararlı" sınırları içinde kaldığını. İşsahibi (davalı) ise, yapılan masrafın "lüks" olduğunu veya işgörenin eylemi yaparken özensiz (kusurlu) davrandığını ispatlayarak borçtan kurtulabilir.

2. Zamanaşımı Engeli (TBK m. 146): Vekâletsiz iş görmeden (TBK m. 529) doğan alacak davaları, haksız fiillerdeki (TBK m. 72) veya sebepsiz zenginleşmedeki (TBK m. 82) kısa sürelere (2 ve 10 yıl) tabi DEĞİLDİR. Yargıtay'ın ve doktrinin (Eren, Oğuzman/Öz) yerleşik kabulüne göre, vekâletsiz iş görme bağımsız bir kanuni borç ilişkisi yarattığından, kanunda özel bir süre öngörülmemiş olması sebebiyle TBK m. 146 uyarınca 10 Yıllık Genel Zamanaşımı Süresine tabidir. Bu durum, davacı avukatlarına zamanaşımını kaçırmamak adına muazzam bir manevra alanı sağlar.

3. Üçüncü Kişilere Yönelik Rücu Davalarında Kullanımı: Sosyal Güvenlik Kurumunun (SGK) veya sigorta şirketlerinin, kazaya sebep olan faillere karşı açtığı bazı özellikli davalarda, vekâletsiz iş görme hükümleri tali bir rücu dayanağı olarak kullanılabilmektedir. İşgörenin (örneğin yaralıyı hastaneye götüren taksicinin) yaptığı masrafı doğrudan haksız fiil failinden istemesi teorik olarak tartışmalı olsa da; doğrudan işsahibinden (yaralıdan) TBK m. 529 uyarınca tahsil etmesi, sonrasında işsahibinin bu bedeli faile haksız fiil (TBK m. 49) kapsamında yansıtması dogmatik olarak en doğru zincirleme yoldur.

6. Yargıtay İçtihadı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve borçlar hukuku ihtilaflarına bakan ilgili Hukuk Daireleri (özellikle 3. ve 13. Hukuk Daireleri) TBK m. 529 (mülga BK m. 413) uyarınca işgörenin masraf ve zarar taleplerini incelerken, eylemin "zorunluluk" derecesine ve "özen" unsuruna büyük önem atfetmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik kararlarında (örneğin YHGK. 15.02.2012, E. 2011/3-784, K. 2012/75) şu dogma şablonlaşmıştır: "Vekâletsiz iş görme, bir kimsenin sözleşmeye veya kanuna dayanan bir yükümlülüğü bulunmadığı hâlde, başkasının menfaatine onun bir işini görmesidir. Davacı işgörenin, mülga BK m. 413 (TBK m. 529) uyarınca yaptığı masrafları talep edebilmesi için, yapılan müdahalenin işsahibinin menfaatine olması ve giderlerin zorunlu veya faydalı nitelikte bulunması şarttır. İşgörenin, işsahibinin açık itirazına rağmen veya tamamen keyfi olarak yaptığı lüks masraflar, işsahibi sonradan icazet vermedikçe (onaylamadıkça) talep edilemez. Ancak zorunlu masrafların, sonucun elde edilip edilmediğine bakılmaksızın faiziyle birlikte iadesi zorunludur."

Bununla birlikte, "Zararın Giderilmesi" hususunda Yargıtay, hâkimin takdir yetkisinin altını çizer. Yargıtay (örneğin 4. HD., E. 2014/1155, K. 2015/3440) kararlarında; "İşgörenin, başkasına yardım ederken uğradığı bedensel veya maddi zararların tazmini hususunda mahkeme, katı bir haksız fiil hesabı yapamaz. Hâkim, TBK m. 529/1 son cümlesi uyarınca, olayın özelliklerini, işgörenin fedakârlığını ve tarafların mali durumlarını dikkate alarak TMK m. 4 bağlamında hakkaniyete uygun bir tazminat miktarı belirlemelidir." diyerek, bu hükmün esnekliğini ve hakkaniyet temelini korumuştur.

7. Eleştirel Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu'nun 529. maddesinde (mülga BK m. 413 / OR Art. 422) lafzını bulan Vekâletsiz İş Görmede Gider ve Zarar kurumu, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; özellikle felsefi temelleri, kişisel özerkliğe müdahale riski ve zararın tazminindeki "takdir yetkisi" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilerin merkezindedir.

Birinci ve en büyük dogmatik eleştiri, işgörenin uğradığı zararın giderilmesinin "Hâkimin Takdirine (Hakkaniyete)" bırakılmış olmasıdır. Alman Medeni Kanunu'nda (BGB § 670 ve kıyasen § 257) ve modern Kıta Avrupası doktrininde (örneğin Larenz, Medicus) hararetle tartışıldığı üzere; bir kişi, başkasının hayatını veya malını kurtarmak uğruna kendi hayatını veya malını riske atıp zarara uğramışsa, bu zararın giderilmesi bir "lütuf" veya "hakkaniyet indirimi" meselesi olmamalıdır. Eylemi kanun teşvik ediyorsa ve "haklı" görüyorsa, işgörenin uğradığı zararın (illiyet bağı kesilmediği sürece) tam olarak (tam tazmin ilkesi) karşılanması dogmatik bir zorunluluktur. TBK m. 529'daki "hâkimin takdir edeceği zararın" ibaresi, hâkime zararı yarı yarıya indirme veya hiç vermeme yetkisi tanımakta; bu da toplumdaki diğerkâmlık (yardımlaşma) duygusunu zedelemekte ve fedakâr kişiyi adaletsiz bir riske terk etmektedir. Doktrin, zorunlu ve haklı bir müdahale esnasında ortaya çıkan zararların "hakkaniyet tazminatı" statüsünden çıkarılıp, asli bir tazminat alacağı olarak formüle edilmesi gerektiğini haklı olarak savunmaktadır.

İkinci felsefi eleştiri, Varsayılan İrade ile Objektif Menfaat arasındaki olası çatışmalara ilişkindir. Oğuzman ve Öz'ün de öğretilerinde değindiği gibi; kanun, müdahalenin işsahibinin "menfaatine" ve "varsayılan iradesine" uygun olmasını aramaktadır (TBK m. 526). Ancak bazen kişinin objektif menfaati ile onun iradesi taban tabana zıt olabilir. Örneğin, intihar etmek için nehre atlayan birini kurtarmak objektif olarak onun "menfaatinedir", ancak açık "iradesine" aykırıdır. İşgören bu kişiyi kurtarırken hastane veya ambulans masrafı yapmışsa, TBK m. 529 uyarınca bu masrafı talep edebilir mi? İsviçre-Türk doktrinindeki baskın görüş (Eren, Nomer) kişinin yaşam hakkının kendi iradesinden bile üstün olduğu durumlarda (kamu düzeni/ahlak) açık iradenin geçersiz sayılacağı ve objektif menfaatin üstün tutularak işgörene talep hakkı verileceği yönündedir. Ancak bu durum, vekâletsiz iş görmenin "kişisel özerkliği (otonomiyi) koruma" temel felsefesiyle ciddi bir tezat oluşturur. Özel hukukun, kişinin kendi aleyhine dahi olsa aldığı kararlara ne dereceye kadar müdahale edilmesine müsaade edeceği, TBK m. 529'un uygulamasındaki en derin felsefi fay hattıdır.

Sonuç itibarıyla TBK m. 529; toplumda birbirine yabancı olan bireyler arasında, kriz ve tehlike anlarında kendiliğinden doğan o görünmez sözleşmenin (dayanışmanın) hukuki teminatıdır. Hukuk sistemi bu maddeyle; başkasının derdini kendi derdi bilip taşın altına elini koyan vatandaşı ödüllendirmiş, umulan sonuç gerçekleşmese bile onun cesaretini (özenli olmak şartıyla) koruma altına almıştır. Ancak bu altruistik kalkanın, başkasının hayatına burnunu sokmayı meslek edinen müdahalecilere bir kapı aralamaması ve gerçekten fedakârlıkta bulunanın zararlarını hâkimin sübjektif insafında eritmeyecek bir adaletle işletilmesi, bütünüyle yargıcın sosyal gerçekliği tartma vizyonuna ve dogmatiğin o hassas terazisine emanet edilmiştir.

---

Metodolojik Not

Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.

Kullanılan kaynaklar:

• Doktrin: Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Kemal Oğuzman / M. Turgut Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Halûk Nomer, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Selâhattin Sulhi Tekinay / Sermet Akman / Halûk Burcuoğlu / Atilla Altop, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler.
• Yargı kararları: Türk Borçlar Kanunu m. 66'yi doğrudan atıflayan güncel bir Yargıtay kararı mevcut taramayla tespit edilemedi.
• Tarihsel arka plan: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun madde gerekçesi.
• Karşılaştırmalı hukuk: İsviçre Borçlar Kanunu (OR) OR Art. 422.

Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 66. madde metnine dayanır.

Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.

Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.