1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 255. maddesi, taksitle satış sözleşmelerinde alıcıyı koruyucu mekanizmaların temel taşlarından birini oluşturan "geri alma hakkı"nı (düşünme süresi/cooling-off period) düzenlemektedir. Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nda (eBK) yer almayan bu kurum, 6098 sayılı TBK ile İsviçre Borçlar Kanunu (OR) ve İsviçre Tüketici Kredisi Kanunu (KKG) hükümlerinden esinlenilerek hukukumuza kazandırılmıştır [1, 2].
Hükmün varlık sebebi, özellikle saldırgan pazarlama ve reklam stratejileri karşısında alıcının (çoğu zaman tüketicinin) ani, hesapsız ve ekonomik durumunu tehlikeye atacak borçlanma işlemlerine girmesini engellemektir [3]. Taksitle satış sözleşmelerinde alıcı, cebinden peşin para çıkmamasının yarattığı psikolojik rahatlık ile mali gücünü aşan sözleşmeler kurabilmektedir [4, 5]. Kanun koyucu, alıcıya sözleşme kurulduktan sonra belirli bir düşünme süresi tanıyarak, işlemin finansal etkilerini serinkanlılıkla değerlendirme ve gerekiyorsa sözleşmesel bağdan tek taraflı olarak kurtulma imkânı sunmuştur [3, 6]. Bu bağlamda sözleşme, satıcı açısından kurulduğu andan itibaren bağlayıcı iken; alıcı açısından, yedi günlük geri alma süresinin dolmasına kadar "askıda geçerlilik" (pending validity) aşamasındadır [7, 8].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Geri Alma Hakkının Hukuki Niteliği
Geri alma hakkı, alıcının sözleşmenin kurulmasına yönelik irade beyanının hukuki sonuç doğurmasını engelleyen, tek taraflı, varması gerekli ve yenilik doğuran (inşai) bir haktır [9, 10]. Doktrindeki baskın görüşe göre bu hak, sözleşmeyi geçmişe etkili (ex tunc) olarak ortadan kaldıran bozucu yenilik doğuran bir haktır [11-13]. Alıcının bu hakkı kullanması herhangi bir haklı sebebe veya satıcının kusuruna bağlı değildir; tamamen serbest ve keyfî olarak kullanılabilir [10]. Hakkın kullanılmasıyla birlikte askıda bulunan sözleşme kesin olarak hükümsüz hâle gelir ve taraflar arasında bir tasfiye ilişkisi doğar [12, 13].
2.2. Geri Alma Süresi ve Sürenin İşlemeye Başlaması
TBK m. 255/1 uyarınca geri alma süresi yedi gün olarak belirlenmiştir. Bu süre, sözleşmenin kurulduğu an değil, "taraflarca imzalanmış sözleşmenin bir nüshasının alıcının eline geçmesinden" itibaren işlemeye başlar [14]. Eğer sözleşme nüshası alıcıya teslim edilmemişse, yedi günlük süre işlemeye başlamayacaktır. Bu yedi günlük süre, zamanaşımı değil, hak düşürücü süre niteliğindedir [15].
2.3. İrsal (Gönderme) Teorisi ve Şekil Şartı
Geri alma bildirimi, TBK m. 255/1 uyarınca mutlaka "yazılı" şekilde yapılmalıdır. Buradaki yazılı şekil bir ispat şartı değil, geçerlilik şeklidir (condition of validity) [16, 17]. Kanun koyucu, yenilik doğuran hakların kural olarak karşı tarafa varmakla sonuç doğuracağı (varma teorisi) yönündeki genel kurala, alıcı lehine istisna getirmiştir. Maddenin açık lafzına göre, bildirimin sürenin son gününde postaya verilmiş olması hakkın süresinde kullanılmış sayılması için yeterlidir (irsal/gönderme teorisi) [14, 18]. Bu durum, bildirimin geç ulaşması veya kaybolması riskini satıcıya yüklemektedir [19].
2.4. Önceden Feragat Yasağı
Madde metninde açıkça belirtildiği üzere, alıcının geri alma hakkından önceden feragat etmesi kesin hükümsüzdür. Satıcıların sözleşme metnine matbu olarak koyacakları "Geri alma hakkımdan feragat ediyorum", "Sözleşmeyi kesin olarak kabul ettim" şeklindeki kayıtlar, TBK m. 27 uyarınca emredici hükme aykırılık teşkil eder ve geçersizdir [20, 21]. Alıcının bu haktan feragat edebilmesi, ancak düşünme süresi içerisinde satıcının etkisinden kurtulduktan sonra mümkündür [19].
2.5. Malın Devri ve Olağan Gözden Geçirme Ölçüsü
Satıcı, yedi günlük geri alma süresi dolmadan malı alıcıya teslim etmiş olabilir. Bu durumda alıcının malı teslim alması, geri alma hakkını ortadan kaldırmaz. Ancak TBK m. 255/2 gereği alıcı, malı yalnızca "olağan bir gözden geçirmenin gerektirdiği ölçüde" kullanabilir [21]. Bu ölçü, TBK m. 223'te düzenlenen açık ayıpların tespiti için yapılan muayene ölçütü ile paralellik arz eder [22]. Malın mutad kullanım sınırlarını aşacak şekilde malik gibi hor kullanılması, örneğin yoğun bir şekilde tüketilmesi, alıcının geri alma hakkını düşürür ve sözleşmeyi bağlayıcı hâle getirir [21, 23].
2.6. Cayma Parası (Pişmanlık Akçesi) Yasağı
TBK m. 255/3, alıcının geri alma hakkını kullanması hâlinde kendisinden cayma parası veya benzeri adlar altında (sözleşme masrafı, komisyon vb.) herhangi bir bedel istenemeyeceğini emredici olarak düzenlemiştir [13]. Bu yasak, alıcının mali bir yaptırım korkusu olmaksızın geri alma hakkını serbestçe kullanabilmesini güvence altına almaktadır [24].
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 11 ve m. 1 (İrade Beyanlarının Ulaşması): Genel hükümlere göre bir irade beyanı karşı tarafa vardığı an hüküm ifade eder (TBK m. 11). Ancak TBK m. 255/1, postaya verme anını yeterli görerek bu genel kurala ciddi bir istisna getirmiştir [18, 19].
- TBK m. 27 (Kesin Hükümsüzlük): Geri alma hakkından feragatin yasaklanması ve cayma parası istenememesi kuralları emredici niteliktedir. Bu kurallara aykırı sözleşme şartları TBK m. 27/1 uyarınca kesin hükümsüzdür (batıldır) [21, 24, 25].
- TBK m. 223 (Ayıptan Sorumlulukta Muayene Külfeti): Maddedeki "olağan gözden geçirme" kavramının içi doldurulurken, TBK m. 223'teki olağan iş akışı çerçevesindeki muayene standartları kıyasen ve doktrinel olarak dikkate alınmaktadır [22, 26].
- 6502 sayılı TKHK m. 47 ve İlgili Mevzuat: Tüketici hukukundaki "cayma hakkı" ile TBK'daki "geri alma hakkı" işlevsel olarak aynı amaca hizmet eder. Ancak TKHK'da bu süre genel olarak 14 gün iken, TBK m. 255'te 7 gündür. Kanun koyucu bu terim farklılığını (cayma vs. geri alma) muhafaza etmiştir [11, 27, 28].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay içtihatlarında ve doktrindeki yerleşik uygulamaya göre, TBK m. 255'in tatbikatında ispat yükü kuralları büyük önem taşır. Sözleşmenin her iki tarafça imzalanmış bir nüshasının alıcıya teslim edildiğini, yani yedi günlük sürenin işlemeye başladığını ispat külfeti satıcıya aittir [29, 30]. Satıcı, sözleşmenin bir suretini alıcıya verdiğini yazılı delille ispat edemezse, geri alma süresinin başlamadığı kabul edilir. Aynı şekilde, süresi dolmadan malın teslim edildiği hâllerde, alıcının malı "olağan gözden geçirme ölçüsünü aşarak kullandığını" ispat yükü de satıcının üzerindedir [23].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1:
Satıcı (A) A.Ş. ile Alıcı (B) arasında 01.10.2023 tarihinde bir masaj koltuğu için taksitle satış sözleşmesi imzalanmış, sözleşmenin bir nüshası aynı gün alıcıya verilmiş ve koltuk eve teslim edilmiştir. Alıcı (B), 08.10.2023 tarihinde postahaneye giderek sözleşmeyi geri aldığına dair yazılı bildirimini iadeli taahhütlü olarak kargoya vermiştir. Bildirim Satıcı (A)'ya 12.10.2023 tarihinde ulaşmıştır. Satıcı, bildirimin 7 günden sonra kendisine ulaştığını belirterek sözleşmenin bağlayıcı olduğunu iddia etmektedir.
Hukuki Analiz: TBK m. 255/1 uyarınca, yedi günlük hak düşürücü süre içerisinde (08.10.2023 tarihinde) bildirimin postaya verilmiş olması yeterlidir. İrsal teorisi gereği mektubun satıcıya 12.10.2023 tarihinde ulaşması, hakkın süresinde kullanılmadığı anlamına gelmez. Sözleşme geçmişe etkili olarak ortadan kalkmıştır; satıcının iddiası hukuki dayanaktan yoksundur [14, 18].
Olay 2:
Öğrenci (C), kapısına gelen pazarlamacıdan 10.000 TL değerinde bir ansiklopedi setini taksitle satın almış ve sözleşmeyi imzalamıştır. Sözleşmede "Alıcı, geri alma hakkından gayrikabili rücu feragat etmiştir" maddesi bulunmaktadır. (C), kitapları 3 gün boyunca incelemiş, cildini bozmadan sadece sayfalarına bakmış, 4. gün cayma/geri alma ihbarnamesi göndermiştir. Satıcı, hem feragat maddesini hem de kitapların "kullanılmış" olmasını ileri sürerek iadeyi reddetmektedir.
Hukuki Analiz: TBK m. 255/1 emredici hükmü gereği geri alma hakkından önceden feragat edilemez; sözleşmedeki feragat kaydı TBK m. 27/1 uyarınca kesin hükümsüzdür [20, 21]. İkinci olarak, kitapların cildi bozulmadan sayfalarının çevrilmesi TBK m. 255/2 kapsamında "olağan bir gözden geçirmenin gerektirdiği ölçüde" kullanım sayılır [21]. (C)'nin geri alma hakkı geçerlidir, taraflar aldıklarını iade ile yükümlüdür.
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat Yükü: Sözleşmenin imzalı bir örneğinin alıcıya teslim edildiğini satıcı ispatlamak zorundadır [29, 30]. Olağan gözden geçirme sınırının aşıldığının (malın hor/yoğun kullanıldığının) ispatı da yine satıcıya aittir [23].
- Zamanaşımı / Süreler: Geri alma süresi 7 gündür. Bu süre bir hak düşürücü süredir [15]. Sürenin son gününde bildirimin postaya, kargoya veya notere verilmesi hakkın korunması için yeterlidir [19].
- Görevli/yetkili Mahkeme: Uyuşmazlığın taraflarından biri tüketici ise (mesleki veya ticari amaçla hareket etmiyorsa) görevli mahkeme Tüketici Mahkemesi'dir. Taksitle satış sözleşmelerinde alıcının yerleşim yeri mahkemesinin yetkisinden önceden feragat edilemez (TBK m. 262) [31].
- Yaygın Uygulama Hataları: Uygulamada satıcıların cayma tazminatı, dosya masrafı veya kargo bedeli adı altında alıcıdan kesinti yapmaya çalıştıkları görülmektedir. TBK m. 255/3 gereği hiçbir cayma parası veya kesinti talep edilemez [13, 24].
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde, TBK m. 255 düzenlemesi olumlu karşılanmakla birlikte bazı terminolojik ve sistematik eleştirilere tabi tutulmuştur. Öncelikle "geri alma hakkı" terimi ile 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da (TKHK) yer alan "cayma hakkı" kavramları arasında doktriner bir karmaşa doğmuştur. Her ikisi de aynı amaca (sözleşmeden dönmeye/çözülmeye) hizmet etse de farklı isimlendirmeler yapılmıştır [11, 27]. Ayrıca, TKHK m. 47 vd. hükümlerinde tüketicilere tanınan cayma süresi 14 gün iken, tüketici işlemlerini de sıkça kapsayan TBK m. 255'te bu sürenin 7 gün olarak İsviçre modelinden (İsviçre eski hukuku m. 226c'de 5 gün, yeni tüketici kanununda 7 gün) kopyalanması, normlar hiyerarşisi ve hukuki güvenlik bağlamında çatışmalara sebep olabilmektedir [28]. Bu gibi durumlarda, olay TKHK kapsamına giriyorsa özel kanun olan TKHK'daki lehe hükümler (14 gün) uygulanmalı; genel borçlar hukuku kapsamındaki (örneğin tacir olmayan iki kişi arasındaki) taksitle satışlarda ise TBK m. 255 uygulanmalıdır.
Sözleşmenin alıcı açısından 7 gün boyunca "askıda geçerlilik" statüsünde mi olduğu, yoksa geçerli kurulmuş bir sözleşmenin "bozucu yenilik doğuran" bir hakla mı iptal edildiği doktrinde tartışmalıdır. Baskın görüş, ortada tek taraflı bağlamazlık (askıda hükümsüzlük) değil, geçerli bir sözleşmenin yenilik doğuran hak kullanılarak geriye etkili ortadan kaldırıldığı yönündedir [7, 8, 32].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 255. maddesi, taksitle satış sözleşmelerinde alıcıyı koruyucu mekanizmaların temel taşlarından birini oluşturan "geri alma hakkı"nı (düşünme süresi/cooling-off period) düzenlemektedir. Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nda (eBK) yer almayan bu kurum, 6098 sayılı TBK ile İsviçre Borçlar Kanunu (OR) ve İsviçre Tüketici Kredisi Kanunu (KKG) hükümlerinden esinlenilerek hukukumuza kazandırılmıştır [1, 2].
Hükmün varlık sebebi, özellikle saldırgan pazarlama ve reklam stratejileri karşısında alıcının (çoğu zaman tüketicinin) ani, hesapsız ve ekonomik durumunu tehlikeye atacak borçlanma işlemlerine girmesini engellemektir [3]. Taksitle satış sözleşmelerinde alıcı, cebinden peşin para çıkmamasının yarattığı psikolojik rahatlık ile mali gücünü aşan sözleşmeler kurabilmektedir [4, 5]. Kanun koyucu, alıcıya sözleşme kurulduktan sonra belirli bir düşünme süresi tanıyarak, işlemin finansal etkilerini serinkanlılıkla değerlendirme ve gerekiyorsa sözleşmesel bağdan tek taraflı olarak kurtulma imkânı sunmuştur [3, 6]. Bu bağlamda sözleşme, satıcı açısından kurulduğu andan itibaren bağlayıcı iken; alıcı açısından, yedi günlük geri alma süresinin dolmasına kadar "askıda geçerlilik" (pending validity) aşamasındadır [7, 8].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. Geri Alma Hakkının Hukuki Niteliği
Geri alma hakkı, alıcının sözleşmenin kurulmasına yönelik irade beyanının hukuki sonuç doğurmasını engelleyen, tek taraflı, varması gerekli ve yenilik doğuran (inşai) bir haktır [9, 10]. Doktrindeki baskın görüşe göre bu hak, sözleşmeyi geçmişe etkili (ex tunc) olarak ortadan kaldıran bozucu yenilik doğuran bir haktır [11-13]. Alıcının bu hakkı kullanması herhangi bir haklı sebebe veya satıcının kusuruna bağlı değildir; tamamen serbest ve keyfî olarak kullanılabilir [10]. Hakkın kullanılmasıyla birlikte askıda bulunan sözleşme kesin olarak hükümsüz hâle gelir ve taraflar arasında bir tasfiye ilişkisi doğar [12, 13].
2.2. Geri Alma Süresi ve Sürenin İşlemeye Başlaması
TBK m. 255/1 uyarınca geri alma süresi yedi gün olarak belirlenmiştir. Bu süre, sözleşmenin kurulduğu an değil, "taraflarca imzalanmış sözleşmenin bir nüshasının alıcının eline geçmesinden" itibaren işlemeye başlar [14]. Eğer sözleşme nüshası alıcıya teslim edilmemişse, yedi günlük süre işlemeye başlamayacaktır. Bu yedi günlük süre, zamanaşımı değil, hak düşürücü süre niteliğindedir [15].
2.3. İrsal (Gönderme) Teorisi ve Şekil Şartı
Geri alma bildirimi, TBK m. 255/1 uyarınca mutlaka "yazılı" şekilde yapılmalıdır. Buradaki yazılı şekil bir ispat şartı değil, geçerlilik şeklidir (condition of validity) [16, 17]. Kanun koyucu, yenilik doğuran hakların kural olarak karşı tarafa varmakla sonuç doğuracağı (varma teorisi) yönündeki genel kurala, alıcı lehine istisna getirmiştir. Maddenin açık lafzına göre, bildirimin sürenin son gününde postaya verilmiş olması hakkın süresinde kullanılmış sayılması için yeterlidir (irsal/gönderme teorisi) [14, 18]. Bu durum, bildirimin geç ulaşması veya kaybolması riskini satıcıya yüklemektedir [19].
2.4. Önceden Feragat Yasağı
Madde metninde açıkça belirtildiği üzere, alıcının geri alma hakkından önceden feragat etmesi kesin hükümsüzdür. Satıcıların sözleşme metnine matbu olarak koyacakları "Geri alma hakkımdan feragat ediyorum", "Sözleşmeyi kesin olarak kabul ettim" şeklindeki kayıtlar, TBK m. 27 uyarınca emredici hükme aykırılık teşkil eder ve geçersizdir [20, 21]. Alıcının bu haktan feragat edebilmesi, ancak düşünme süresi içerisinde satıcının etkisinden kurtulduktan sonra mümkündür [19].
2.5. Malın Devri ve Olağan Gözden Geçirme Ölçüsü
Satıcı, yedi günlük geri alma süresi dolmadan malı alıcıya teslim etmiş olabilir. Bu durumda alıcının malı teslim alması, geri alma hakkını ortadan kaldırmaz. Ancak TBK m. 255/2 gereği alıcı, malı yalnızca "olağan bir gözden geçirmenin gerektirdiği ölçüde" kullanabilir [21]. Bu ölçü, TBK m. 223'te düzenlenen açık ayıpların tespiti için yapılan muayene ölçütü ile paralellik arz eder [22]. Malın mutad kullanım sınırlarını aşacak şekilde malik gibi hor kullanılması, örneğin yoğun bir şekilde tüketilmesi, alıcının geri alma hakkını düşürür ve sözleşmeyi bağlayıcı hâle getirir [21, 23].
2.6. Cayma Parası (Pişmanlık Akçesi) Yasağı
TBK m. 255/3, alıcının geri alma hakkını kullanması hâlinde kendisinden cayma parası veya benzeri adlar altında (sözleşme masrafı, komisyon vb.) herhangi bir bedel istenemeyeceğini emredici olarak düzenlemiştir [13]. Bu yasak, alıcının mali bir yaptırım korkusu olmaksızın geri alma hakkını serbestçe kullanabilmesini güvence altına almaktadır [24].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay içtihatlarında ve doktrindeki yerleşik uygulamaya göre, TBK m. 255'in tatbikatında ispat yükü kuralları büyük önem taşır. Sözleşmenin her iki tarafça imzalanmış bir nüshasının alıcıya teslim edildiğini, yani yedi günlük sürenin işlemeye başladığını ispat külfeti satıcıya aittir [29, 30]. Satıcı, sözleşmenin bir suretini alıcıya verdiğini yazılı delille ispat edemezse, geri alma süresinin başlamadığı kabul edilir. Aynı şekilde, süresi dolmadan malın teslim edildiği hâllerde, alıcının malı "olağan gözden geçirme ölçüsünü aşarak kullandığını" ispat yükü de satıcının üzerindedir [23].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1: Satıcı (A) A.Ş. ile Alıcı (B) arasında 01.10.2023 tarihinde bir masaj koltuğu için taksitle satış sözleşmesi imzalanmış, sözleşmenin bir nüshası aynı gün alıcıya verilmiş ve koltuk eve teslim edilmiştir. Alıcı (B), 08.10.2023 tarihinde postahaneye giderek sözleşmeyi geri aldığına dair yazılı bildirimini iadeli taahhütlü olarak kargoya vermiştir. Bildirim Satıcı (A)'ya 12.10.2023 tarihinde ulaşmıştır. Satıcı, bildirimin 7 günden sonra kendisine ulaştığını belirterek sözleşmenin bağlayıcı olduğunu iddia etmektedir. Hukuki Analiz: TBK m. 255/1 uyarınca, yedi günlük hak düşürücü süre içerisinde (08.10.2023 tarihinde) bildirimin postaya verilmiş olması yeterlidir. İrsal teorisi gereği mektubun satıcıya 12.10.2023 tarihinde ulaşması, hakkın süresinde kullanılmadığı anlamına gelmez. Sözleşme geçmişe etkili olarak ortadan kalkmıştır; satıcının iddiası hukuki dayanaktan yoksundur [14, 18].
Olay 2: Öğrenci (C), kapısına gelen pazarlamacıdan 10.000 TL değerinde bir ansiklopedi setini taksitle satın almış ve sözleşmeyi imzalamıştır. Sözleşmede "Alıcı, geri alma hakkından gayrikabili rücu feragat etmiştir" maddesi bulunmaktadır. (C), kitapları 3 gün boyunca incelemiş, cildini bozmadan sadece sayfalarına bakmış, 4. gün cayma/geri alma ihbarnamesi göndermiştir. Satıcı, hem feragat maddesini hem de kitapların "kullanılmış" olmasını ileri sürerek iadeyi reddetmektedir. Hukuki Analiz: TBK m. 255/1 emredici hükmü gereği geri alma hakkından önceden feragat edilemez; sözleşmedeki feragat kaydı TBK m. 27/1 uyarınca kesin hükümsüzdür [20, 21]. İkinci olarak, kitapların cildi bozulmadan sayfalarının çevrilmesi TBK m. 255/2 kapsamında "olağan bir gözden geçirmenin gerektirdiği ölçüde" kullanım sayılır [21]. (C)'nin geri alma hakkı geçerlidir, taraflar aldıklarını iade ile yükümlüdür.
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde, TBK m. 255 düzenlemesi olumlu karşılanmakla birlikte bazı terminolojik ve sistematik eleştirilere tabi tutulmuştur. Öncelikle "geri alma hakkı" terimi ile 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'da (TKHK) yer alan "cayma hakkı" kavramları arasında doktriner bir karmaşa doğmuştur. Her ikisi de aynı amaca (sözleşmeden dönmeye/çözülmeye) hizmet etse de farklı isimlendirmeler yapılmıştır [11, 27]. Ayrıca, TKHK m. 47 vd. hükümlerinde tüketicilere tanınan cayma süresi 14 gün iken, tüketici işlemlerini de sıkça kapsayan TBK m. 255'te bu sürenin 7 gün olarak İsviçre modelinden (İsviçre eski hukuku m. 226c'de 5 gün, yeni tüketici kanununda 7 gün) kopyalanması, normlar hiyerarşisi ve hukuki güvenlik bağlamında çatışmalara sebep olabilmektedir [28]. Bu gibi durumlarda, olay TKHK kapsamına giriyorsa özel kanun olan TKHK'daki lehe hükümler (14 gün) uygulanmalı; genel borçlar hukuku kapsamındaki (örneğin tacir olmayan iki kişi arasındaki) taksitle satışlarda ise TBK m. 255 uygulanmalıdır.
Sözleşmenin alıcı açısından 7 gün boyunca "askıda geçerlilik" statüsünde mi olduğu, yoksa geçerli kurulmuş bir sözleşmenin "bozucu yenilik doğuran" bir hakla mı iptal edildiği doktrinde tartışmalıdır. Baskın görüş, ortada tek taraflı bağlamazlık (askıda hükümsüzlük) değil, geçerli bir sözleşmenin yenilik doğuran hak kullanılarak geriye etkili ortadan kaldırıldığı yönündedir [7, 8, 32].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.