1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 322. maddesi, kira hukukunun en temel ve dogmatik açıdan en özellikli kurumlarından olan "alt kira" (sublease) ve "kullanım hakkının devri" müesseselerini düzenlemektedir [1]. Madde, Kanun'un Dördüncü Bölümünde "Kira Sözleşmesi" başlığı altındaki Genel Hükümler kısmında yer almasına rağmen, kendi içinde barındırdığı ikili yapı ile adi kira sözleşmeleri ve konut ve çatılı işyeri kiraları bakımından farklı hukuki rejimler tesis etmiştir [1, 2].
Maddenin birinci fıkrası, kira sözleşmelerine ilişkin genel kuralı ihdas etmiştir. Buna göre, adi kira sözleşmelerinde kiracı, kiraya verene zarar verecek bir değişikliğe yol açmamak koşuluyla, kiralananı tamamen veya kısmen başkasına kiraya verebileceği gibi, kullanım hakkını da devredebilir [1, 2]. Bu düzenleme, eşya üzerindeki yararlanma yetkisinin geniş tutulduğu genel kuralı ifade eder. Ancak maddenin ikinci fıkrası, bu kurala konut ve çatılı işyeri kiraları bakımından kesin bir istisna getirmiş ve söz konusu kira türlerinde alt kira sözleşmesi yapılmasını veya kullanım hakkının devredilmesini kiraya verenin "yazılı rızasına" bağlamıştır [1, 3, 4]. Üçüncü fıkra ise, alt kiracının kiralananı kullanım sınırlarını ve bunun aşılması hâlinde kiraya verenin doğrudan alt kiracıya müracaat imkânını düzenleyerek, borçlar hukukunun nisbilik ilkesine kanuni bir istisna (doğrudan talep hakkı) getirmiştir [1].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Alt Kira Sözleşmesi
Alt kira sözleşmesi, kiracının, kiraya veren sıfatıyla alt kiracı ile kurduğu ve ilk sözleşmeden bağımsız yeni bir kira sözleşmesidir [3]. Bu sözleşmede (ilk) kiracı, kiralananın kullanılmasını kısmen veya tamamen, bir kira bedeli karşılığında alt kiracıya bırakmayı taahhüt eder [3]. Alt kira ilişkisinde, kiracı kira konusu şeyi bir başkasına kiralamakta olup, hukuken birbirine bağlı ancak birbirinden bağımsız iki ayrı kira sözleşmesi mevcuttur [3]. Asıl kira sözleşmesinin tarafları arasındaki hak ve borçlar aynen devam ederken, asıl kiracı, alt kiracıya karşı "kiraya veren" konumuna geçmektedir.
2.2. Kullanım Hakkının Devri
Kullanım hakkının devrinde ise, alt kiradan farklı bir hukuki mekanizma işlemektedir. Burada kiracının, kira sözleşmesi gereğince sahip olduğu "kullanma hakkını" (yararlanma yetkisini) bir başkasına devretmesi söz konusudur [5]. Kullanım hakkının devrinin hukuki niteliği doktrinde tartışmalı olmakla birlikte, hâkim görüş bu devrin, TBK m. 183 vd. anlamında bir "alacağın devri" (temliki) hükmünde olduğu yönündedir [5]. Bu işlemin sonucunda kiracı, tüm sözleşme ilişkisini değil, yalnızca sözleşmeden doğan bir alacak hakkı niteliğindeki kullanma hakkını devretmiş olur [5]. Kullanım hakkını devralan kişi, asıl kiracının kiracılık sıfatını ve bu sıfata bağlanan kira bedeli ödeme, teminat gösterme gibi borçları devralmaz [5]. Asıl kiracı, kiraya verene karşı asli borçlu olmaya devam etmektedir [5].
2.3. Yazılı Rıza Şartı
TBK m. 322/2 uyarınca konut ve çatılı işyeri kiralarında, kiracının alt kira sözleşmesi yapabilmesi veya kullanım hakkını devredebilmesi, kiraya verenin "yazılı rızasına" tabidir [1, 4]. Bu kural emredici niteliktedir ve yazılı şekil bir geçerlilik şartı (ispat değil, sıhhat şartı) olarak öngörülmüştür. Kiraya verenin yazılı rızası olmaksızın yapılan alt kira veya kullanım hakkı devri sözleşmeleri, kiraya verene karşı ileri sürülemez ve asıl kira sözleşmesine aykırılık (temerrüt/özen borcuna aykırılık) teşkil eder [4, 6]. Adi kira sözleşmelerinde kural olarak alt kira serbestisi bulunmasına karşın, konut ve çatılı işyeri kiralarında bu yasağın katı bir şekilde uygulanması kanunkoyucunun mülkiyet hakkı ile sözleşme serbestisi arasındaki dengeyi kiraya veren lehine koruma iradesini göstermektedir [4].
2.4. Alt Kiracının Sınırları ve Kiraya Verenin Doğrudan Talep Hakkı
TBK m. 322/3 uyarınca, alt kiracı kiralananı asıl kiracıya tanınan sınırların ötesinde veya başka biçimde kullanamaz [1]. Bu sınırların aşılması hâlinde asıl kiracı, kiraya verene karşı doğrudan sorumlu olur [1]. Kanun, kiraya verene, asıl kiracıya karşı sahip olduğu hakları (örneğin müdahalenin men'i, tahliye veya sözleşmeye aykırı kullanımın durdurulması) alt kiracıya veya kullanım hakkını devralana karşı da doğrudan kullanabilme yetkisi vermiştir [1]. Bu, borç ilişkilerinin nisbiliği ilkesinin çok önemli bir kanuni istisnasıdır.
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 323 (Kira İlişkisinin Devri): TBK m. 322 ile m. 323 sıkça karıştırılmaktadır. Kira ilişkisinin devri (TBK m. 323), sözleşmenin tarafı olan kiracının, bu sıfatını bütün hak ve borçlarıyla birlikte üçüncü bir kişiye devretmesidir (külli halefiyet benzeri bir sonuç doğurur). Oysa TBK m. 322'de asıl kiracı sözleşmeden çıkmaz, taraf sıfatı devam eder ve borçlardan şahsen sorumluluğu sürmektedir [5, 7].
- TBK m. 316 (Kiralananı Özenle Kullanma Borcu): Alt kiracının kiralanana zarar vermesi veya komşulara rahatsızlık vermesi, asıl kiracının TBK m. 316 kapsamında özenle kullanma ve komşulara saygı gösterme borcunu ihlal etmesi anlamına gelir [4, 8, 9]. Bu durumda kiraya veren, süreli ihtar göndererek veya duruma göre ihtarsız olarak asıl kira sözleşmesini haklı sebeple feshedebilir [6, 9].
- TBK m. 366 (Ürün Kirasında Alt Kira ve Devir Yasağı): Kanunkoyucu, TBK m. 366 hükmü ile ürün (hasılat) kirasında da TBK m. 322/2'ye benzer katı bir kural benimsemiş, kiracının, kiraya verenin rızası olmaksızın kiralananı başkasına kiraya veremeyeceğini ve işletme hakkını devredemeyeceğini düzenlemiştir [10, 11].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay içtihatları incelendiğinde, konut ve çatılı işyeri kiralarında yazılı rıza olmaksızın yapılan alt kira veya devir işlemlerinin, sözleşmeye esastan aykırılık teşkil ettiği ve kiraya veren açısından sözleşmenin haklı nedenle feshi (tahliye) sebebi sayıldığı sabittir [4, 6]. Yargıtay, alt kira ilişkisinin geçerliliği için yazılı rızanın varlığını katı bir biçimde aramakta; zımni rıza veya uzun süre sessiz kalma gibi durumları kural olarak yazılı rızanın yerine kaim kabul etmemektedir. Kiraya verenin izni olmadan alt kiracı konumuna giren kişi, kiraya verene karşı "fuzuli şagil" (haksız zilyet) konumunda değerlendirilerek aleyhine müdahalenin men'i ve ecrimisil talepli davalar açılabilmektedir.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Konut ve Çatılı İşyeri Kirasında İzinsiz Alt Kira):
(A), mülkiyeti kendisine ait olan ve cadde üzerinde bulunan çatılı dükkân vasfındaki taşınmazı, kafe işletilmek üzere 5 yıllığına (B)'ye kiralamıştır. (B), işlerin durgun gitmesi üzerine, dükkânın giriş kısmındaki 20 metrekarelik alanı, dondurma satışı yapması için (C)'ye aylık belirli bir bedel karşılığında kiralamış ve teslim etmiştir. (A), bu durumu öğrenince sözleşmeye aykırılık iddiasıyla ihtarname çekmiştir.
Hukuki analiz: Kiralanan yer bir "çatılı işyeri" niteliğindedir. TBK m. 322/2 uyarınca, konut ve çatılı işyeri kiralarında alt kira ilişkisinin geçerli olabilmesi için kiraya verenin "yazılı rızası" şarttır [1, 4]. (A)'nın yazılı rızası bulunmadığı için (B) ile (C) arasındaki alt kira ilişkisi (A)'ya karşı ileri sürülemez. Kurala aykırı bu fiil, TBK m. 316 kapsamında özenle kullanma ve sözleşmeye uygun davranma borcunun ağır ihlalidir; (A), ihtarname ile tanıdığı sürenin (en az 30 gün) sonuçsuz kalması veya ihlalin ağırlığına göre sözleşmeyi haklı nedenle feshederek tahliye davası açabilir [6, 8].
Olay 2 (Adi Kirada Kullanım Hakkının Devri):
(X), mülkiyeti kendisine ait olan, üzerinde herhangi bir kapalı veya çatılı yapı bulunmayan açık bir arsayı, depo olarak kullanması için (Y)'ye 3 yıllığına kiralamıştır. (Y), arsanın bir bölümünü geçici süreliğine inşaat malzemelerini koyması için arkadaşı (Z)'ye bırakmış ve kullanım hakkını kısmen devretmiştir. Bu kullanım, arazinin yapısında hiçbir değişikliğe veya zarara yol açmamaktadır. (X) durumu öğrenince derhal tahliye istemiştir.
Hukuki analiz: Kiralanan taşınmaz üstü açık bir arsa olup, konut veya çatılı işyeri vasfına haiz değildir; bu sebeple sözleşme "adi kira" hükümlerine tabidir [2]. TBK m. 322/1 hükmü uyarınca adi kirada kural, "kiraya verene zarar verecek bir değişikliğe yol açmamak koşuluyla" kullanım hakkının devrinin veya alt kiranın serbest olmasıdır [1]. Olayda, (Z)'nin kullanımı kiralanana zarar veren bir değişikliğe yol açmadığı için (X)'in açık rızası aranmaksızın yapılan kullanım hakkı devri hukuka uygundur ve (X)'in tahliye talebi reddedilmelidir.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat Yükü: Konut ve çatılı işyeri kiralarında, kiraya verenin alt kiraya veya kullanım hakkının devrine yazılı rıza gösterdiğini ispat yükü, bunu iddia eden asıl kiracı veya alt kiracının üzerindedir. Rızanın yazılı olması geçerlilik şartı olduğundan, tanıkla ispat kural olarak mümkün değildir.
- Zamanaşımı / Süreler: Kiraya veren, izinsiz alt kira ilişkisini öğrendiğinde, tahliye davası açmak için kural olarak TBK m. 316'ya göre asıl kiracıya aykırılığın giderilmesi için (alt kiracının çıkartılması için) en az 30 günlük süreli bir ihtarname göndermelidir [8, 9]. Sürenin sonuçsuz kalması durumunda tahliye ve sözleşmenin feshi davası açılabilir.
- Görevli/yetkili mahkeme: 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 4 uyarınca, kira sözleşmesinden doğan tüm uyuşmazlıklarda (fesih, tahliye, müdahalenin men'i) miktar veya değere bakılmaksızın görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir [12, 13].
- Yaygın uygulama hataları: Uygulamada sıklıkla yapılan en büyük hata, "alt kira" (TBK m. 322) ile "kira ilişkisinin devri"nin (TBK m. 323) birbirine karıştırılmasıdır. Kira ilişkisinin devrinde asıl kiracı aradan çekilir ve devralan kişi doğrudan yeni kiracı konumuna gelirken; alt kirada asıl kiracının kira bedelini ödeme gibi tüm asli sorumlulukları devam etmektedir [3, 5].
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde TBK m. 322 hükmü, özellikle ticari işyeri kiraları bakımından eleştirilmektedir. İş hayatının dinamikleri içinde tacirlerin sıklıkla alt kira ilişkisi kurması veya kullanım hakkını şubelerine/iştiraklerine kullandırması gerekebilmektedir. Kanunkoyucunun TBK m. 323'te (Kira İlişkisinin Devri) işyeri kiraları için kiraya verenin "haklı sebep olmadıkça bu rızayı vermekten kaçınamayacağı" [14] şeklinde esnek bir kural getirmişken; TBK m. 322'deki alt kira kurumunda yazılı rıza şartını mutlak surette araması ve haklı sebep yoksa rıza verilmesinden kaçınılamayacağı gibi bir yumuşatıcı düzenleme öngörmemiş olması, ticari hayatın esnekliği ile bağdaşmamaktadır. Ayrıca kullanım hakkının devrinin alacağın temliki hükümleriyle (TMK m. 183 vd.) çözülmesi gerektiği yönündeki yaklaşım, kira sözleşmesinin nisbiliği ile eşyaya bağlı yetkilerin çatışması bağlamında teorik olarak karmaşık sorunlar (örneğin teminatların devri sorunu) yaratabilmektedir [5].
Metodolojik Not
Bu yorum, akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur. Hiçbir kurgusal veya sohbet niteliği taşıyan çerçeve kullanılmaksızın, tamamen akademik şerh disipliniyle oluşturulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 322. maddesi, kira hukukunun en temel ve dogmatik açıdan en özellikli kurumlarından olan "alt kira" (sublease) ve "kullanım hakkının devri" müesseselerini düzenlemektedir [1]. Madde, Kanun'un Dördüncü Bölümünde "Kira Sözleşmesi" başlığı altındaki Genel Hükümler kısmında yer almasına rağmen, kendi içinde barındırdığı ikili yapı ile adi kira sözleşmeleri ve konut ve çatılı işyeri kiraları bakımından farklı hukuki rejimler tesis etmiştir [1, 2].
Maddenin birinci fıkrası, kira sözleşmelerine ilişkin genel kuralı ihdas etmiştir. Buna göre, adi kira sözleşmelerinde kiracı, kiraya verene zarar verecek bir değişikliğe yol açmamak koşuluyla, kiralananı tamamen veya kısmen başkasına kiraya verebileceği gibi, kullanım hakkını da devredebilir [1, 2]. Bu düzenleme, eşya üzerindeki yararlanma yetkisinin geniş tutulduğu genel kuralı ifade eder. Ancak maddenin ikinci fıkrası, bu kurala konut ve çatılı işyeri kiraları bakımından kesin bir istisna getirmiş ve söz konusu kira türlerinde alt kira sözleşmesi yapılmasını veya kullanım hakkının devredilmesini kiraya verenin "yazılı rızasına" bağlamıştır [1, 3, 4]. Üçüncü fıkra ise, alt kiracının kiralananı kullanım sınırlarını ve bunun aşılması hâlinde kiraya verenin doğrudan alt kiracıya müracaat imkânını düzenleyerek, borçlar hukukunun nisbilik ilkesine kanuni bir istisna (doğrudan talep hakkı) getirmiştir [1].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Alt Kira Sözleşmesi
Alt kira sözleşmesi, kiracının, kiraya veren sıfatıyla alt kiracı ile kurduğu ve ilk sözleşmeden bağımsız yeni bir kira sözleşmesidir [3]. Bu sözleşmede (ilk) kiracı, kiralananın kullanılmasını kısmen veya tamamen, bir kira bedeli karşılığında alt kiracıya bırakmayı taahhüt eder [3]. Alt kira ilişkisinde, kiracı kira konusu şeyi bir başkasına kiralamakta olup, hukuken birbirine bağlı ancak birbirinden bağımsız iki ayrı kira sözleşmesi mevcuttur [3]. Asıl kira sözleşmesinin tarafları arasındaki hak ve borçlar aynen devam ederken, asıl kiracı, alt kiracıya karşı "kiraya veren" konumuna geçmektedir.
2.2. Kullanım Hakkının Devri
Kullanım hakkının devrinde ise, alt kiradan farklı bir hukuki mekanizma işlemektedir. Burada kiracının, kira sözleşmesi gereğince sahip olduğu "kullanma hakkını" (yararlanma yetkisini) bir başkasına devretmesi söz konusudur [5]. Kullanım hakkının devrinin hukuki niteliği doktrinde tartışmalı olmakla birlikte, hâkim görüş bu devrin, TBK m. 183 vd. anlamında bir "alacağın devri" (temliki) hükmünde olduğu yönündedir [5]. Bu işlemin sonucunda kiracı, tüm sözleşme ilişkisini değil, yalnızca sözleşmeden doğan bir alacak hakkı niteliğindeki kullanma hakkını devretmiş olur [5]. Kullanım hakkını devralan kişi, asıl kiracının kiracılık sıfatını ve bu sıfata bağlanan kira bedeli ödeme, teminat gösterme gibi borçları devralmaz [5]. Asıl kiracı, kiraya verene karşı asli borçlu olmaya devam etmektedir [5].
2.3. Yazılı Rıza Şartı
TBK m. 322/2 uyarınca konut ve çatılı işyeri kiralarında, kiracının alt kira sözleşmesi yapabilmesi veya kullanım hakkını devredebilmesi, kiraya verenin "yazılı rızasına" tabidir [1, 4]. Bu kural emredici niteliktedir ve yazılı şekil bir geçerlilik şartı (ispat değil, sıhhat şartı) olarak öngörülmüştür. Kiraya verenin yazılı rızası olmaksızın yapılan alt kira veya kullanım hakkı devri sözleşmeleri, kiraya verene karşı ileri sürülemez ve asıl kira sözleşmesine aykırılık (temerrüt/özen borcuna aykırılık) teşkil eder [4, 6]. Adi kira sözleşmelerinde kural olarak alt kira serbestisi bulunmasına karşın, konut ve çatılı işyeri kiralarında bu yasağın katı bir şekilde uygulanması kanunkoyucunun mülkiyet hakkı ile sözleşme serbestisi arasındaki dengeyi kiraya veren lehine koruma iradesini göstermektedir [4].
2.4. Alt Kiracının Sınırları ve Kiraya Verenin Doğrudan Talep Hakkı
TBK m. 322/3 uyarınca, alt kiracı kiralananı asıl kiracıya tanınan sınırların ötesinde veya başka biçimde kullanamaz [1]. Bu sınırların aşılması hâlinde asıl kiracı, kiraya verene karşı doğrudan sorumlu olur [1]. Kanun, kiraya verene, asıl kiracıya karşı sahip olduğu hakları (örneğin müdahalenin men'i, tahliye veya sözleşmeye aykırı kullanımın durdurulması) alt kiracıya veya kullanım hakkını devralana karşı da doğrudan kullanabilme yetkisi vermiştir [1]. Bu, borç ilişkilerinin nisbiliği ilkesinin çok önemli bir kanuni istisnasıdır.
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay içtihatları incelendiğinde, konut ve çatılı işyeri kiralarında yazılı rıza olmaksızın yapılan alt kira veya devir işlemlerinin, sözleşmeye esastan aykırılık teşkil ettiği ve kiraya veren açısından sözleşmenin haklı nedenle feshi (tahliye) sebebi sayıldığı sabittir [4, 6]. Yargıtay, alt kira ilişkisinin geçerliliği için yazılı rızanın varlığını katı bir biçimde aramakta; zımni rıza veya uzun süre sessiz kalma gibi durumları kural olarak yazılı rızanın yerine kaim kabul etmemektedir. Kiraya verenin izni olmadan alt kiracı konumuna giren kişi, kiraya verene karşı "fuzuli şagil" (haksız zilyet) konumunda değerlendirilerek aleyhine müdahalenin men'i ve ecrimisil talepli davalar açılabilmektedir.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Konut ve Çatılı İşyeri Kirasında İzinsiz Alt Kira): (A), mülkiyeti kendisine ait olan ve cadde üzerinde bulunan çatılı dükkân vasfındaki taşınmazı, kafe işletilmek üzere 5 yıllığına (B)'ye kiralamıştır. (B), işlerin durgun gitmesi üzerine, dükkânın giriş kısmındaki 20 metrekarelik alanı, dondurma satışı yapması için (C)'ye aylık belirli bir bedel karşılığında kiralamış ve teslim etmiştir. (A), bu durumu öğrenince sözleşmeye aykırılık iddiasıyla ihtarname çekmiştir. Hukuki analiz: Kiralanan yer bir "çatılı işyeri" niteliğindedir. TBK m. 322/2 uyarınca, konut ve çatılı işyeri kiralarında alt kira ilişkisinin geçerli olabilmesi için kiraya verenin "yazılı rızası" şarttır [1, 4]. (A)'nın yazılı rızası bulunmadığı için (B) ile (C) arasındaki alt kira ilişkisi (A)'ya karşı ileri sürülemez. Kurala aykırı bu fiil, TBK m. 316 kapsamında özenle kullanma ve sözleşmeye uygun davranma borcunun ağır ihlalidir; (A), ihtarname ile tanıdığı sürenin (en az 30 gün) sonuçsuz kalması veya ihlalin ağırlığına göre sözleşmeyi haklı nedenle feshederek tahliye davası açabilir [6, 8].
Olay 2 (Adi Kirada Kullanım Hakkının Devri): (X), mülkiyeti kendisine ait olan, üzerinde herhangi bir kapalı veya çatılı yapı bulunmayan açık bir arsayı, depo olarak kullanması için (Y)'ye 3 yıllığına kiralamıştır. (Y), arsanın bir bölümünü geçici süreliğine inşaat malzemelerini koyması için arkadaşı (Z)'ye bırakmış ve kullanım hakkını kısmen devretmiştir. Bu kullanım, arazinin yapısında hiçbir değişikliğe veya zarara yol açmamaktadır. (X) durumu öğrenince derhal tahliye istemiştir. Hukuki analiz: Kiralanan taşınmaz üstü açık bir arsa olup, konut veya çatılı işyeri vasfına haiz değildir; bu sebeple sözleşme "adi kira" hükümlerine tabidir [2]. TBK m. 322/1 hükmü uyarınca adi kirada kural, "kiraya verene zarar verecek bir değişikliğe yol açmamak koşuluyla" kullanım hakkının devrinin veya alt kiranın serbest olmasıdır [1]. Olayda, (Z)'nin kullanımı kiralanana zarar veren bir değişikliğe yol açmadığı için (X)'in açık rızası aranmaksızın yapılan kullanım hakkı devri hukuka uygundur ve (X)'in tahliye talebi reddedilmelidir.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde TBK m. 322 hükmü, özellikle ticari işyeri kiraları bakımından eleştirilmektedir. İş hayatının dinamikleri içinde tacirlerin sıklıkla alt kira ilişkisi kurması veya kullanım hakkını şubelerine/iştiraklerine kullandırması gerekebilmektedir. Kanunkoyucunun TBK m. 323'te (Kira İlişkisinin Devri) işyeri kiraları için kiraya verenin "haklı sebep olmadıkça bu rızayı vermekten kaçınamayacağı" [14] şeklinde esnek bir kural getirmişken; TBK m. 322'deki alt kira kurumunda yazılı rıza şartını mutlak surette araması ve haklı sebep yoksa rıza verilmesinden kaçınılamayacağı gibi bir yumuşatıcı düzenleme öngörmemiş olması, ticari hayatın esnekliği ile bağdaşmamaktadır. Ayrıca kullanım hakkının devrinin alacağın temliki hükümleriyle (TMK m. 183 vd.) çözülmesi gerektiği yönündeki yaklaşım, kira sözleşmesinin nisbiliği ile eşyaya bağlı yetkilerin çatışması bağlamında teorik olarak karmaşık sorunlar (örneğin teminatların devri sorunu) yaratabilmektedir [5].
Metodolojik Not
Bu yorum, akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur. Hiçbir kurgusal veya sohbet niteliği taşıyan çerçeve kullanılmaksızın, tamamen akademik şerh disipliniyle oluşturulmuştur.