1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) İkinci Kısım, Birinci Bölüm, Üçüncü Ayırımında "Kısmi Ödemeli Satışlar" üst başlığı altında düzenlenen TBK m. 264, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda yer almayan, hukukumuza yeni girmiş bir kurum olan "ön ödemeli taksitle satış" sözleşmesini ihdas etmiştir [1, 2]. Maddenin mehazı, İsviçre Borçlar Kanunu'na (OR) 23.03.1962 tarihli değişiklikle dâhil edilen m. 227a hükmüdür [3].
TBK m. 264/I hükmü, ön ödemeli taksitle satış sözleşmesini; alıcının taşınır bir malın satış bedelini önceden kısım kısım ödemeyi, satıcının da bedelin tamamen ödenmesinden sonra satılanı alıcıya devretmeyi üstlendikleri satış türü olarak tanımlamıştır [4]. Geleneksel taksitle satış sözleşmesinde (TBK m. 253) malın teslimi peşinatın ödenmesini müteakip derhal gerçekleşirken, ön ödemeli taksitle satış modelinde zilyetlik ve mülkiyetin intikali, satış bedelinin tamamının taksitler hâlinde ödenmesi koşuluna ertelenmiştir [5, 6]. Bu yönüyle kurum, doktrinde "bugün öde, yarın al" fikrinin somutlaşmış bir yansıması olarak nitelendirilmektedir [7].
Kanunkoyucu, bu hüküm dizgesiyle ekonomik anlamda zayıf konumda bulunan ve malın bedelini peşin ödeme imkânından yoksun alıcı kitlesini korumayı amaçlamıştır. Bu nedenle, sözleşmenin geçerliliği son derece katı bir şekil şartına ve kanunda tek tek sayılan zorunlu bir sözleşme içeriğine bağlanmıştır [8]. Hüküm, koruyucu sosyal hukuk devleti anlayışının borçlar hukukundaki tipik görünümlerinden birini teşkil etmektedir.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Ön Ödemeli Taksitle Satış Sözleşmesinin Hukuki Niteliği
Ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi, tam iki tarafa borç yükleyen, mülkiyeti devretme amacı güden, ivazlı ve rızai bir sözleşmedir [9]. Alıcının edimi bakımından, satım bedeli bir kerede değil, birden fazla vadeli kısımlara ayrılarak "dönemli edimler" şeklinde yerine getirilmektedir [5, 9]. Satıcının asli borcu olan mülkiyeti ve zilyetliği devir borcu ise, alıcının borcunu tamamen ifa etmesinin ardından muaccel hâle gelmekte olup, bir "taahhüt işlemi" mahiyetindedir [10]. Sözleşme, kurulduğu an itibarıyla her iki tarafa borç yükler; ancak ifalar zaman içinde ardışık ve basamaklı bir şekilde gerçekleşir.
2.2. Sözleşmenin Konusu Olarak "Taşınır Mal" Sınırlaması
Hükmün lafzı açıkça "taşınır bir malın" satışından bahsetmektedir [4]. TBK m. 209 uyarınca taşınır satışı, Türk Medenî Kanunu (TMK) bağlamında taşınmaz sayılanlar (arazi, bağımsız bölümler, bağımsız ve sürekli haklar) dışında kalan şeylerin satışıdır [11]. Dolayısıyla tapuya kayıtlı taşınmazlar kural olarak bu sözleşmenin konusunu oluşturamazlar [12]. Bununla birlikte doktrinde, tapusuz taşınmazların mülkiyetinin devrinin TMK m. 763 uyarınca zilyetliğin devri (taşınır mülkiyeti) hükümlerine tabi olması nedeniyle, bu malların ve gemi siciline kayıtlı olmayan gemilerin de ön ödemeli taksitle satış sözleşmesine konu olabileceği savunulmaktadır [13, 14].
2.3. Geçerlilik Şartı Olarak Nitelikli Yazılı Şekil ve Zorunlu İçerik
TBK m. 264/II, ön ödemeli taksitle satış sözleşmesinin yazılı şekilde yapılmadıkça geçerli olmayacağını emretmektedir [4]. Bu, açık bir adî yazılı geçerlilik şartıdır (şekle aykırılık kesin hükümsüzlük sonucunu doğurur) [15]. Dahası, kanunkoyucu sadece yazılılık unsuruyla yetinmemiş, dokuz bent hâlinde sözleşmede bulunması zorunlu içeriği tahdidi olarak saymıştır. Bunlar; tarafların bilgileri, satışın konusu, toplam satış bedeli, taksitlerin sayısı, tutarı, vadesi ve sözleşme süresi, taksitleri kabule yetkili banka, alıcıya taahhüt edilen faiz miktarı, yedi günlük geri alma hakkı bildirimi, cayma hakkı ve cayma parası ile sözleşmenin kurulduğu yer ve tarihtir [4, 16]. Bu unsurlardan birinin eksikliği, kural olarak sözleşmeyi geçersiz (batıl) kılar [15].
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 253 (Taksitle Satış Sözleşmesi): Ön ödemeli taksitle satış, geleneksel taksitle satıştan temel olarak ifa sıralaması yönünden ayrılır. TBK m. 253'te mal sözleşme kurulduktan hemen sonra devredilirken, m. 264'te bedelin tamamen ödenmesi koşulu aranır [6].
- TBK m. 272 (Uygulama Alanının Sınırlandırılması): İlgili hükme göre, alıcının tacir sıfatıyla hareket ettiği veya malın ticari işletmenin ihtiyacı / mesleki amaçlarla satın alındığı durumlarda m. 264 hükümleri uygulanmaz [17]. Yani bu koruyucu mekanizma yalnızca tüketici niteliğindeki veya adi nitelikteki satışlar için kurgulanmıştır [18, 19].
- TKHK m. 40 vd. (Ön Ödemeli Konut Satışı): TBK m. 264 sadece "taşınır" mallar için getirilmişken, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun, makro ekonomideki barınma sorununu çözmek ve inşaat sektörü risklerinden alıcıyı korumak için taşınmazlara mahsus ayrı bir "ön ödemeli konut satış sözleşmesi" rejimi öngörmüştür [20-23]. Bu iki kavram hukuki nitelik ve menfaat dengesi bakımından paralel olsa da mevzuat altyapısı bakımından kesin bir ayrım içindedir.
- TBK m. 27 (Kesin Hükümsüzlük): TBK m. 264'teki şekil şartına ve emredici zorunlu içerik unsurlarına riayet edilmemesi durumu, TBK m. 27 bağlamında batıliyet (kesin hükümsüzlük) yaptırımı ile karşılaşır [15].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili Hukuk Dairelerinin yerleşik içtihatlarına göre, kanunun koruyucu hükümler barındıran katı şekil şartlarına (özellikle taksitle veya ön ödemeli satışlarda) uyulmaması kural olarak kesin hükümsüzlük sebebidir. Yargıtay, bu geçersizlik iddiasının ileri sürülmesini ancak TMK m. 2 (Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı) çerçevesinde değerlendirmektedir [15]. Eğer sözleşme tamamen ifa edilmişse (yani taraflar taksitleri ödemiş ve mal devredilmişse) veya geçersizlik iddiası sadece şekil eksikliğinden faydalanarak haksız bir menfaat sağlama amacı güdüyorsa, Yargıtay şekil eksikliğinin ileri sürülmesini hakkın kötüye kullanılması sayılarak dinlememektedir [15]. Ancak başlangıç aşamasındaki veya ifanın çok sınırlı bir kısmının tamamlandığı olaylarda şekil eksikliği resen gözetilir ve taraflar verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri isteyebilirler.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Şekil Şartı ve Zorunlu İçerik Eksikliği):
Sıradan bir tüketici olan (A), bir mobilya firmasından (B) toplam satış bedeli 20.000 TL olan bir koltuk takımını "ön ödemeli taksitle satış" modeliyle satın alır. Taraflar yazılı bir sözleşme yapar ve 10 ay boyunca 2.000 TL ödeneceğini kararlaştırırlar. Ancak hazırlanan standart yazılı sözleşmede, "taksitleri kabule yetkili banka" (bent 5) ile "alıcıya karşı üstlenilen faiz miktarı" (bent 6) belirtilmemiştir. (A) dördüncü taksiti ödedikten sonra sözleşmenin geçersizliğini ileri sürerek ödediği meblağı geri talep etmektedir.
Hukuki analiz: TBK m. 264/II hükmü çok nettir: Ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi yazılı şekilde yapılmadıkça ve kanunda sınırlı sayılan 9 bentlik zorunlu içeriği ihtiva etmedikçe geçerli olmaz [4, 16]. Somut olayda kanuni bir geçerlilik şartı olan zorunlu içeriğin eksikliği sözleşmeyi kesin hükümsüz (batıl) hâle getirmiştir [15]. Alıcı (A), geçersiz sözleşmeye binaen yaptığı ödemeleri TBK'nın sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri talep edebilir.
Olay 2 (Ticari İşletme İçin Alım Yapılması):
Bir anonim şirket olan (C), üretim tesislerinde kullanmak üzere (D) şirketinden 500.000 TL değerinde bir sanayi makinesini ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi ile alır. (C), bedelin tamamını 15 ayda taksitlerle ödeyecek, (D) ise bedel tamamen ödendikten sonra makineyi devredecektir. Sözleşme adî yazılı belge niteliğinde dahi yapılmamıştır. (C) şirketi sonradan TBK m. 264'teki yazılı şekil kuralına dayanarak sözleşmenin hükümsüzlüğünü iddia etmektedir.
Hukuki analiz: TBK m. 272 uyarınca, malın bir ticari işletmenin ihtiyacı için veya mesleki amaçlarla satın alınması yahut alıcının tacir sıfatıyla hareket etmesi durumunda ön ödemeli taksitle satış sözleşmesine ilişkin TBK m. 264 hükümleri uygulanmaz [17]. Dolayısıyla taraflar arasındaki işlem genel satım sözleşmesi (TBK m. 207 vd.) veya genel taksitli ticari satış kurallarına tabidir ve TBK m. 264'teki şekil şartı bu olayda geçerlilik şartı olarak ileri sürülemez [19]. Şirket (C)'nin geçersizlik iddiası reddedilir.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat yükü: Sözleşmenin geçerli bir yazılı şekle bağlandığını, TBK m. 264'teki zorunlu unsurların tümünü içerdiğini ve bu sözleşmenin alıcıya usulüne uygun sunulduğunu ispat yükü, genel ispat kuralları (TMK m. 6) gereğince, sözleşmenin geçerliliğine dayanarak hak iddia eden taraftadır (genellikle satıcı).
- Zamanaşımı / Süreler: Alıcının sözleşmenin kurulmasından itibaren yedi (7) gün içinde hiçbir gerekçe göstermeksizin irade beyanını geri alma hakkı bulunmaktadır [16]. Ayrıca TBK m. 270 uyarınca ön ödemeleri ifa borcu, beş yılın geçmesiyle sona erecek şekilde zamanaşımına/hak düşürücü süreye tabidir [24].
- Görevli/yetkili mahkeme: İşlemin bir tarafının tüketici (ticari veya mesleki olmayan amaçla hareket eden gerçek/tüzel kişi) olması hâlinde, TKHK m. 3 ve m. 73 hükümleri uyarınca uyuşmazlıklarda görevli mahkeme Tüketici Mahkemeleridir [25]. Tarafların anlaşmasıyla tahkim veya yetkili mahkeme şartı konulması ise TBK m. 273 yollamasıyla TBK m. 262'ye göre yerleşim yeri Türkiye'de olan alıcı aleyhine sınırlandırılmıştır [26, 27].
- Yaygın uygulama hataları: Satıcıların kırtasiyecilikten veya hukuki bilgi eksikliğinden kaynaklanan en yaygın hatası, sözleşmede TBK m. 264/II bent 5'teki "taksitleri kabule yetkili banka" unsuruna yer vermemeleridir. Taraflar ödemenin elden nakit yapılacağını kararlaştırsalar dahi, Kanunun emredici lafzı bu unsurun yazılmasını emrettiği için sözleşmeler geçersizlik riski taşımaktadır [15].
7. Eleştirel Değerlendirme
TBK m. 264'ün ihdası, tüketici konumundaki alıcıların korunması açısından son derece önemli bir adımdır; ancak doktrinde maddenin kaleme alınış biçimi ve emredicilik derecesi eleştirilere konu olmaktadır. Özellikle, sözleşmenin asgari dokuz zorunlu unsuru ihtiva etmemesinin yaptırımının "kesin hükümsüzlük" olarak kabul edilmesi [15], uygulamada şekle aykırılığın alıcılar (hatta bazen kötü niyetli satıcılar) tarafından piyasa koşullarındaki dalgalanmaları fırsata çevirmek amacıyla bir çıkış kapısı olarak kullanılması tehlikesini barındırmaktadır.
Doktrindeki (Özanoğlu, Ünlütepe, Tandoğan) ağır eleştirilerden biri de, her ön ödemeli işlemin mutlaka bir banka aracılığıyla yürütülmesine veya "taksitleri kabule yetkili banka" şartının geçerlilik unsuru sayılmasına yöneliktir [15, 28, 29]. Kanunkoyucu zayıf alıcıyı banka teminat mekanizmasıyla korumak isterken, taraflar arasındaki basit güvene dayalı mikro-ticari işlemleri adeta geçersizliğe mahkûm etmiştir. Bu tür mutlak butlan yaptırımları yerine, içerik eksikliğinin satıcı aleyhine yorumlanması yahut eksikliğin ifa sırasında tamamlanabilmesine (kısmi butlan/tahvil mekanizmaları) daha net olanaklar tanıyan bir revizyon yapılması hukuki güvenliği artıracaktır.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) İkinci Kısım, Birinci Bölüm, Üçüncü Ayırımında "Kısmi Ödemeli Satışlar" üst başlığı altında düzenlenen TBK m. 264, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nda yer almayan, hukukumuza yeni girmiş bir kurum olan "ön ödemeli taksitle satış" sözleşmesini ihdas etmiştir [1, 2]. Maddenin mehazı, İsviçre Borçlar Kanunu'na (OR) 23.03.1962 tarihli değişiklikle dâhil edilen m. 227a hükmüdür [3].
TBK m. 264/I hükmü, ön ödemeli taksitle satış sözleşmesini; alıcının taşınır bir malın satış bedelini önceden kısım kısım ödemeyi, satıcının da bedelin tamamen ödenmesinden sonra satılanı alıcıya devretmeyi üstlendikleri satış türü olarak tanımlamıştır [4]. Geleneksel taksitle satış sözleşmesinde (TBK m. 253) malın teslimi peşinatın ödenmesini müteakip derhal gerçekleşirken, ön ödemeli taksitle satış modelinde zilyetlik ve mülkiyetin intikali, satış bedelinin tamamının taksitler hâlinde ödenmesi koşuluna ertelenmiştir [5, 6]. Bu yönüyle kurum, doktrinde "bugün öde, yarın al" fikrinin somutlaşmış bir yansıması olarak nitelendirilmektedir [7].
Kanunkoyucu, bu hüküm dizgesiyle ekonomik anlamda zayıf konumda bulunan ve malın bedelini peşin ödeme imkânından yoksun alıcı kitlesini korumayı amaçlamıştır. Bu nedenle, sözleşmenin geçerliliği son derece katı bir şekil şartına ve kanunda tek tek sayılan zorunlu bir sözleşme içeriğine bağlanmıştır [8]. Hüküm, koruyucu sosyal hukuk devleti anlayışının borçlar hukukundaki tipik görünümlerinden birini teşkil etmektedir.
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Ön Ödemeli Taksitle Satış Sözleşmesinin Hukuki Niteliği
Ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi, tam iki tarafa borç yükleyen, mülkiyeti devretme amacı güden, ivazlı ve rızai bir sözleşmedir [9]. Alıcının edimi bakımından, satım bedeli bir kerede değil, birden fazla vadeli kısımlara ayrılarak "dönemli edimler" şeklinde yerine getirilmektedir [5, 9]. Satıcının asli borcu olan mülkiyeti ve zilyetliği devir borcu ise, alıcının borcunu tamamen ifa etmesinin ardından muaccel hâle gelmekte olup, bir "taahhüt işlemi" mahiyetindedir [10]. Sözleşme, kurulduğu an itibarıyla her iki tarafa borç yükler; ancak ifalar zaman içinde ardışık ve basamaklı bir şekilde gerçekleşir.
2.2. Sözleşmenin Konusu Olarak "Taşınır Mal" Sınırlaması
Hükmün lafzı açıkça "taşınır bir malın" satışından bahsetmektedir [4]. TBK m. 209 uyarınca taşınır satışı, Türk Medenî Kanunu (TMK) bağlamında taşınmaz sayılanlar (arazi, bağımsız bölümler, bağımsız ve sürekli haklar) dışında kalan şeylerin satışıdır [11]. Dolayısıyla tapuya kayıtlı taşınmazlar kural olarak bu sözleşmenin konusunu oluşturamazlar [12]. Bununla birlikte doktrinde, tapusuz taşınmazların mülkiyetinin devrinin TMK m. 763 uyarınca zilyetliğin devri (taşınır mülkiyeti) hükümlerine tabi olması nedeniyle, bu malların ve gemi siciline kayıtlı olmayan gemilerin de ön ödemeli taksitle satış sözleşmesine konu olabileceği savunulmaktadır [13, 14].
2.3. Geçerlilik Şartı Olarak Nitelikli Yazılı Şekil ve Zorunlu İçerik
TBK m. 264/II, ön ödemeli taksitle satış sözleşmesinin yazılı şekilde yapılmadıkça geçerli olmayacağını emretmektedir [4]. Bu, açık bir adî yazılı geçerlilik şartıdır (şekle aykırılık kesin hükümsüzlük sonucunu doğurur) [15]. Dahası, kanunkoyucu sadece yazılılık unsuruyla yetinmemiş, dokuz bent hâlinde sözleşmede bulunması zorunlu içeriği tahdidi olarak saymıştır. Bunlar; tarafların bilgileri, satışın konusu, toplam satış bedeli, taksitlerin sayısı, tutarı, vadesi ve sözleşme süresi, taksitleri kabule yetkili banka, alıcıya taahhüt edilen faiz miktarı, yedi günlük geri alma hakkı bildirimi, cayma hakkı ve cayma parası ile sözleşmenin kurulduğu yer ve tarihtir [4, 16]. Bu unsurlardan birinin eksikliği, kural olarak sözleşmeyi geçersiz (batıl) kılar [15].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili Hukuk Dairelerinin yerleşik içtihatlarına göre, kanunun koruyucu hükümler barındıran katı şekil şartlarına (özellikle taksitle veya ön ödemeli satışlarda) uyulmaması kural olarak kesin hükümsüzlük sebebidir. Yargıtay, bu geçersizlik iddiasının ileri sürülmesini ancak TMK m. 2 (Dürüstlük Kuralı ve Hakkın Kötüye Kullanılması Yasağı) çerçevesinde değerlendirmektedir [15]. Eğer sözleşme tamamen ifa edilmişse (yani taraflar taksitleri ödemiş ve mal devredilmişse) veya geçersizlik iddiası sadece şekil eksikliğinden faydalanarak haksız bir menfaat sağlama amacı güdüyorsa, Yargıtay şekil eksikliğinin ileri sürülmesini hakkın kötüye kullanılması sayılarak dinlememektedir [15]. Ancak başlangıç aşamasındaki veya ifanın çok sınırlı bir kısmının tamamlandığı olaylarda şekil eksikliği resen gözetilir ve taraflar verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri isteyebilirler.
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Şekil Şartı ve Zorunlu İçerik Eksikliği): Sıradan bir tüketici olan (A), bir mobilya firmasından (B) toplam satış bedeli 20.000 TL olan bir koltuk takımını "ön ödemeli taksitle satış" modeliyle satın alır. Taraflar yazılı bir sözleşme yapar ve 10 ay boyunca 2.000 TL ödeneceğini kararlaştırırlar. Ancak hazırlanan standart yazılı sözleşmede, "taksitleri kabule yetkili banka" (bent 5) ile "alıcıya karşı üstlenilen faiz miktarı" (bent 6) belirtilmemiştir. (A) dördüncü taksiti ödedikten sonra sözleşmenin geçersizliğini ileri sürerek ödediği meblağı geri talep etmektedir. Hukuki analiz: TBK m. 264/II hükmü çok nettir: Ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi yazılı şekilde yapılmadıkça ve kanunda sınırlı sayılan 9 bentlik zorunlu içeriği ihtiva etmedikçe geçerli olmaz [4, 16]. Somut olayda kanuni bir geçerlilik şartı olan zorunlu içeriğin eksikliği sözleşmeyi kesin hükümsüz (batıl) hâle getirmiştir [15]. Alıcı (A), geçersiz sözleşmeye binaen yaptığı ödemeleri TBK'nın sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri talep edebilir.
Olay 2 (Ticari İşletme İçin Alım Yapılması): Bir anonim şirket olan (C), üretim tesislerinde kullanmak üzere (D) şirketinden 500.000 TL değerinde bir sanayi makinesini ön ödemeli taksitle satış sözleşmesi ile alır. (C), bedelin tamamını 15 ayda taksitlerle ödeyecek, (D) ise bedel tamamen ödendikten sonra makineyi devredecektir. Sözleşme adî yazılı belge niteliğinde dahi yapılmamıştır. (C) şirketi sonradan TBK m. 264'teki yazılı şekil kuralına dayanarak sözleşmenin hükümsüzlüğünü iddia etmektedir. Hukuki analiz: TBK m. 272 uyarınca, malın bir ticari işletmenin ihtiyacı için veya mesleki amaçlarla satın alınması yahut alıcının tacir sıfatıyla hareket etmesi durumunda ön ödemeli taksitle satış sözleşmesine ilişkin TBK m. 264 hükümleri uygulanmaz [17]. Dolayısıyla taraflar arasındaki işlem genel satım sözleşmesi (TBK m. 207 vd.) veya genel taksitli ticari satış kurallarına tabidir ve TBK m. 264'teki şekil şartı bu olayda geçerlilik şartı olarak ileri sürülemez [19]. Şirket (C)'nin geçersizlik iddiası reddedilir.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
TBK m. 264'ün ihdası, tüketici konumundaki alıcıların korunması açısından son derece önemli bir adımdır; ancak doktrinde maddenin kaleme alınış biçimi ve emredicilik derecesi eleştirilere konu olmaktadır. Özellikle, sözleşmenin asgari dokuz zorunlu unsuru ihtiva etmemesinin yaptırımının "kesin hükümsüzlük" olarak kabul edilmesi [15], uygulamada şekle aykırılığın alıcılar (hatta bazen kötü niyetli satıcılar) tarafından piyasa koşullarındaki dalgalanmaları fırsata çevirmek amacıyla bir çıkış kapısı olarak kullanılması tehlikesini barındırmaktadır.
Doktrindeki (Özanoğlu, Ünlütepe, Tandoğan) ağır eleştirilerden biri de, her ön ödemeli işlemin mutlaka bir banka aracılığıyla yürütülmesine veya "taksitleri kabule yetkili banka" şartının geçerlilik unsuru sayılmasına yöneliktir [15, 28, 29]. Kanunkoyucu zayıf alıcıyı banka teminat mekanizmasıyla korumak isterken, taraflar arasındaki basit güvene dayalı mikro-ticari işlemleri adeta geçersizliğe mahkûm etmiştir. Bu tür mutlak butlan yaptırımları yerine, içerik eksikliğinin satıcı aleyhine yorumlanması yahut eksikliğin ifa sırasında tamamlanabilmesine (kısmi butlan/tahvil mekanizmaları) daha net olanaklar tanıyan bir revizyon yapılması hukuki güvenliği artıracaktır.
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.