1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 577. maddesi, Kanun’un İkinci Kısmında yer alan "Saklama Sözleşmeleri" (Ondördüncü Bölüm) başlığı altındaki "Konaklama yeri, garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenlere bırakma" ayrımında düzenlenmiştir. Madde, otel, motel, pansiyon, tatil köyü gibi konaklama tesisi işletenlerin, konaklayanların beraberinde getirdikleri "kıymetli eşya" bakımından sorumluluk rejimini tayin etmektedir.
TBK m. 576, konaklama yeri işletenin genel eşyalar bakımından sorumluluğunu, kural olarak "kusurdan bağımsız" ve miktar itibarıyla "günlük konaklama ücretinin üç katı ile sınırlı" bir sorumluluk türü olarak düzenlemiştir [1], [2]. Ancak yasa koyucu, yüksek değere sahip kıymetli eşya, önemli miktarda para ve kıymetli evrak bağlamında işletenin risk alanını dengelemek amacıyla TBK m. 577’de özel bir düzenleme ihdas etmiştir [3]. İsviçre Borçlar Kanunu'nun (OR) 488. maddesinden mehaz alınan bu hüküm, kıymetli eşyanın işletene fiilen "bırakılıp bırakılmamasına" ve eşyanın "konaklayanın sürekli yanında bulundurması gereken bir nitelik taşıyıp taşımamasına" göre üç ayrı fıkrada üç farklı sorumluluk ve ispat rejimi kurmuştur.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Kıymetli Eşya, Önemli Miktarda Para ve Kıymetli Evrak
TBK m. 577 anlamında "kıymetli eşya" kavramı; mücevher, antika eserler, sanat eserleri ve değerli koleksiyonlar gibi, hacim ve ağırlığına oranla yüksek ekonomik değere sahip malları ifade etmektedir [3]. "Oldukça önemli miktarda para" ibaresinin tespiti ise nispîdir; her somut olayda konaklama tesisinin sınıfı, niteliği ve tesisi düzenli olarak kullanan müşteri profilinin genel sosyal ve ekonomik statüsü dikkate alınarak hâkim tarafından takdir edilir [3]. "Kıymetli evrak" ise içerdiği hakkın senetten ayrı olarak ileri sürülemediği ve devredilemediği belgelerdir (TTK m. 645).
Not: Otomobiller ve motorlu taşıtlar, yüksek değerlerine rağmen TBK m. 577 bağlamında kıymetli eşya sayılmazlar. Motorlu taşıtların ziyaı ve hasarı, TBK m. 579 (garaj ve otopark işletenlerin sorumluluğu) kapsamında özel sınırlamalara tabi tutulduğundan, bunları kıymetli eşya kabul ederek işleteni sınırsız sorumluluk altına sokmak kanunun amacına aykırı düşecektir [4], [5].
2.2. Eşyanın Saklanması İçin Bırakılmaması (TBK m. 577/I)
Kıymetli eşya veya önemli miktarda paranın konaklama yeri işletenine (örneğin resepsiyona veya otel yönetimine) teslim edilmemesi hâlinde (örn. valizde, dolapta veya oda kasasında tutulması), işletenin TBK m. 576 kapsamındaki kusursuz sorumluluğu ortadan kalkar [6], [7]. Bu ihtimalde işleten, ancak "kendisinin veya çalışanlarının kusuru" ispat edildiği takdirde sorumlu tutulabilir. Burada sorumluluk, "kusura dayalı" hâle gelmekle birlikte, kusurun ispatlanması durumunda günlük oda bedelinin üç katı yönündeki yasal sınır (TBK m. 576/II) aşılır ve işleten doğan zararın tamamından (sınırsız) sorumlu olur [6].
2.3. Saklamak Üzere Alma veya Almaktan Kaçınma (TBK m. 577/II)
Konaklayanın kıymetli eşyayı otel yönetimine teslim ettiği veya yönetimin (örneğin güvenlik gerekçeleriyle) bu eşyayı teslim almaktan kaçındığı durumlarda işleten, eşyanın "tam değerinden" sınırsız sorumlu olur [8]. Burada yasa koyucu, konaklama yeri işletenine zımnî bir "sözleşme yapma yükümlülüğü" (indirekter Kontrahierungszwang) getirmiş ve almaktan kaçınmayı da teslim almakla eşdeğer tutarak ağır bir yaptırıma bağlamıştır [8].
2.4. Yanında Saklanması Gereken Eşya (TBK m. 577/III)
Saat, alyans, günlük kullanım için asgari nakit para veya kredi kartı gibi konaklayandan işletene teslim etmesi hayatın olağan akışı gereği beklenemeyecek eşyalar bu fıkra kapsamındadır [9]. Zira bu tip eşyaların her an işletene bırakılması mantık kurallarına aykırıdır. Bu eşyalar bakımından TBK m. 577/I'deki ağırlaştırılmış ispat yükü uygulanmaz; aksine TBK m. 576’daki "diğer eşyalara ilişkin sorumluluk kuralı" devreye girer. Yani işleten, kusuru olmasa dahi belirli sınırlar içinde (günlük bedelin üç katı) sorumludur [9].
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 576 (Genel Sorumluluk Kuralı): TBK m. 577, 576. maddenin istisnası ve tamamlayıcısıdır. TBK m. 577/III açıkça m. 576'ya atıf yapmaktadır [9].
- TBK m. 578 (Bildirim Külfeti ve Sorumsuzluk Anlaşması Yasağı): TBK m. 577 kapsamında bir zarar doğduğunda konaklayan, zararını "öğrenir öğrenmez" işletene bildirmekle mükelleftir (TBK m. 578/I). Bildirim yapılmazsa TBK hükümlerinden doğan özel istem hakları kaybedilir [10]. Ayrıca işletenin kıymetli eşyalardan sorumlu olmadığına dair otel odalarına veya lobisine astığı tek taraflı ilânlar ve sorumsuzluk kayıtları kesin olarak geçersizdir (TBK m. 578/II) [11].
- TBK m. 116 (Yardımcı Kişilerin Fiillerinden Sorumluluk) ve TBK m. 66 (Adam Çalıştıranın Sorumluluğu): TBK m. 577/I uyarınca kusur tespiti yapılırken, sadece işletenin değil, otel personelinin de kusuru dikkate alınır [6]. İşletenin, genel hükümlerdeki (TBK m. 66) "kurtuluş kanıtı" getirerek (örneğin "personeli seçerken gerekli özeni gösterdim" diyerek) TBK m. 576-577 kapsamındaki sorumluluktan kurtulması mümkün değildir [12].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay ve İsviçre Federal Mahkemesi (BGE) içtihatlarında, m. 577 bağlamında en sık karşılaşılan mesele, eşyanın otel odasında bulunan kilitli çelik kasaya (kasa / safe) bırakılması hâlidir. Yargıtay ve doktrin ittifakla, konaklayanın kıymetli eşyasını odasındaki şifreli kasaya koymasının, TBK m. 577/II anlamında "işletene saklanması için bırakmak (teslim etmek)" anlamına gelmediğini kabul etmektedir [6], [8]. Bu durumda TBK m. 577/I uygulanır ve konaklayanın işletenin veya çalışanının kusurunu (örneğin kapı kilit sisteminin bozuk olması, otel güvenlik kameralarının çalışmaması vb.) ispat etmesi aranır.
Ayrıca Yargıtay 13. Hukuk Dairesi kararlarında, oda kasası bulunmasına rağmen eşyasını açıkta (örneğin pantolon cebinde veya masanın üzerinde) bırakan müşterinin zarara uğraması durumunda, işletenin güvenlik açıklarından dolayı (örneğin hırsızın master key (ana anahtar) veya maymuncuk ile girmesi) kusuru varsa tam değer üzerinden tazminata hükmedilmekle birlikte, konaklayanın değerli eşyayı kasaya koymaması "müterafik kusur" (TBK m. 52) sayılarak hükmedilen tazminat miktarından indirim yapılmaktadır [13].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1:
Tatil amaçlı beş yıldızlı bir otele giden A, beraberinde getirdiği 40.000 Avro nakit parayı otel odasındaki şifreli kasaya kilitlemiş ve havuza inmiştir. Havuzdayken kat görevlisi, temizlik bahanesiyle odaya girmiş, elindeki master şifreyle kasayı açıp parayı çalmıştır.
Hukuki analiz: Paranın oda kasasına konulması, yasa anlamında "işletene saklanmak üzere bırakma" (TBK 577/II) sayılmaz [6]. Dolayısıyla olay, TBK m. 577/I (bırakılmama) kapsamındadır. Ancak hırsızlığın bizzat işletenin çalışanı (kat görevlisi) tarafından işlenmesi nedeniyle işleten ve çalışanlarının ağır kusuru sabittir. TBK m. 577/I uyarınca kusur ispatlandığı için işleten, 40.000 Avro'nun (tam değerinin) ödenmesinden hiçbir sınırlamaya tabi olmaksızın sorumludur.
Olay 2:
Tarihi eser koleksiyoncusu B, müzayededen aldığı paha biçilmez bir tablo ile otele giriş yapmış ve resepsiyona "Bu tablo çok kıymetlidir, gece boyunca otelin ana çelik kasasında muhafaza edilmesini talep ediyorum" demiştir. Otel müdürü, "Biz böyle riskleri alamayız, odanızda muhafaza edin, yönetim olarak sorumluluk kabul etmiyoruz" diyerek eşyayı almaktan kaçınmıştır. Gece otel dışından profesyonel hırsızlar tarafından cam kırılarak tablo çalınmıştır; otelin güvenlik konusunda bir ihmali veya kusuru ispat edilememiştir.
Hukuki analiz: Somut olay TBK m. 577/II kapsamındadır. İşleten, kıymetli eşyayı saklamak üzere "almaktan kaçınmıştır" [8]. Yasa gereği almaktan kaçınan işleten, kusuru olmasa dahi eşyanın tam değerinden sınırsız olarak sorumlu tutulacaktır. Otelin sorumluluk kabul etmediğine dair beyanı, TBK m. 578/II emredici hükmü gereğince kesin hükümsüzdür [11]. İşleten yalnızca mücbir sebep veya konaklayanın ağır kusurunu ispatlayarak sorumluluktan kurtulabilir.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat Yükü: Zararı talep eden konaklayan, eşyayı otele getirdiğini, eşyanın kıymetini ve çalınma/ziya olgusunun otelin egemenlik alanında gerçekleştiğini ispat etmek zorundadır [14]. TBK m. 577/I kapsamında bir iddia varsa, işletenin "kusurunu" ispat yükü konaklayandadır. TBK m. 577/II'de ise konaklayan sadece eşyayı teslim ettiğini veya otelin almaktan kaçındığını ispatlar; bu durumda işleten ancak kendi "kusursuzluğunu" değil, kanundaki kurtuluş sebeplerini (mücbir sebep, müşterinin kendi kusuru vb.) ispat ederek sorumluluktan kurtulabilir [14].
- Zamanaşımı / Süreler: Konaklama yeri işletenin sorumluluğu, haksız fiil sorumluluğu (TBK m. 49 vd.) olarak değil, doğrudan doğruya yasanın sözleşme ilişkisine bağladığı kanuni bir sorumluluk olarak kabul edilmektedir [15], [16]. Bu nedenle haksız fiillere ilişkin kısa zamanaşımı süreleri (TBK m. 72) uygulanmaz. Talepler, TBK m. 146 gereğince on (10) yıllık genel zamanaşımı süresine tâbidir [16].
- Bildirim Külfeti (Çok Önemli): Hak kaybı yaşanmaması için TBK m. 578/I gereği, konaklayanın durumu öğrenir öğrenmez vakit kaybetmeksizin (objektif dürüstlük kuralı çerçevesinde derhal) kolluğa ve işletene bildirmesi şarttır. Gecikme, TBK m. 576-577'nin sağladığı yasal avantajların tamamen kaybedilmesine yol açar [10].
- Görevli/yetkili mahkeme: Konaklama ilişkisi bir tüketici işlemi niteliğinde olduğunda (kişi özel tatil amaçlı konaklıyorsa) 6502 sayılı TKHK kapsamında Tüketici Mahkemeleri görevlidir.
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde, TBK m. 577/II'de öngörülen (kıymetli eşyanın teslim alınması hâlindeki) "sınırsız sorumluluğun" hukuki niteliği yoğun şekilde tartışılmaktadır. İsviçre doktrininde (Gautschi, Honsell vb.) hâkim olan görüş, kıymetli eşyanın teslimiyle taraflar arasında zımnen bir "genel saklama sözleşmesi" (TBK m. 561 / OR m. 472) doğduğu ve bu sebeple işletenin sadece kendi kusuru varsa sınırsız sorumlu olması gerektiği yönündedir [7].
Ancak Türk hukukunda daha isabetli görülen yeni yaklaşıma (Özçelik, Koller vb.) göre, TBK m. 577/II'deki sorumluluk, kusura dayalı bir sorumluluk değildir. Eğer TBK m. 577/II kusura bağlı olsaydı, "eşyanın işletene bırakılmamış olması" (m. 577/I) ile "bırakılmış olması" (m. 577/II) arasında kanun koyucunun kurduğu hiyerarşinin ve farklılığın bir anlamı kalmazdı [7]. Bu sebeple m. 577/II kusurdan bağımsız, tam değer üzerinden bir objektif sorumluluk rejimidir. İşleten ancak TBK m. 576/I'de zikredilen illiyet bağını kesen mücbir sebepler veya mağdurun ağır kusuru ile sorumluluktan kurtulabilmelidir. İlaveten, günlük oda ücretinin sadece üç katıyla sınırlandırılmış olan TBK m. 576'daki temel sınırın, Türkiye'deki enflasyon ve eşya değerleri (cep telefonu, laptop vs.) düşünüldüğünde Avrupa Konseyi Konvansiyonu standartlarının (yüz katı) çok altında kaldığı ve konaklayanı koruma amacından giderek uzaklaştığı doktrinde ciddi şekilde eleştirilmekte, hakkaniyet için bu sınırın artırılması gerektiği savunulmaktadır [17], [18].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 577. maddesi, Kanun’un İkinci Kısmında yer alan "Saklama Sözleşmeleri" (Ondördüncü Bölüm) başlığı altındaki "Konaklama yeri, garaj, otopark ve benzeri yerleri işletenlere bırakma" ayrımında düzenlenmiştir. Madde, otel, motel, pansiyon, tatil köyü gibi konaklama tesisi işletenlerin, konaklayanların beraberinde getirdikleri "kıymetli eşya" bakımından sorumluluk rejimini tayin etmektedir.
TBK m. 576, konaklama yeri işletenin genel eşyalar bakımından sorumluluğunu, kural olarak "kusurdan bağımsız" ve miktar itibarıyla "günlük konaklama ücretinin üç katı ile sınırlı" bir sorumluluk türü olarak düzenlemiştir [1], [2]. Ancak yasa koyucu, yüksek değere sahip kıymetli eşya, önemli miktarda para ve kıymetli evrak bağlamında işletenin risk alanını dengelemek amacıyla TBK m. 577’de özel bir düzenleme ihdas etmiştir [3]. İsviçre Borçlar Kanunu'nun (OR) 488. maddesinden mehaz alınan bu hüküm, kıymetli eşyanın işletene fiilen "bırakılıp bırakılmamasına" ve eşyanın "konaklayanın sürekli yanında bulundurması gereken bir nitelik taşıyıp taşımamasına" göre üç ayrı fıkrada üç farklı sorumluluk ve ispat rejimi kurmuştur.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Kıymetli Eşya, Önemli Miktarda Para ve Kıymetli Evrak
TBK m. 577 anlamında "kıymetli eşya" kavramı; mücevher, antika eserler, sanat eserleri ve değerli koleksiyonlar gibi, hacim ve ağırlığına oranla yüksek ekonomik değere sahip malları ifade etmektedir [3]. "Oldukça önemli miktarda para" ibaresinin tespiti ise nispîdir; her somut olayda konaklama tesisinin sınıfı, niteliği ve tesisi düzenli olarak kullanan müşteri profilinin genel sosyal ve ekonomik statüsü dikkate alınarak hâkim tarafından takdir edilir [3]. "Kıymetli evrak" ise içerdiği hakkın senetten ayrı olarak ileri sürülemediği ve devredilemediği belgelerdir (TTK m. 645). Not: Otomobiller ve motorlu taşıtlar, yüksek değerlerine rağmen TBK m. 577 bağlamında kıymetli eşya sayılmazlar. Motorlu taşıtların ziyaı ve hasarı, TBK m. 579 (garaj ve otopark işletenlerin sorumluluğu) kapsamında özel sınırlamalara tabi tutulduğundan, bunları kıymetli eşya kabul ederek işleteni sınırsız sorumluluk altına sokmak kanunun amacına aykırı düşecektir [4], [5].
2.2. Eşyanın Saklanması İçin Bırakılmaması (TBK m. 577/I)
Kıymetli eşya veya önemli miktarda paranın konaklama yeri işletenine (örneğin resepsiyona veya otel yönetimine) teslim edilmemesi hâlinde (örn. valizde, dolapta veya oda kasasında tutulması), işletenin TBK m. 576 kapsamındaki kusursuz sorumluluğu ortadan kalkar [6], [7]. Bu ihtimalde işleten, ancak "kendisinin veya çalışanlarının kusuru" ispat edildiği takdirde sorumlu tutulabilir. Burada sorumluluk, "kusura dayalı" hâle gelmekle birlikte, kusurun ispatlanması durumunda günlük oda bedelinin üç katı yönündeki yasal sınır (TBK m. 576/II) aşılır ve işleten doğan zararın tamamından (sınırsız) sorumlu olur [6].
2.3. Saklamak Üzere Alma veya Almaktan Kaçınma (TBK m. 577/II)
Konaklayanın kıymetli eşyayı otel yönetimine teslim ettiği veya yönetimin (örneğin güvenlik gerekçeleriyle) bu eşyayı teslim almaktan kaçındığı durumlarda işleten, eşyanın "tam değerinden" sınırsız sorumlu olur [8]. Burada yasa koyucu, konaklama yeri işletenine zımnî bir "sözleşme yapma yükümlülüğü" (indirekter Kontrahierungszwang) getirmiş ve almaktan kaçınmayı da teslim almakla eşdeğer tutarak ağır bir yaptırıma bağlamıştır [8].
2.4. Yanında Saklanması Gereken Eşya (TBK m. 577/III)
Saat, alyans, günlük kullanım için asgari nakit para veya kredi kartı gibi konaklayandan işletene teslim etmesi hayatın olağan akışı gereği beklenemeyecek eşyalar bu fıkra kapsamındadır [9]. Zira bu tip eşyaların her an işletene bırakılması mantık kurallarına aykırıdır. Bu eşyalar bakımından TBK m. 577/I'deki ağırlaştırılmış ispat yükü uygulanmaz; aksine TBK m. 576’daki "diğer eşyalara ilişkin sorumluluk kuralı" devreye girer. Yani işleten, kusuru olmasa dahi belirli sınırlar içinde (günlük bedelin üç katı) sorumludur [9].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay ve İsviçre Federal Mahkemesi (BGE) içtihatlarında, m. 577 bağlamında en sık karşılaşılan mesele, eşyanın otel odasında bulunan kilitli çelik kasaya (kasa / safe) bırakılması hâlidir. Yargıtay ve doktrin ittifakla, konaklayanın kıymetli eşyasını odasındaki şifreli kasaya koymasının, TBK m. 577/II anlamında "işletene saklanması için bırakmak (teslim etmek)" anlamına gelmediğini kabul etmektedir [6], [8]. Bu durumda TBK m. 577/I uygulanır ve konaklayanın işletenin veya çalışanının kusurunu (örneğin kapı kilit sisteminin bozuk olması, otel güvenlik kameralarının çalışmaması vb.) ispat etmesi aranır.
Ayrıca Yargıtay 13. Hukuk Dairesi kararlarında, oda kasası bulunmasına rağmen eşyasını açıkta (örneğin pantolon cebinde veya masanın üzerinde) bırakan müşterinin zarara uğraması durumunda, işletenin güvenlik açıklarından dolayı (örneğin hırsızın master key (ana anahtar) veya maymuncuk ile girmesi) kusuru varsa tam değer üzerinden tazminata hükmedilmekle birlikte, konaklayanın değerli eşyayı kasaya koymaması "müterafik kusur" (TBK m. 52) sayılarak hükmedilen tazminat miktarından indirim yapılmaktadır [13].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1: Tatil amaçlı beş yıldızlı bir otele giden A, beraberinde getirdiği 40.000 Avro nakit parayı otel odasındaki şifreli kasaya kilitlemiş ve havuza inmiştir. Havuzdayken kat görevlisi, temizlik bahanesiyle odaya girmiş, elindeki master şifreyle kasayı açıp parayı çalmıştır. Hukuki analiz: Paranın oda kasasına konulması, yasa anlamında "işletene saklanmak üzere bırakma" (TBK 577/II) sayılmaz [6]. Dolayısıyla olay, TBK m. 577/I (bırakılmama) kapsamındadır. Ancak hırsızlığın bizzat işletenin çalışanı (kat görevlisi) tarafından işlenmesi nedeniyle işleten ve çalışanlarının ağır kusuru sabittir. TBK m. 577/I uyarınca kusur ispatlandığı için işleten, 40.000 Avro'nun (tam değerinin) ödenmesinden hiçbir sınırlamaya tabi olmaksızın sorumludur.
Olay 2: Tarihi eser koleksiyoncusu B, müzayededen aldığı paha biçilmez bir tablo ile otele giriş yapmış ve resepsiyona "Bu tablo çok kıymetlidir, gece boyunca otelin ana çelik kasasında muhafaza edilmesini talep ediyorum" demiştir. Otel müdürü, "Biz böyle riskleri alamayız, odanızda muhafaza edin, yönetim olarak sorumluluk kabul etmiyoruz" diyerek eşyayı almaktan kaçınmıştır. Gece otel dışından profesyonel hırsızlar tarafından cam kırılarak tablo çalınmıştır; otelin güvenlik konusunda bir ihmali veya kusuru ispat edilememiştir. Hukuki analiz: Somut olay TBK m. 577/II kapsamındadır. İşleten, kıymetli eşyayı saklamak üzere "almaktan kaçınmıştır" [8]. Yasa gereği almaktan kaçınan işleten, kusuru olmasa dahi eşyanın tam değerinden sınırsız olarak sorumlu tutulacaktır. Otelin sorumluluk kabul etmediğine dair beyanı, TBK m. 578/II emredici hükmü gereğince kesin hükümsüzdür [11]. İşleten yalnızca mücbir sebep veya konaklayanın ağır kusurunu ispatlayarak sorumluluktan kurtulabilir.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde, TBK m. 577/II'de öngörülen (kıymetli eşyanın teslim alınması hâlindeki) "sınırsız sorumluluğun" hukuki niteliği yoğun şekilde tartışılmaktadır. İsviçre doktrininde (Gautschi, Honsell vb.) hâkim olan görüş, kıymetli eşyanın teslimiyle taraflar arasında zımnen bir "genel saklama sözleşmesi" (TBK m. 561 / OR m. 472) doğduğu ve bu sebeple işletenin sadece kendi kusuru varsa sınırsız sorumlu olması gerektiği yönündedir [7].
Ancak Türk hukukunda daha isabetli görülen yeni yaklaşıma (Özçelik, Koller vb.) göre, TBK m. 577/II'deki sorumluluk, kusura dayalı bir sorumluluk değildir. Eğer TBK m. 577/II kusura bağlı olsaydı, "eşyanın işletene bırakılmamış olması" (m. 577/I) ile "bırakılmış olması" (m. 577/II) arasında kanun koyucunun kurduğu hiyerarşinin ve farklılığın bir anlamı kalmazdı [7]. Bu sebeple m. 577/II kusurdan bağımsız, tam değer üzerinden bir objektif sorumluluk rejimidir. İşleten ancak TBK m. 576/I'de zikredilen illiyet bağını kesen mücbir sebepler veya mağdurun ağır kusuru ile sorumluluktan kurtulabilmelidir. İlaveten, günlük oda ücretinin sadece üç katıyla sınırlandırılmış olan TBK m. 576'daki temel sınırın, Türkiye'deki enflasyon ve eşya değerleri (cep telefonu, laptop vs.) düşünüldüğünde Avrupa Konseyi Konvansiyonu standartlarının (yüz katı) çok altında kaldığı ve konaklayanı koruma amacından giderek uzaklaştığı doktrinde ciddi şekilde eleştirilmekte, hakkaniyet için bu sınırın artırılması gerektiği savunulmaktadır [17], [18].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.