1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 231. maddesi, satış sözleşmesinde satıcının ayıptan doğan sorumluluğuna ilişkin hakların tabi olduğu zamanaşımı sürelerini düzenlemektedir. Bu hüküm, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 207. maddesinin karşılığını oluşturmakla birlikte, güncel ihtiyaçlar ve Avrupa Birliği müktesebatı (özellikle 1999/44 sayılı Yönerge) dikkate alınarak bir yıllık zamanaşımı süresinin iki yıla çıkarıldığı bir reform niteliği taşımaktadır.
Maddenin temel gayesi, hukuki güvenlik ve belirlilik ilkelerinin tesis edilmesidir. Satış sözleşmesine konu malın mülkiyet ve zilyetliğinin devrinden itibaren satıcının sonsuz bir dava tehdidi altında kalması, ticari hayattaki istikrarı ve mal dolaşımını zedeleyecektir [1, 2]. Bu nedenle kanun koyucu, ayıptan doğan sorumluluğu kural olarak satılanın alıcıya devrinden itibaren iki yıllık kısa bir zamanaşımı süresine bağlamıştır [3, 4].
TBK m. 231 hükmü, ayıbın türüne (açık veya gizli) bakılmaksızın tüm ayıp iddialarını kapsar niteliktedir. Ayıp ne zaman ortaya çıkarsa çıksın, kural olarak iki yıllık zamanaşımı süresi devir anından itibaren işler [5]. Bu durum, ispat güçlüklerinin önlenmesi ve borçlunun uzun süre dava tehdidi altında kalmaması açısından elverişli bir araç olarak kabul edilmektedir [2]. Mehaz İsviçre Borçlar Kanunu'nda (OR) da, 2013 yılında yürürlüğe giren değişiklikle OR m. 210 hükmü güncellenmiş ve zamanaşımı süresi Türk hukukundaki gibi iki yıla çıkarılarak bir paralellik sağlanmıştır [6].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. İki Yıllık Zamanaşımı Süresi ve Başlangıç Anı (Devir)
Maddenin birinci fıkrasına göre, ayıptan doğan sorumluluğa ilişkin her türlü dava, ayıp daha sonra ortaya çıksa bile satılanın alıcıya "devrinden" itibaren iki yıl geçmekle zamanaşımına uğrar [4, 7]. Başlangıç anının tespitinde "devir" kavramı kilit rol oynamaktadır. Doktrinde devir anının, alıcının satılan üzerinde onu gözden geçirmesine imkân veren fiili hakimiyet kurduğu an olarak yorumlanması gerektiği vurgulanmaktadır [5]. Bu bağlamda zamanaşımı, ayıbın öğrenildiği andan değil, ifanın (teslim/devir) gerçekleştiği andan itibaren işlemeye başlar.
2.2. Sürenin Sözleşme ile Uzatılması (Garanti Süresi)
Maddede "satıcı daha uzun bir süre için üstlenmiş olmadıkça" denilerek, iki yıllık sürenin nispi emredici nitelikte olduğu veya daha doğru bir ifadeyle, alıcı lehine değiştirilebileceği kabul edilmiştir [5]. Taraflar, sözleşme özgürlüğü çerçevesinde garanti süresini uzatabilirler. Ancak, bu sürenin uzatılmasında Türk Borçlar Kanunu m. 146'daki on yıllık genel zamanaşımı kuralı kesin bir üst sınır oluşturur [8]. Zamanaşımı süresinden daha uzun bir garanti süresi öngörüldüğünde, bu süre zamanaşımı süresi olarak kabul edilir [9, 10].
2.3. Ayıptan Doğan Def'i Hakkı
TBK m. 231/1'in son cümlesi uyarınca; alıcı, satılanın kendisine devrinden başlayarak iki yıl içinde ayıbı usulüne uygun şekilde bildirmişse, iki yıllık süre geçmiş olsa bile satış bedelinin ödenmesi talebine karşı ayıptan doğan haklarını bir def'i olarak ileri sürebilir [4, 11, 12]. Bu hukuki müessese, alıcının zamanında (gözden geçirme ve bildirim külfetlerine uyarak) ihbar ettiği ayıplardan kaynaklanan haklarının, satıcının ifa talebi karşısında kalıcı bir savunma vasıtasına (sürekli def'i) dönüşmesini sağlamaktadır [11].
2.4. Satıcının Ağır Kusuru
TBK m. 231/2 hükmüne göre satıcı, satılanı ayıplı olarak devretmekte ağır kusurlu ise iki yıllık zamanaşımı süresinden yararlanamaz [8, 13, 14]. Ağır kusur kavramı, kast ve ağır ihmali kapsar. Satıcının maldaki ayıbı bilerek (kasten) gizlemesi veya ağır ihmaliyle bu ayıptan habersiz olması durumu ağır kusur teşkil eder [13, 15]. Ayrıca doktrinde ve TBK sistematiğinde, satıcılığı meslek edinmiş kişilerin bilmesi gereken ayıpların da ağır kusur kapsamında değerlendirileceği kabul edilmektedir [8, 11]. Ağır kusur varlığında, iki yıllık kısa zamanaşımı uygulanmaz ve uyuşmazlık TBK m. 146 uyarınca on yıllık genel zamanaşımı süresine tabi olur [11, 16].
3. Sistematik İlişkiler
- TBK m. 146 (Genel Zamanaşımı Süresi): Satıcının ağır kusuru (hile/ağır ihmal) durumunda TBK m. 231'deki istisna devreye girer ve ayıba karşı tekeffül davalarında 10 yıllık genel zamanaşımı kuralı uygulanır [11, 16]. Ayrıca tarafların süreyi uzatma iradeleri en fazla bu madde çerçevesinde 10 yıla kadar geçerli olabilir [8].
- TBK m. 223 / TTK m. 23 (Gözden Geçirme ve Bildirim Külfeti): TBK m. 231'deki iki yıllık zamanaşımı süresi, alıcının hukuki yollara başvurma süresidir. Ancak alıcının bu süreden faydalanabilmesi için ön şart, satılanı makul/kanuni süreler içinde gözden geçirmesi ve ayıpları bildirmesidir [17-19]. Bu külfetlerin yerine getirilmemesi halinde, zamanaşımı süresi dolmamış olsa dahi alıcı satılanı kabul etmiş sayılır ve haklarını kaybeder [19, 20].
- TKHK m. 12 (Tüketici Hukukundaki İzdüşümü): 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK) m. 12 hükmünde de tüketiciler için taşınırlarda teslimden itibaren iki yıllık zamanaşımı öngörülmüştür [21, 22]. Hatta satıcının ağır kusuru veya hilesi halinde bu sürenin uygulanmayacağı kuralı TKHK m. 12/3 ile de teminat altına alınmıştır [23]. Tüketici satışlarında gözden geçirme ve bildirim külfetinin kaldırılmış olması, TKHK ile TBK arasındaki temel uygulama farkıdır [24, 25].
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay kararlarında TBK m. 231 ve mülga BK m. 207 normlarının tatbiki büyük ölçüde yeknesak bir çizgide seyretmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili Daireleri (özellikle 13. ve 19. Hukuk Daireleri), iki yıllık sürenin bir "hak düşürücü süre" değil, kesin olarak "zamanaşımı süresi" olduğunu vurgulamaktadır [26, 27]. Bu nedenle söz konusu süre, hâkim tarafından resen dikkate alınamaz; davalı satıcının mutlaka zamanaşımı def'ini ileri sürmesi (TBK m. 161) gerekir [28].
Satıcının hilesi veya ağır kusuru durumlarına ilişkin Yargıtay içtihatlarında (örneğin Yarg. 19. HD E. 2003/1215), satıcının verdiği garantiye rağmen malın imalat hatası barındırması ve bunun çok uzun kullanımdan sonra ortaya çıkması gibi durumlarda, satıcının ağır kusurunun varlığı kabul edilmekte ve olayın TBK m. 146'ya (10 yıllık genel zamanaşımı) tabi olduğuna hükmedilmektedir [29, 30]. Yargıtay aynı şekilde, TSE garantili gibi sunulup yanıltıcı beyanla satılan ürünlerde, satıcının iki yıllık süre defi ardına sığınamayacağını, ağır kusur sebebiyle 10 yıllık sürenin tatbik edileceğini açıkça ortaya koymuştur [31, 32].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Süresinde İhbar, Ancak Dava Süresinin Kaçırılması):
Bir ticari işletme (alıcı), ofisinde kullanmak maksadıyla bir yazıcı sipariş etmiştir. Teslimden 18 ay sonra makinede üretimden kaynaklanan bir gizli ayıp (ana kart yanması) ortaya çıkmıştır. Alıcı durumu "hemen" satıcıya ihtarname ile ihbar etmiş, fakat tazminat davasını teslim tarihinden itibaren 26 ay geçtikten sonra açmıştır.
Hukuki Analiz: Alıcı, gözden geçirme ve bildirim külfetine zamanında uymuştur. Ancak, dava hakkı TBK m. 231/1 uyarınca devirden itibaren iki yıl geçmekle zamanaşımına uğrar [5]. Dava teslimden 26 ay sonra açıldığı için satıcı geçerli olarak zamanaşımı def'i ileri sürebilir. Davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerekecektir.
Olay 2 (Satıcının Ağır Kusuru İle Ayıbı Gizlemesi):
Alıcı, yetkili bir bayiden "sıfır kilometre ve kazasız" beyanı ile bir otomobil devralmıştır. Otomobilin tesliminden 3 yıl sonra yapılan bir incelemede, aracın teslimden önce hasar gördüğü, satıcı tarafından boyatılıp ayıbın profesyonelce gizlenerek satıldığı tespit edilmiştir.
Hukuki Analiz: Somut olayda satıcı, ayıbı bilerek ve kasten alıcıdan gizlemiş olup TBK m. 231/2 uyarınca ağır kusurludur [8, 13]. Bu bağlamda satıcı, iki yıllık kısa zamanaşımı süresinden faydalanamaz. Alıcı, TBK m. 146 uyarınca 10 yıllık genel zamanaşımı süresi içinde bedel indirimi, sözleşmeden dönme veya tazminat haklarını hukuken geçerli bir biçimde kullanabilir [11, 16].
6. Pratik Uygulama Notları
- İspat yükü: Ayıbın ihbar edildiğini ispat yükü alıcıya aittir. Buna karşılık, zamanaşımı süresinin dolduğunun ispatı, bu defi ileri süren satıcıya aittir. Alıcı iki yıllık süreyi aşmak istiyorsa, satıcının ağır kusurlu olduğunu (veya ayıbı kasten gizlediğini) ispat yükü altındadır [33-35].
- Zamanaşımı / Süreler: Satış sözleşmesinde ayıba karşı sorumluluk kural olarak taşınırlarda devirden itibaren 2 yıldır. Satıcının ağır kusuru varsa bu süre TBK m. 146 çerçevesinde 10 yıldır [11, 13, 16]. Tüketici hukuku bakımından da bu süre TKHK uyarınca yine teslimden itibaren 2 yıldır (gayrimenkullerde 5 yıl) [21].
- Görevli/yetkili mahkeme: Tarafların sıfatına göre Asliye Hukuk, Asliye Ticaret veya Tüketici Mahkemesi görevli olabilir. Tacirler arası ilişkide TTK m. 4 uyarınca Asliye Ticaret Mahkemesi görevlidir.
- Yaygın uygulama hataları: Gözden geçirme ve bildirim süresi (ihbar külfeti) ile dava açma süresi olan zamanaşımı (TBK m. 231) kavramlarının uygulamada sıklıkla birbirine karıştırılması büyük hak kayıplarına yol açmaktadır [36, 37]. İhbarın süresinde yapılması, davanın iki yıldan sonra açılabileceği anlamına gelmez (ayrıca def'i olarak ileri sürülmesi ayrık tutulmak kaydıyla).
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde Fikret Eren, Kemal Oğuzman ve Turgut Öz gibi muteber otoriteler, Türk hukukundaki ayıp ihbar külfeti ve zamanaşımı sürelerinin sistematik ilişkisini yoğun şekilde eleştirmektedir. Bilhassa İsviçre Hukukunda başlayan reform süreciyle satıcının zamanaşımı ve ayıp sorumluluğunun 2 yıla çıkarılması takdir toplasa da (OR m. 210), ayıbın "ortaya çıktığı" değil "teslim" edildiği andan itibaren sürenin başlatılması (objektif başlangıç), ileri derece gizli ayıpların tüketici veya alıcı aleyhine süre aşımına uğramasına neden olduğu gerekçesiyle eleştirilmektedir [6, 38, 39].
Bir diğer tartışma da ayıplı ifanın aynı zamanda borca aykırılık teşkil etmesi durumunda, genel hükümlere (TBK m. 112) dayanılarak açılacak tazminat davalarının 10 yıllık zamanaşımına tabi olup olmayacağıdır. Baskın olan ve Kanunun lafzına uygun düşen görüşe göre, ayıptan doğan tüm talepler –bunlar tazminat şeklinde olsa dahi– TBK m. 231'deki (özel hüküm olan) 2 yıllık zamanaşımına tabidir ve genel ifa engelleri rejiminden izoledir [40, 41]. Ancak bazı müellifler, kusurlu ifaya dayalı zararlarda genel 10 yıllık zamanaşımı rejimine gidilebilmesinin önünün açık bırakılması gerektiğini (lex specialis derogat lex generalis kuralının sınırlandırılması gerektiğini) savunmaktadır [42, 43].
Nihayet, tüketici sözleşmeleri dışındaki alanlarda, İsviçre Borçlar Kanunu’nda olduğu gibi "Kültür Varlıkları" için öngörülen 30 yıllık uzatılmış zamanaşımı (OR m. 210/3) gibi esnek kurumların, sanatsal ya da tarihi antika değer taşıyan eserler bağlamında TBK'ya da ithal edilmesi gerektiği modern doktrinde savunulmaktadır [44, 45].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.
1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama
Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 231. maddesi, satış sözleşmesinde satıcının ayıptan doğan sorumluluğuna ilişkin hakların tabi olduğu zamanaşımı sürelerini düzenlemektedir. Bu hüküm, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 207. maddesinin karşılığını oluşturmakla birlikte, güncel ihtiyaçlar ve Avrupa Birliği müktesebatı (özellikle 1999/44 sayılı Yönerge) dikkate alınarak bir yıllık zamanaşımı süresinin iki yıla çıkarıldığı bir reform niteliği taşımaktadır.
Maddenin temel gayesi, hukuki güvenlik ve belirlilik ilkelerinin tesis edilmesidir. Satış sözleşmesine konu malın mülkiyet ve zilyetliğinin devrinden itibaren satıcının sonsuz bir dava tehdidi altında kalması, ticari hayattaki istikrarı ve mal dolaşımını zedeleyecektir [1, 2]. Bu nedenle kanun koyucu, ayıptan doğan sorumluluğu kural olarak satılanın alıcıya devrinden itibaren iki yıllık kısa bir zamanaşımı süresine bağlamıştır [3, 4].
TBK m. 231 hükmü, ayıbın türüne (açık veya gizli) bakılmaksızın tüm ayıp iddialarını kapsar niteliktedir. Ayıp ne zaman ortaya çıkarsa çıksın, kural olarak iki yıllık zamanaşımı süresi devir anından itibaren işler [5]. Bu durum, ispat güçlüklerinin önlenmesi ve borçlunun uzun süre dava tehdidi altında kalmaması açısından elverişli bir araç olarak kabul edilmektedir [2]. Mehaz İsviçre Borçlar Kanunu'nda (OR) da, 2013 yılında yürürlüğe giren değişiklikle OR m. 210 hükmü güncellenmiş ve zamanaşımı süresi Türk hukukundaki gibi iki yıla çıkarılarak bir paralellik sağlanmıştır [6].
2. Maddedeki Kavramların Analizi
2.1. İki Yıllık Zamanaşımı Süresi ve Başlangıç Anı (Devir)
Maddenin birinci fıkrasına göre, ayıptan doğan sorumluluğa ilişkin her türlü dava, ayıp daha sonra ortaya çıksa bile satılanın alıcıya "devrinden" itibaren iki yıl geçmekle zamanaşımına uğrar [4, 7]. Başlangıç anının tespitinde "devir" kavramı kilit rol oynamaktadır. Doktrinde devir anının, alıcının satılan üzerinde onu gözden geçirmesine imkân veren fiili hakimiyet kurduğu an olarak yorumlanması gerektiği vurgulanmaktadır [5]. Bu bağlamda zamanaşımı, ayıbın öğrenildiği andan değil, ifanın (teslim/devir) gerçekleştiği andan itibaren işlemeye başlar.
2.2. Sürenin Sözleşme ile Uzatılması (Garanti Süresi)
Maddede "satıcı daha uzun bir süre için üstlenmiş olmadıkça" denilerek, iki yıllık sürenin nispi emredici nitelikte olduğu veya daha doğru bir ifadeyle, alıcı lehine değiştirilebileceği kabul edilmiştir [5]. Taraflar, sözleşme özgürlüğü çerçevesinde garanti süresini uzatabilirler. Ancak, bu sürenin uzatılmasında Türk Borçlar Kanunu m. 146'daki on yıllık genel zamanaşımı kuralı kesin bir üst sınır oluşturur [8]. Zamanaşımı süresinden daha uzun bir garanti süresi öngörüldüğünde, bu süre zamanaşımı süresi olarak kabul edilir [9, 10].
2.3. Ayıptan Doğan Def'i Hakkı
TBK m. 231/1'in son cümlesi uyarınca; alıcı, satılanın kendisine devrinden başlayarak iki yıl içinde ayıbı usulüne uygun şekilde bildirmişse, iki yıllık süre geçmiş olsa bile satış bedelinin ödenmesi talebine karşı ayıptan doğan haklarını bir def'i olarak ileri sürebilir [4, 11, 12]. Bu hukuki müessese, alıcının zamanında (gözden geçirme ve bildirim külfetlerine uyarak) ihbar ettiği ayıplardan kaynaklanan haklarının, satıcının ifa talebi karşısında kalıcı bir savunma vasıtasına (sürekli def'i) dönüşmesini sağlamaktadır [11].
2.4. Satıcının Ağır Kusuru
TBK m. 231/2 hükmüne göre satıcı, satılanı ayıplı olarak devretmekte ağır kusurlu ise iki yıllık zamanaşımı süresinden yararlanamaz [8, 13, 14]. Ağır kusur kavramı, kast ve ağır ihmali kapsar. Satıcının maldaki ayıbı bilerek (kasten) gizlemesi veya ağır ihmaliyle bu ayıptan habersiz olması durumu ağır kusur teşkil eder [13, 15]. Ayrıca doktrinde ve TBK sistematiğinde, satıcılığı meslek edinmiş kişilerin bilmesi gereken ayıpların da ağır kusur kapsamında değerlendirileceği kabul edilmektedir [8, 11]. Ağır kusur varlığında, iki yıllık kısa zamanaşımı uygulanmaz ve uyuşmazlık TBK m. 146 uyarınca on yıllık genel zamanaşımı süresine tabi olur [11, 16].
3. Sistematik İlişkiler
4. Uygulama: Yargıtay İçtihadı
Yargıtay kararlarında TBK m. 231 ve mülga BK m. 207 normlarının tatbiki büyük ölçüde yeknesak bir çizgide seyretmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili Daireleri (özellikle 13. ve 19. Hukuk Daireleri), iki yıllık sürenin bir "hak düşürücü süre" değil, kesin olarak "zamanaşımı süresi" olduğunu vurgulamaktadır [26, 27]. Bu nedenle söz konusu süre, hâkim tarafından resen dikkate alınamaz; davalı satıcının mutlaka zamanaşımı def'ini ileri sürmesi (TBK m. 161) gerekir [28].
Satıcının hilesi veya ağır kusuru durumlarına ilişkin Yargıtay içtihatlarında (örneğin Yarg. 19. HD E. 2003/1215), satıcının verdiği garantiye rağmen malın imalat hatası barındırması ve bunun çok uzun kullanımdan sonra ortaya çıkması gibi durumlarda, satıcının ağır kusurunun varlığı kabul edilmekte ve olayın TBK m. 146'ya (10 yıllık genel zamanaşımı) tabi olduğuna hükmedilmektedir [29, 30]. Yargıtay aynı şekilde, TSE garantili gibi sunulup yanıltıcı beyanla satılan ürünlerde, satıcının iki yıllık süre defi ardına sığınamayacağını, ağır kusur sebebiyle 10 yıllık sürenin tatbik edileceğini açıkça ortaya koymuştur [31, 32].
5. Pratik Örnek Olaylar
Olay 1 (Süresinde İhbar, Ancak Dava Süresinin Kaçırılması): Bir ticari işletme (alıcı), ofisinde kullanmak maksadıyla bir yazıcı sipariş etmiştir. Teslimden 18 ay sonra makinede üretimden kaynaklanan bir gizli ayıp (ana kart yanması) ortaya çıkmıştır. Alıcı durumu "hemen" satıcıya ihtarname ile ihbar etmiş, fakat tazminat davasını teslim tarihinden itibaren 26 ay geçtikten sonra açmıştır. Hukuki Analiz: Alıcı, gözden geçirme ve bildirim külfetine zamanında uymuştur. Ancak, dava hakkı TBK m. 231/1 uyarınca devirden itibaren iki yıl geçmekle zamanaşımına uğrar [5]. Dava teslimden 26 ay sonra açıldığı için satıcı geçerli olarak zamanaşımı def'i ileri sürebilir. Davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerekecektir.
Olay 2 (Satıcının Ağır Kusuru İle Ayıbı Gizlemesi): Alıcı, yetkili bir bayiden "sıfır kilometre ve kazasız" beyanı ile bir otomobil devralmıştır. Otomobilin tesliminden 3 yıl sonra yapılan bir incelemede, aracın teslimden önce hasar gördüğü, satıcı tarafından boyatılıp ayıbın profesyonelce gizlenerek satıldığı tespit edilmiştir. Hukuki Analiz: Somut olayda satıcı, ayıbı bilerek ve kasten alıcıdan gizlemiş olup TBK m. 231/2 uyarınca ağır kusurludur [8, 13]. Bu bağlamda satıcı, iki yıllık kısa zamanaşımı süresinden faydalanamaz. Alıcı, TBK m. 146 uyarınca 10 yıllık genel zamanaşımı süresi içinde bedel indirimi, sözleşmeden dönme veya tazminat haklarını hukuken geçerli bir biçimde kullanabilir [11, 16].
6. Pratik Uygulama Notları
7. Eleştirel Değerlendirme
Doktrinde Fikret Eren, Kemal Oğuzman ve Turgut Öz gibi muteber otoriteler, Türk hukukundaki ayıp ihbar külfeti ve zamanaşımı sürelerinin sistematik ilişkisini yoğun şekilde eleştirmektedir. Bilhassa İsviçre Hukukunda başlayan reform süreciyle satıcının zamanaşımı ve ayıp sorumluluğunun 2 yıla çıkarılması takdir toplasa da (OR m. 210), ayıbın "ortaya çıktığı" değil "teslim" edildiği andan itibaren sürenin başlatılması (objektif başlangıç), ileri derece gizli ayıpların tüketici veya alıcı aleyhine süre aşımına uğramasına neden olduğu gerekçesiyle eleştirilmektedir [6, 38, 39].
Bir diğer tartışma da ayıplı ifanın aynı zamanda borca aykırılık teşkil etmesi durumunda, genel hükümlere (TBK m. 112) dayanılarak açılacak tazminat davalarının 10 yıllık zamanaşımına tabi olup olmayacağıdır. Baskın olan ve Kanunun lafzına uygun düşen görüşe göre, ayıptan doğan tüm talepler –bunlar tazminat şeklinde olsa dahi– TBK m. 231'deki (özel hüküm olan) 2 yıllık zamanaşımına tabidir ve genel ifa engelleri rejiminden izoledir [40, 41]. Ancak bazı müellifler, kusurlu ifaya dayalı zararlarda genel 10 yıllık zamanaşımı rejimine gidilebilmesinin önünün açık bırakılması gerektiğini (lex specialis derogat lex generalis kuralının sınırlandırılması gerektiğini) savunmaktadır [42, 43].
Nihayet, tüketici sözleşmeleri dışındaki alanlarda, İsviçre Borçlar Kanunu’nda olduğu gibi "Kültür Varlıkları" için öngörülen 30 yıllık uzatılmış zamanaşımı (OR m. 210/3) gibi esnek kurumların, sanatsal ya da tarihi antika değer taşıyan eserler bağlamında TBK'ya da ithal edilmesi gerektiği modern doktrinde savunulmaktadır [44, 45].
Metodolojik Not
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ve bilimsel araştırma ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır. Yalnızca doktrin ve yargı kararları çerçevesinde objektif olarak sunulmuştur.