1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) İkinci Kısmında Özel Borç İlişkileri başlığı altında, Onsekizinci Bölümde düzenlenen "Adi Ortaklık Sözleşmesi", şahıs ortaklıklarının temelini ve en yalın hâlini oluşturmaktadır. TBK m. 632 hükmü, adi ortaklık sözleşmesinin "Ortaklar arasındaki ve ortaklık yapısındaki değişiklikler" alt başlığında, "Yeni ortak alımı ve alt katılım" kurumlarını düzenlemektedir [1, 2].
Adi ortaklık, tüzel kişiliği bulunmayan, iki veya daha fazla kişinin emek ve sermayelerini ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri bir sözleşmedir (TBK m. 620) [3]. Bu ortaklık tipinin en belirgin dogmatik özelliği, intuitu personae (kişiye bağlılık) ve delectus personae (kişilerin özenle seçilmesi) ilkelerine dayanmasıdır. Ortakların birbirlerini tanımaları, birbirlerinin şahsiyetlerine, ticari ahlaklarına ve kabiliyetlerine güvenmeleri adi ortaklığın varlık sebebidir [4]. Zira adi ortaklıkta, aksi kararlaştırılmadıkça, ortaklar ortaklığın borçlarından dolayı üçüncü kişilere karşı müteselsilen ve bütün malvarlıklarıyla sorumludurlar (TBK m. 638) [5].
Bu ağır sorumluluk rejimi ve ortak çalışma iradesi (affectio societatis), ortaklık yapısına dışarıdan bir kişinin dâhil olmasını, mevcut tüm ortakların mutlak rızasına tabi kılmayı zorunlu hâle getirmiştir [6]. TBK m. 632/1 hükmü, yeni ortak alımını oybirliği şartına bağlayarak bu güven ilişkisini koruma altına almıştır. Maddenin ikinci fıkrası ise, bir ortağın kendi payını üçüncü bir kişiye devretmesi veya onu payına ortak etmesi (alt katılım) durumunda, üçüncü kişinin adi ortaklıkta "ortak sıfatını" (socius) kazanamayacağını amir hüküm olarak düzenlemiş, pay devrini yalnızca iç ilişkide geçerli bir borçlandırıcı işlem düzeyine indirgemiştir [1, 2].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Yeni Ortak Alımı ve Oybirliği Kuralı
TBK m. 632/1, ortaklığa yeni bir ortağın dâhil olmasını "bütün ortakların rızasına" bağlamıştır [1]. Bu kural, adi ortaklığın şahıs ortaklığı niteliğinin kaçınılmaz bir sonucudur. Ortaklık sözleşmesi kurulurken mevcut olan tarafların irade uyuşması, sözleşmenin devamı sırasında da yapının korunmasını gerektirir. Yeni bir ortağın ortaklığa katılması, hukuki niteliği itibarıyla, mevcut adi ortaklık sözleşmesinin taraflarca değiştirilmesi (sübjektif unsurda değişiklik) anlamına gelir. Kararların alınmasında kural olarak oybirliği arayan TBK m. 624 hükmü ile paralel olarak, sözleşmenin taraf yapısını değiştiren bu denli köklü bir işlemin de oybirliği ile yapılması emredici niteliktedir [1, 7].
2.2. Payın Devri ve Ortaklık Sıfatının Kazanılamaması
Maddenin ikinci fıkrası, şahıs ortaklıklarında "payın devredilmezliği" ilkesinin bir tezahürüdür. Buna göre, ortaklardan biri tek taraflı olarak payını üçüncü bir kişiye devrederse, bu üçüncü kişi ortaklık sıfatını kazanamaz [1, 2]. Adi ortaklıkta pay, anonim şirketlerdeki pay senetleri gibi serbestçe tedavül edebilen bir malvarlığı değeri değildir. Kanun koyucu, ortağın payını devretmesine mutlak bir yasak getirmemiş; ancak bu devrin "ortaklık sıfatını" devretme sonucunu doğurmasını engellemiştir. Diğer bir ifadeyle, devreden ortak ile devralan üçüncü kişi arasındaki sözleşme kendi içinde (iç ilişkide) geçerlidir; ancak bu sözleşme, adi ortaklık tüzel kişiliği bulunmasa da ortaklık topluluğuna karşı ileri sürülemez [8].
2.3. Alt Katılım (Sub-participation)
TBK m. 632/2 hükmünde yer alan "bir üçüncü kişiyi ortaklıktaki payına ortak etme" durumu doktrinde alt katılım (alt ortaklık) olarak anılmaktadır [1, 2]. Bir ortak, kendi payının getireceği kâr ve zarara üçüncü bir kişiyi dâhil edebilir. Bu durumda, asıl adi ortaklık ilişkisinin altında, devreden ortak ile üçüncü kişi arasında yeni ve bağımsız bir adi ortaklık (alt ortaklık) doğar. Üçüncü kişi, asıl ortaklığın tarafı hâline gelmez, asıl ortaklığın defterlerini inceleyemez (TBK m. 631), yönetim hakkını kullanamaz (TBK m. 625) ve asıl ortaklığın alacaklılarına karşı müteselsil sorumlu olmaz. Üçüncü kişinin muhatabı, yalnızca payına katıldığı ilgili ortaktır.
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 620 (Adi Ortaklık Sözleşmesinin Tanımı) ile İlişkisi: TBK m. 632, adi ortaklığın "kişi", "müşterek amaç" ve "ortak çalışma iradesi" unsurlarının korunması amacını taşır. TBK m. 620'de vücut bulan affectio societatis (ortak çalışma iradesi), kişiye sıkı sıkıya bağlı olduğundan, m. 632 bu iradenin dışarıdan müdahalelerle bozulmasını engeller [3, 6].
- TBK m. 631 (Ortaklık İşlerini İnceleme Hakkı) ile İlişkisi: TBK m. 632 uyarınca, payı devralan ancak diğer ortakların rızası olmadığı için ortak sıfatını kazanamayan üçüncü kişi, TBK m. 631'de düzenlenen bilgi alma, defter ve kayıtları inceleme hakkını kullanamaz. Bu hak, münhasıran "ortak" sıfatına bağlı, devredilemez nitelikteki yönetim haklarındandır [1, 8].
- TBK m. 638 (Müteselsil Sorumluluk) ile İlişkisi: Ortakların, adi ortaklığın üçüncü kişilere karşı olan borçlarından müteselsilen sorumlu olmaları (TBK m. 638), yeni ortak alımında oybirliği (TBK m. 632) aranmasının en büyük iktisadi rasyonalitesidir. Kimse, rızası hilafına, tanımadığı ve güvenmediği bir kişiyle müteselsil sorumluluk altına sokulamaz [5].
- TBK m. 183 vd. (Alacağın Devri) ile İlişkisi: Bir ortağın m. 632/2 kapsamında payını (tasfiye payı veya kâr payı alacağını) üçüncü kişiye devretmesi, eşya hukuku anlamında bir devir değil, borçlar hukuku anlamında "alacağın devri" (temliki) hükümlerine tabidir.
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay kararlarında TBK m. 632'nin karşılığı olan prensipler istikrarlı bir şekilde uygulanmaktadır. Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere:
"Adi ortaklıkta ortaklardan biri payını diğer ortakların onayını almadan satarsa, satın alan kişi ortaklık sıfatını kazanamaz ama bu devir satın alan ile satan arasında hüküm ifade eder" [8].
Yargıtay bu kararlarında, rıza dışı devirlerin asıl ortaklığa karşı geçersiz olduğunu, devralan kişinin ortak sıfatıyla ortaklığın feshini, tasfiyesini veya hesapların incelenmesini talep edemeyeceğini açıkça belirtmektedir. Üçüncü kişi, ancak işlemi yaptığı ortak ile kendi arasındaki borç ilişkisine dayanarak sebepsiz zenginleşme veya alacağın ifası (kârın kendisine verilmesi) taleplerinde bulunabilir.
Buna karşılık, adi ortaklıkta bir ortağın hissesini dışarıdan birine değil de zaten ortak olan diğer bir ortağa devretmesi durumu farklı değerlendirilir. Yargıtay'a göre, "Bir ortağın hissesini diğer ortağa devretmesi kendi iç ilişkileri ve birbirlerine karşı sorumluluklarına ilişkin olduğu için adi ortaklığın dışarıya karşı olan sorumluluğunu etkilemez" [9].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1:
(A), (B) ve (C), bir inşaat projesi taahhüdünü yerine getirmek amacıyla bir adi ortaklık kurmuşlardır. (A), finansal zorlukları nedeniyle, ortaklıktaki kâr ve tasfiye payı beklentisini ve ortaklıktaki %33'lük konumunu, (B) ve (C)'ye hiç haber vermeden yazılı bir sözleşme ile (X)'e satmış ve devretmiştir. Projenin ilerleyen aşamalarında (X), adi ortaklığın şantiyesine gelerek hesap defterlerini incelemek istemiş ve yapılacak yeni sözleşmelerde kendisinin de imzasının bulunması gerektiğini iddia etmiştir.
Hukuki analiz: TBK m. 632/2 hükmü uyarınca, (A)'nın tek taraflı olarak payını (X)'e devretmesi, (X)'e adi ortaklıkta "ortak sıfatı" kazandırmaz [1, 2]. Bütün ortakların (B ve C'nin) rızası olmadıkça (X) adi ortaklık ilişkisine dâhil olamaz. Dolayısıyla (X)'in defterleri inceleme (TBK m. 631) veya yönetime katılma hakkı yoktur. (X) ile (A) arasındaki devir sözleşmesi sadece kendi aralarında borç doğurur; (X), ancak kâr payı tahakkuk ettiğinde bunu (A)'dan talep edebilir [8].
Olay 2:
(K), (L) ve (M), bir restoran işletmek üzere adi ortaklık kurmuşlardır. İşlerin büyümesi üzerine (K) ve (L), sektörde tecrübeli olan (N)'nin de ortaklığa dâhil olmasını istemiştir. Ancak (M), (N)'nin şahsına güvenmediği için bu duruma itiraz etmiştir. Buna rağmen (K) ve (L), oyçokluğuna dayanarak (N)'yi ortaklığa kabul ettiklerini ve ortaklık paylarını dörde böldüklerini bir karar defterine yazmışlardır.
Hukuki analiz: TBK m. 632/1 hükmü çok açıktır: Ortaklığa yeni bir ortak alınması, "bütün ortakların" rızasına bağlıdır [1]. Adi ortaklıkta ortak alımı konusunda kural olarak oyçokluğu (TBK m. 624/2 kapsamında olağan kararlar için öngörülen mekanizma) uygulanamaz. Zira bu, sözleşmenin nispiliği ve şahıs ortaklığı (intuitu personae) niteliğine aykırıdır. Bu nedenle (M)'nin rızası alınmadan yapılan yeni ortak alımı işlemi mutlak olarak geçersizdir ve (N), adi ortaklığa dâhil olamamıştır.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat yükü: Ortaklığa yeni bir ortak olarak kabul edildiğini ve ortaklık haklarına sahip olduğunu iddia eden kişi (üçüncü şahıs), mevcut tüm ortakların bu duruma rıza gösterdiğini ispatla mükelleftir. İrade beyanlarının zımni rıza şeklinde de oluşabileceği doktrinde tartışılsa da, somut olayın niteliğine göre ispat yükü devralandadır.
- Zamanaşımı / Süreler: Ortaklık payını rıza olmaksızın devralan üçüncü kişinin, devreden ortağa karşı açacağı (örneğin kâr payının kendisine ödenmesi talepli) alacak davaları, genel zamanaşımı süresi olan on (10) yıla tabidir (TBK m. 146).
- Görevli/yetkili mahkeme: Adi ortaklığın yapısına dışarıdan katılım iddialarından doğan asıl ortaklık ve devreden ile devralan arasındaki uyuşmazlıklar, şayet adi ortaklık bir ticari işletme işletmiyor ve taraflar tacir değilse Asliye Hukuk Mahkemesinde; ortaklık bir ticari işletme işletiyorsa Asliye Ticaret Mahkemesinde görülür (TTK m. 4).
- Yaygın uygulama hataları: Uygulamada, ticari hayatta sıkça karşılaşıldığı üzere, adi ortaklık sözleşmelerinin noter onayı ile devredilmesi hâlinde (X ortağının hissesini Y'ye noter devir sözleşmesiyle satması), Y'nin doğrudan ortaklık haklarına sahip olduğunun zannedilmesidir. TBK m. 632 gereği, resmi şekil şartı yerine getirilmiş olsa dahi, diğer ortakların rızası yoksa işlem asıl ortaklığa karşı hukuki bir sonuç doğurmaz.
7. Eleştirel Değerlendirme
Türk Borçlar Kanunu m. 632 hükmü, mehaz İsviçre Borçlar Kanunu'nun (OR) sistematiğine son derece sadık kalarak, şahıs ortaklıklarının dogmatik temelini oluşturan affectio societatis (birlikte çaba gösterme iradesi) ilkesini muhafaza etmiştir. Doktrinde (örneğin Fikret Eren, Kemal Oğuzman, Turgut Öz) ifade edildiği üzere, adi ortaklığın tüzel kişiliğinin bulunmaması ve ortakların bütün malvarlıklarıyla müteselsil sorumluluk altında olmaları, pay devrine konu "mali haklar" ile "ortaklık statüsü" arasında kesin bir ayrım yapılmasını zaruri kılmıştır.
Bu bağlamda m. 632, mali hakların devrini (kâr payı ve tasfiye bakiyesi alacağı) geçerli sayarken, yönetim hakkı, denetim hakkı ve temsil yetkisi gibi kişiye sıkı sıkıya bağlı ortaksal hakların (status) diğer ortaklara dayatılmasını engellemek suretiyle, mülkiyet ve borçlar hukuku ekseninde son derece hassas bir denge kurmuştur [6, 8]. Hükmün, ortakların iç ilişkilerindeki güven unsurunu, ticari hayatın devir serbestisi prensibine üstün tutması, şahıs ortaklıklarının doğasına ve kanun koyucunun korumak istediği hukuki değere tamamen uygundur.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) İkinci Kısmında Özel Borç İlişkileri başlığı altında, Onsekizinci Bölümde düzenlenen "Adi Ortaklık Sözleşmesi", şahıs ortaklıklarının temelini ve en yalın hâlini oluşturmaktadır. TBK m. 632 hükmü, adi ortaklık sözleşmesinin "Ortaklar arasındaki ve ortaklık yapısındaki değişiklikler" alt başlığında, "Yeni ortak alımı ve alt katılım" kurumlarını düzenlemektedir [1, 2].
Adi ortaklık, tüzel kişiliği bulunmayan, iki veya daha fazla kişinin emek ve sermayelerini ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri bir sözleşmedir (TBK m. 620) [3]. Bu ortaklık tipinin en belirgin dogmatik özelliği, intuitu personae (kişiye bağlılık) ve delectus personae (kişilerin özenle seçilmesi) ilkelerine dayanmasıdır. Ortakların birbirlerini tanımaları, birbirlerinin şahsiyetlerine, ticari ahlaklarına ve kabiliyetlerine güvenmeleri adi ortaklığın varlık sebebidir [4]. Zira adi ortaklıkta, aksi kararlaştırılmadıkça, ortaklar ortaklığın borçlarından dolayı üçüncü kişilere karşı müteselsilen ve bütün malvarlıklarıyla sorumludurlar (TBK m. 638) [5].
Bu ağır sorumluluk rejimi ve ortak çalışma iradesi (affectio societatis), ortaklık yapısına dışarıdan bir kişinin dâhil olmasını, mevcut tüm ortakların mutlak rızasına tabi kılmayı zorunlu hâle getirmiştir [6]. TBK m. 632/1 hükmü, yeni ortak alımını oybirliği şartına bağlayarak bu güven ilişkisini koruma altına almıştır. Maddenin ikinci fıkrası ise, bir ortağın kendi payını üçüncü bir kişiye devretmesi veya onu payına ortak etmesi (alt katılım) durumunda, üçüncü kişinin adi ortaklıkta "ortak sıfatını" (socius) kazanamayacağını amir hüküm olarak düzenlemiş, pay devrini yalnızca iç ilişkide geçerli bir borçlandırıcı işlem düzeyine indirgemiştir [1, 2].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Yeni Ortak Alımı ve Oybirliği Kuralı
TBK m. 632/1, ortaklığa yeni bir ortağın dâhil olmasını "bütün ortakların rızasına" bağlamıştır [1]. Bu kural, adi ortaklığın şahıs ortaklığı niteliğinin kaçınılmaz bir sonucudur. Ortaklık sözleşmesi kurulurken mevcut olan tarafların irade uyuşması, sözleşmenin devamı sırasında da yapının korunmasını gerektirir. Yeni bir ortağın ortaklığa katılması, hukuki niteliği itibarıyla, mevcut adi ortaklık sözleşmesinin taraflarca değiştirilmesi (sübjektif unsurda değişiklik) anlamına gelir. Kararların alınmasında kural olarak oybirliği arayan TBK m. 624 hükmü ile paralel olarak, sözleşmenin taraf yapısını değiştiren bu denli köklü bir işlemin de oybirliği ile yapılması emredici niteliktedir [1, 7].
2.2. Payın Devri ve Ortaklık Sıfatının Kazanılamaması
Maddenin ikinci fıkrası, şahıs ortaklıklarında "payın devredilmezliği" ilkesinin bir tezahürüdür. Buna göre, ortaklardan biri tek taraflı olarak payını üçüncü bir kişiye devrederse, bu üçüncü kişi ortaklık sıfatını kazanamaz [1, 2]. Adi ortaklıkta pay, anonim şirketlerdeki pay senetleri gibi serbestçe tedavül edebilen bir malvarlığı değeri değildir. Kanun koyucu, ortağın payını devretmesine mutlak bir yasak getirmemiş; ancak bu devrin "ortaklık sıfatını" devretme sonucunu doğurmasını engellemiştir. Diğer bir ifadeyle, devreden ortak ile devralan üçüncü kişi arasındaki sözleşme kendi içinde (iç ilişkide) geçerlidir; ancak bu sözleşme, adi ortaklık tüzel kişiliği bulunmasa da ortaklık topluluğuna karşı ileri sürülemez [8].
2.3. Alt Katılım (Sub-participation)
TBK m. 632/2 hükmünde yer alan "bir üçüncü kişiyi ortaklıktaki payına ortak etme" durumu doktrinde alt katılım (alt ortaklık) olarak anılmaktadır [1, 2]. Bir ortak, kendi payının getireceği kâr ve zarara üçüncü bir kişiyi dâhil edebilir. Bu durumda, asıl adi ortaklık ilişkisinin altında, devreden ortak ile üçüncü kişi arasında yeni ve bağımsız bir adi ortaklık (alt ortaklık) doğar. Üçüncü kişi, asıl ortaklığın tarafı hâline gelmez, asıl ortaklığın defterlerini inceleyemez (TBK m. 631), yönetim hakkını kullanamaz (TBK m. 625) ve asıl ortaklığın alacaklılarına karşı müteselsil sorumlu olmaz. Üçüncü kişinin muhatabı, yalnızca payına katıldığı ilgili ortaktır.
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay kararlarında TBK m. 632'nin karşılığı olan prensipler istikrarlı bir şekilde uygulanmaktadır. Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin yerleşik içtihatlarında da vurgulandığı üzere: "Adi ortaklıkta ortaklardan biri payını diğer ortakların onayını almadan satarsa, satın alan kişi ortaklık sıfatını kazanamaz ama bu devir satın alan ile satan arasında hüküm ifade eder" [8]. Yargıtay bu kararlarında, rıza dışı devirlerin asıl ortaklığa karşı geçersiz olduğunu, devralan kişinin ortak sıfatıyla ortaklığın feshini, tasfiyesini veya hesapların incelenmesini talep edemeyeceğini açıkça belirtmektedir. Üçüncü kişi, ancak işlemi yaptığı ortak ile kendi arasındaki borç ilişkisine dayanarak sebepsiz zenginleşme veya alacağın ifası (kârın kendisine verilmesi) taleplerinde bulunabilir. Buna karşılık, adi ortaklıkta bir ortağın hissesini dışarıdan birine değil de zaten ortak olan diğer bir ortağa devretmesi durumu farklı değerlendirilir. Yargıtay'a göre, "Bir ortağın hissesini diğer ortağa devretmesi kendi iç ilişkileri ve birbirlerine karşı sorumluluklarına ilişkin olduğu için adi ortaklığın dışarıya karşı olan sorumluluğunu etkilemez" [9].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1: (A), (B) ve (C), bir inşaat projesi taahhüdünü yerine getirmek amacıyla bir adi ortaklık kurmuşlardır. (A), finansal zorlukları nedeniyle, ortaklıktaki kâr ve tasfiye payı beklentisini ve ortaklıktaki %33'lük konumunu, (B) ve (C)'ye hiç haber vermeden yazılı bir sözleşme ile (X)'e satmış ve devretmiştir. Projenin ilerleyen aşamalarında (X), adi ortaklığın şantiyesine gelerek hesap defterlerini incelemek istemiş ve yapılacak yeni sözleşmelerde kendisinin de imzasının bulunması gerektiğini iddia etmiştir. Hukuki analiz: TBK m. 632/2 hükmü uyarınca, (A)'nın tek taraflı olarak payını (X)'e devretmesi, (X)'e adi ortaklıkta "ortak sıfatı" kazandırmaz [1, 2]. Bütün ortakların (B ve C'nin) rızası olmadıkça (X) adi ortaklık ilişkisine dâhil olamaz. Dolayısıyla (X)'in defterleri inceleme (TBK m. 631) veya yönetime katılma hakkı yoktur. (X) ile (A) arasındaki devir sözleşmesi sadece kendi aralarında borç doğurur; (X), ancak kâr payı tahakkuk ettiğinde bunu (A)'dan talep edebilir [8].
Olay 2: (K), (L) ve (M), bir restoran işletmek üzere adi ortaklık kurmuşlardır. İşlerin büyümesi üzerine (K) ve (L), sektörde tecrübeli olan (N)'nin de ortaklığa dâhil olmasını istemiştir. Ancak (M), (N)'nin şahsına güvenmediği için bu duruma itiraz etmiştir. Buna rağmen (K) ve (L), oyçokluğuna dayanarak (N)'yi ortaklığa kabul ettiklerini ve ortaklık paylarını dörde böldüklerini bir karar defterine yazmışlardır. Hukuki analiz: TBK m. 632/1 hükmü çok açıktır: Ortaklığa yeni bir ortak alınması, "bütün ortakların" rızasına bağlıdır [1]. Adi ortaklıkta ortak alımı konusunda kural olarak oyçokluğu (TBK m. 624/2 kapsamında olağan kararlar için öngörülen mekanizma) uygulanamaz. Zira bu, sözleşmenin nispiliği ve şahıs ortaklığı (intuitu personae) niteliğine aykırıdır. Bu nedenle (M)'nin rızası alınmadan yapılan yeni ortak alımı işlemi mutlak olarak geçersizdir ve (N), adi ortaklığa dâhil olamamıştır.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Türk Borçlar Kanunu m. 632 hükmü, mehaz İsviçre Borçlar Kanunu'nun (OR) sistematiğine son derece sadık kalarak, şahıs ortaklıklarının dogmatik temelini oluşturan affectio societatis (birlikte çaba gösterme iradesi) ilkesini muhafaza etmiştir. Doktrinde (örneğin Fikret Eren, Kemal Oğuzman, Turgut Öz) ifade edildiği üzere, adi ortaklığın tüzel kişiliğinin bulunmaması ve ortakların bütün malvarlıklarıyla müteselsil sorumluluk altında olmaları, pay devrine konu "mali haklar" ile "ortaklık statüsü" arasında kesin bir ayrım yapılmasını zaruri kılmıştır.
Bu bağlamda m. 632, mali hakların devrini (kâr payı ve tasfiye bakiyesi alacağı) geçerli sayarken, yönetim hakkı, denetim hakkı ve temsil yetkisi gibi kişiye sıkı sıkıya bağlı ortaksal hakların (status) diğer ortaklara dayatılmasını engellemek suretiyle, mülkiyet ve borçlar hukuku ekseninde son derece hassas bir denge kurmuştur [6, 8]. Hükmün, ortakların iç ilişkilerindeki güven unsurunu, ticari hayatın devir serbestisi prensibine üstün tutması, şahıs ortaklıklarının doğasına ve kanun koyucunun korumak istediği hukuki değere tamamen uygundur.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.