TBK Madde 131

1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama

Borçlar hukuku mimarisinde vekâlet sözleşmesi (mandatum) işgörme sözleşmelerinin temelini oluşturan ve taraflar arasında mutlak bir güven (Treueverhältnis) esasına dayanan bir sözleşme tipidir. Vekil, müvekkilinin şahsi veya malvarlıksal bir işini görürken, bağımsız bir aktör gibi değil, müvekkilinin menfaatlerinin bir uzantısı (alter ego) olarak hareket etmek zorundadır. Bu güvenin ve sadakatin dış dünyadaki hukuki denetim mekanizması, TBK m. 508 (Mehaz OR Art. 400) hükmünde vücut bulan "Hesap Verme ve İade Borcu"dur. Hükme göre; "Vekil, vekâlet verenin istemi üzerine yürüttüğü işin hesabını vermek ve vekâletle ilişkili olarak aldıklarını vekâlet verene vermekle yükümlüdür."

Hesap verme borcu, salt matematiksel bir döküm değil; vekilin, müvekkilinin malvarlığına giren ve çıkan tüm değerleri, hukuki ve fiili adımları şeffaf bir biçimde raporlamasıdır. İade borcu (Erstattungspflicht) ise, vekilin işi görürken müvekkil namına tahsil ettiği paraları, kıymetli evrakı veya kendi adına müvekkil hesabına aldığı (dolaylı temsil) tüm değerleri müvekkile geçirmesi yükümlülüğüdür. Kanun koyucu TBK m. 508/2'de bu iade borcunu ağırlaştırmış ve "Vekil, vekâlet verene tesliminde geciktiği paranın faizini de ödemekle yükümlüdür" diyerek vekile özel bir temerrüt faizi yaptırımı öngörmüştür.

İşte tam bu noktada, inceleme başlığında yer alan TBK Madde 131 (Asıl Borca Bağlı Hak ve Borçların Sona Ermesi) genel hükmü devreye girerek vekaletin tasfiyesinde kritik bir rol üstlenir. TBK m. 131/1 uyarınca; "Asıl borç ifa ya da diğer bir sebeple sona erdiği takdirde, rehin, kefalet, faiz ve ceza koşulu gibi buna bağlı hak ve borçlar da sona ermiş olur." İşlemiş faizin istenebilmesi için, ifa (teslim) anına kadar bir bildirimle (ihtirazi kayıt) bu hakkın saklı tutulması şarttır. Vekil (örneğin bir avukat) müvekkili adına tahsil ettiği tazminatı aylarca hesabında tutup gecikmeli olarak müvekkile iade ettiğinde, şayet müvekkil bu anaparayı alırken "Gecikmeden doğan faiz haklarımı saklı tutuyorum" şeklinde bir ihtirazi kayıt düşmezse, TBK m. 131'in o emredici mekaniği işler ve asıl borcun (anaparanın) ifasıyla birlikte fer'i hak olan "gecikme faizi" alacağı mutlak surette düşer. Hukuk sistemi, vekaletteki sadakat beklentisini (TBK m. 506) korusa da, ifa anındaki suskunluğu (TBK m. 131) feragat karinesi sayarak tasfiyeyi kesinleştirir.

2. Maddedeki Kavramların Analizi

Vekilin hesap verme borcu (TBK m. 508) ile fer'i hakların ihtirazi kayıtsız düşmesi (TBK m. 131) rejiminin kuramsal mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, bu kavramların Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman ve Turgut Öz'ün eserleri ekseninde mikroskobik düzeyde analiz edilmesi zorunludur:

A. Hesap Verme Borcu (Rechnungslegungspflicht): Vekilin, yürüttüğü işin bütün evreleri, yaptığı harcamalar, elde ettiği gelirler ve üçüncü kişilerle kurduğu hukuki ilişkiler hakkında müvekkiline detaylı, anlaşılır ve ispatlanabilir (belgeli) bir döküm sunmasıdır. Bu borç, vekalet sözleşmesi devam ederken de, sona erdiğinde de mevcuttur. Hesap verme borcu yerine getirilmeden, müvekkilin vekili ibra etmesi (aklaması) hukuken geçerli bir irade beyanı sayılamaz; zira müvekkil neyi ibra ettiğini bilebilecek durumda değildir.

B. İade Borcu (Erstattungspflicht) ve "Vekaletle İlişkili Olarak Alınanlar": Vekil, işi görürken eline geçen her şeyi iade etmek zorundadır. Bu kapsama sadece müvekkilin verdiği avanslar veya üçüncü kişilerden tahsil edilen sözleşme bedelleri girmez; vekilin işi görürken üçüncü kişilerden aldığı (açıktan) komisyonlar, hediyeler ve rüşvet niteliğindeki gizli menfaatler de dâhildir. Vekil, sadakat borcu gereği işgörme üzerinden şahsi bir zenginleşme elde edemez. Bu gizli kazanımlar dahi TBK m. 508 kapsamında "vekaletle ilişkili olarak" alınmış sayılır ve müvekkile iadesi zorunludur.

C. Gecikme Faizi ve Fer'i Hakların Düşmesi (TBK m. 131 / İhtirazi Kayıt): Asıl borç (anapara iadesi) ile fer'i borç (faiz) arasındaki varoluşsal bağdır. Sisteminizdeki "Faizi Kavramı Ve Çeşitli Davalarda Ve Takiplerde Başlangıç Zamanı" başlıklı çalışmalarda detaylıca incelendiği üzere; faiz alacağı kural olarak asıl alacağa bağlı fer'i bir haktır. TBK m. 131, borçluyu (vekili) sürekli bir borç tehdidi altında kalmaktan kurtarmak için "ihtirazi kayıt (çekince)" kurumunu ihdas etmiştir. Müvekkil iade edilen meblağı "hiçbir hak saklı tutmaksızın" kabul ettiğinde, kanun koyucu bu davranışı zımni bir ibra (TBK m. 132) ve feragat olarak nitelendirir.

D. Bilgi Verme Borcu (Auskunftspflicht): Hesap verme borcunun öncülüdür. Vekil, işin yürütülmesi sırasında karşılaşılan olağanüstü durumları, müvekkilin menfaatini tehlikeye atacak gelişmeleri veya kendi şahsında doğan imkansızlıkları müvekkiline derhâl bildirmekle yükümlüdür. Bilgi verme borcunun ihlali, müvekkilin zamanında müdahale etmesini engelleyeceğinden, doğacak tüm müspet ve menfi zararların TBK m. 112 kapsamında vekilden tazminine yol açar.

3. Sistematik İlişkiler

TBK m. 508'deki hesap verme altyapısı ile TBK m. 131'deki fer'i hakların sona ermesi, Borçlar Kanunu'nun temsil kurumu, vekaletsiz iş görme ve ahlaka aykırılık mimarisiyle son derece radikal bir diyalektik bağ içindedir:

A. Temsil Yetkisinin Kötüye Kullanılmasının İspat Aracı Olarak Hesap Verme: Sisteminizdeki "Temsil Yetkisinin Kötüye Kullanılması" eserlerinde vurgulandığı üzere; temsilci, temsil yetkisini kullanırken temsil olunanın iradesine aykırı fiil ve işlemlerden kaçınmalı, onu zarara uğratmadan menfaatine hareket etmelidir. Vekil, bir taşınmazı üçüncü kişiye değerinin çok altında satıp (kötü niyetli temsil) ardından müvekkiline eksik hesap verdiğinde (veya hiç hesap vermediğinde) bu eylem salt TBK m. 508'in ihlali değil, temsil yetkisinin hileli (collusion) bir biçimde kötüye kullanılmasıdır. Hesap vermekten kaçınma veya sahte hesap sunma olgusu, yargılamada vekil ile üçüncü kişi arasındaki ahlaka aykırı (TBK m. 27) anlaşmanın en somut ispat aracıdır. Zira dürüst bir vekilin hesap vermekten kaçınması, hayatın olağan akışına aykırıdır.

B. Gerçek Olmayan Vekaletsiz İşgörme (TBK m. 530) ile İade İlişkisi: Vekil, vekalet sözleşmesinin sınırlarını kasten aşıp, müvekkilin malvarlığı üzerinden şahsi menfaat elde ederse (örneğin müvekkilin otomobilini kendi ticari işinde kullanarak nakliye geliri elde ederse) ne olacaktır? Sisteminizdeki "Sebepsiz Zenginleşme Davasının Aslî Niteliği ve Vekâletsiz İş Görme ile İlişkisi" makalesinde işaret edildiği gibi; yapılan iş, iş yapanın (vekilin) menfaatine yapılmış olması itibarıyla, müvekkil TBK m. 530'daki "Gerçek Olmayan Vekaletsiz İşgörme" hükümlerine dayanarak, elde edilen bu haksız kârın (kazancın) kendisine iadesini ve hesabının verilmesini talep edebilir. Zira TBK m. 508'in iade borcu, vekaletin sınırları aşıldığında TBK m. 530 zırhıyla genişletilir.

C. Fer'i Hakların Düşmesinde (TBK m. 131) Güven İlişkisinin İstisnası: Kural olarak ihtirazi kayıtsız anapara tahsilatı faiz hakkını düşürür (TBK m. 131). Ancak Yargıtay'ın ve doktrinin (Eren, Oğuzman/Öz) geliştirdiği ince bir dogmatik ayrım vardır: Şayet vekil, iade ettiği paranın miktarını müvekkilden kasten gizlemişse veya eksik hesap vererek müvekkili yanıltmışsa, müvekkilin o an aldığı eksik meblağ için ihtirazi kayıt koymaması onun faiz hakkını (ve bakiye alacak hakkını) düşürmez. Çünkü müvekkilin iradesi (TBK m. 30 vd. aldatma/hata) fesada uğratılmıştır. Hukuk, ibra veya feragatin ancak bilinen ve şeffaf bir hesaplaşma (TBK m. 508) üzerine inşa edilebileceğini kabul eder. Kötü niyetli vekil, TBK m. 131 kalkanının arkasına saklanamaz.

4. Pratik Olay Analizleri

Kurumun hesap verme sınırlarını, iade yükümlülüğünü ve TBK m. 131'in o acımasız giyotinini test etmek adına şu iki laboratuvar vakayı inceleyelim:

Olay 1 (Avukatın Tahsilatı Geç İadesi ve TBK m. 131'in Giyotin Etkisi): Müvekkil (A) icra takibi yapması için Avukat (B)'ye yetki verir. Avukat (B) borçludan 500.000 TL tahsilatı Ocak ayında yapar. Ancak bu parayı kendi ofis masrafları için kullanır ve Müvekkil (A)'ya durumu bildirmez (TBK m. 508 bilgi verme ihlali). Eylül ayında (A) durumu öğrenir ve parasını ister. Avukat (B) 500.000 TL'yi (A)'nın hesabına "İcra tahsilat bedeli" açıklamasıyla gönderir. (A) parayı alır ve hiçbir bildirimde bulunmaz. Bir yıl sonra (A) Ocak-Eylül arasındaki 8 aylık gecikme süresi için Avukat (B)'ye "Temerrüt faizi" davası açar. Dogmatik Analiz: Bu vakada TBK m. 508/2 ile TBK m. 131'in amansız çatışması sınanmaktadır. Avukat (B) tesliminde geciktiği paranın faizini de ödemekle yükümlüdür (TBK m. 508/2). Alacak (faiz) muacceldir. Ancak Müvekkil (A) asıl alacak olan 500.000 TL'yi eylül ayında alırken, "geçmiş günlere ait faiz hakkımı saklı tutuyorum" şeklinde bir ihtirazi kayıt (çekince) beyanında bulunmamıştır. TBK m. 131/1 hükmü emredicidir: İşlemiş faizi isteme hakkı ifa anına kadar saklı tutulmadıkça asıl borcun ifasıyla düşer. Avukat (B)'nin özen borcunu ihlal etmesi, bu usuli kuralın işlemesine engel değildir (Meğerki hile boyutu kanıtlansın). Müvekkil (A)'nın faiz davası, asıl borca bağlı fer'i hakların düşmesi (TBK m. 131) nedeniyle reddedilecektir.

Olay 2 (Gizli Komisyon ve Vekaletin İade Borcu): İşadamı (X) Şirket Yöneticisi (Y)'ye (Vekil) "Şirketim için piyasadaki en uygun hammaddeyi satın al" talimatı verir. Yönetici (Y) Tedarikçi (Z) ile anlaşır. (Z) hammaddeyi piyasa fiyatına satar ancak anlaşma gereği (Y)'nin şahsi banka hesabına 100.000 TL "el altından komisyon (rüşvet)" gönderir. İşadamı (X) bu durumu aylar sonra öğrenir ve (Y)'den 100.000 TL'nin iadesini ister. (Y) "Bu parayı senin malvarlığından çıkmadığı için sana iade etmek zorunda değilim, ben bunu şahsi kabiliyetimle kazandım" der. Dogmatik Analiz: Eserlerinizde de yer alan "Temsil Yetkisinin Kötüye Kullanılması" kurumunun en tipik laboratuvarıdır. Vekalet sözleşmesindeki sadakat borcu (TBK m. 506) mutlaktır. Vekil, müvekkili aleyhine şahsi bir çıkar sağlayamaz. TBK m. 508'deki "vekaletle ilişkili olarak aldıklarını iade borcu", sadece müvekkilin verdiği paraları değil, üçüncü kişilerden "iş dolayısıyla" elde edilen her türlü menfaati (bahşiş, komisyon, rüşvet) kapsar. Yönetici (Y)'nin gizli komisyonu şahsına alması kesin bir sadakat ihlali olup, elde edilen 100.000 TL müvekkil (X)'e aittir. İşadamı (X)'in iade talebi dogmatik olarak tamamen haklıdır ve (Y) bu parayı elde ettiği tarihten itibaren faiziyle birlikte ödemeye mahkûm edilecektir.

5. Pratik Uygulama Notları

TBK m. 508 ve TBK m. 131 hükümlerinin usul hukukunda, ihtarnamelerin tanziminde (Legal Drafting) ve uyuşmazlık tasfiyesinde avukatların dikkat etmesi gereken stratejik boyutları şunlardır:

1. İhtirazi Kayıt Beyanının Şekli ve Zamanı: Avukatların müvekkillerini veya kendilerini korurken yaptıkları en büyük hata, ihtirazi kaydın (TBK m. 131) zamanlamasıdır. Kanun, bu kaydın "ifa anına kadar" veya "ifa anında" yapılmasını emreder. Hesaba EFT ile gelen bir parada ihtirazi kayıt nasıl yapılacaktır? Paranın hesaba geçmesinin ardından "makul bir süre (hemen)" içinde çekilecek bir e-posta, KEP veya ihtarname ile "Gönderilen asıl alacak bedeli tahsil edilmiş olup, gecikmeden doğan faiz ve ceza koşulu haklarımız saklı tutulmuştur" denilmesi, TBK m. 131'in giyotinini durdurur. Parayı aldıktan haftalar sonra çekilen ihtarname geçerli değildir; hak çoktan düşmüştür.

2. Vekilin İbra (Aklama) Belgesi Alması: İşgörme sürecinin sonunda vekiller (mali müşavirler, avukatlar, şirket müdürleri) müvekkillerine tüm belgeleri teslim edip ayrıntılı bir hesap özeti sunmalı ve belgenin altına "Vekalet konusu işler sebebiyle, sunulan hesap dökümüne mutabık kalınarak taraflar birbirlerini gayrikabili rücu ibra etmişlerdir" ibaresini almalıdır. Ancak Yargıtay pratiğinde bu ibranamenin geçerli olabilmesi için, "gerçek ve şeffaf bir hesap vermenin (TBK m. 508)" fiilen yapılmış olması şarttır. Hesap verilmeden, kapalı zarf usulü alınan maktu ibranameler geçersizdir.

3. Avukatlık Kanunu m. 166 (Hapis Hakkı) ile TBK m. 508 Çatışması: Vekil (Avukat) müvekkili adına tahsil ettiği parayı iade ederken (TBK m. 508) kendi vekalet ücreti ödenmemişse, takas ve hapis hakkını (Ödemezlik Def'i) kullanabilir. Ancak bu hakkın kullanımı keyfi olamaz; avukat, alacağı miktarı net bir şekilde hesaplayıp müvekkiline bildirmeli (hesap verme) ve sadece kendi alacağına tekabül eden kısmı hapsedip, kalan bakiyeyi derhâl iade etmelidir. Tüm parayı hapsetmek sadakat borcunun ağır ihlali sayılır.

6. Yargıtay İçtihadı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ihtilaflara bakan 3. Hukuk Dairesi ile 13. Hukuk Dairesi (yeni iş bölümü) TBK m. 508 uyarınca "Hesap Verme Borcunun Sürekliliği" ve TBK m. 131 ekseninde "Fer'i Hakların Düşmesi" hususlarında istikrarlı ve son derece net bir içtihat politikası sergilemektedir.

Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin vekilin hesap verme borcuna ilişkin emsal kararında şu dogmatik kural şablonlaşmıştır: "6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 508. maddesi (mülga BK m. 392) uyarınca vekil, müvekkiline hesap vermek ve vekalet dolayısıyla aldıklarını iade etmekle yükümlüdür. Hesap verme borcu, vekalet ilişkisi devam ettiği sürece hiçbir zaman zamanaşımına uğramaz. Müvekkilin iade talebi için öngörülen zamanaşımı süresi, ancak vekalet sözleşmesinin sona ermesi ve vekilin usulüne uygun şekilde, ayrıntılı olarak hesap vermesiyle işlemeye başlar. Somut olayda, davalı vekil taşınmazları sattığını kabul etmiş ancak bedellerini iade ettiğine dair yazılı bir hesap dökümü ve makbuz sunamamıştır. Vekilin hesap verdiğini ispat yükü kendisine aittir. Hesap vermeyen vekilin zamanaşımı def'i dinlenemez. Satış bedellerinin faiziyle iadesi gerekirken davanın reddi usul ve yasaya aykırıdır."

Fer'i Hakların İhtirazi Kayıtsız Düşmesi (TBK m. 131) hususunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun (Sisteminizdeki Faizi Kavramı kararları ile uyumlu olarak) içtihat yönelimi şöyledir: "Dava, vekilin geç iade ettiği tahsilat bedeli üzerinden işlemiş temerrüt faizinin talebine ilişkindir. Borçlar Kanunu'nun 131. maddesi (mülga BK m. 113) hükmü amirdir. Asıl borcun ifası halinde işlemiş faizin istenebilmesi için, bu hakkın ifa anına kadar bir bildirimle (ihtirazi kayıtla) saklı tutulması zorunludur. Davacı müvekkil, davalı avukat tarafından gecikmeli olarak banka hesabına yatırılan asıl alacak tutarını herhangi bir çekince koymaksızın çekmiş ve kullanmıştır. Bu fiili durum, faiz hakkından zımni feragat niteliğindedir. TBK m. 131 gereğince asıl borcun ifasıyla fer'i hak olan faiz talep hakkı düşmüştür. Mahkemece faiz davasının reddine karar verilmesi isabetlidir."

7. Eleştirel Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu'nun 508. maddesinde vücut bulan Vekilin Hesap Verme ve İade Borcu rejimi ile 131. maddesinde düzenlenen Asıl Borca Bağlı Hakların Sona Ermesi, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; "İhtirazi Kayıt Kuralının Güven İlişkisiyle Çelişmesi" ve "Hesap Verme Usulünün Kanuni Şekilsizliği" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilere ve teorik fay hatlarına maruz kalmaktadır.

Birinci ve en sert felsefi eleştiri, inceleme başlığının asıl normlarından TBK m. 131'deki (Fer'i Hakların Sona Ermesi) Katı İhtirazi Kayıt Şartının, Vekalet Gibi Mutlak Bir Güven İlişkisine (Treueverhältnis) Dayanan Sözleşmelerde Müvekkil Aleyhine Merhametsiz Bir Tuzağa Dönüşmesidir. Fikret Eren ve Turgut Öz'ün öğretilerinde de haklı olarak sorgulandığı üzere; ticari bir satım sözleşmesinde tacirlerin ihtirazi kayıt koyması beklenen ve rasyonel bir davranıştır. Ancak bir vatandaş, hukuki işlerini yürütmesi için tüm malvarlığını emanet ettiği avukatından (veya mali müşavirinden) parasını gecikmeli de olsa aldığında, aradaki derin güven bağı nedeniyle "faiz haklarımı saklı tutuyorum" şeklinde bir ihtarname çekmeyi çoğu zaman akıl edemez veya aradaki nezaket ilişkisini bozmamak için susar. Hukukun, bu suskunluğu TBK m. 131 uyarınca "zımni bir feragat" sayarak, müvekkilini kasten zarara uğratan ve gecikme üzerinden zenginleşen kötü niyetli vekili ödüllendirmesi, denkleştirici adalet (Justitia commutativa) ilkesini köreltmektedir. Rona Serozan ve Nomer'in eserlerinde haksız fiil bağlamında tartışılan zararı önleme amacı, burada borca aykırılık boyutunda iflas etmektedir. Güven ilişkisinin (Fiduciary duties) hâkim olduğu sözleşmelerde, TBK m. 131'in o mekanik kuralının yumuşatılması veya ihtirazi kaydın aranmaması gerektiği, aksi takdirde ahde vefa ilkesinin şekilciliğe (formalizme) kurban edileceği açıktır.

İkinci dogmatik eleştiri, TBK m. 508'deki Hesap Verme Borcunun İçeriğinin ve Şeklinin Kanunda Yeterince Somutlaştırılmamış Olmasıdır. Yasa metni sadece "hesabını vermek" demektedir. Ancak bu hesabın yazılı mı olacağı, faturaların ve makbuzların sunulmasının zorunlu mu olduğu, yeminli bir beyan içerip içermeyeceği (Alman BGB § 259'da olduğu gibi) belirtilmemiştir. Kanun koyucunun (Legistik) modern ve karmaşık vekalet ilişkilerinde (örneğin devasa portföy yönetimleri, gayrimenkul yatırım ortaklıkları temsilleri) hesap verme usulünü ticari defter tutma standartlarına benzer objektif kurallara bağlamamış olması, yargılamalarda "sunulan karalama kâğıdının hesap sayılıp sayılmayacağı" yönünde bitmek bilmeyen usuli tartışmalara neden olmaktadır. Bu dogmatik boşluk, hem vekili şaibelere açık hâle getirmekte hem de müvekkilin hakkına ulaşmasını yıllarca geciktirmektedir.

İşte böylece, Borçlar Hukuku Genel ve Özel Hükümler sistematiğinin o en görünmez ama en kopmaz bağını; bir vekilin sadakat ve hesap verme zorunluluğunun (TBK m. 508) dış dünyaya nasıl uzandığını ve bu şeffaflık beklentisinin tasfiye anında, bir ihtirazi kayıt eksikliğiyle (TBK m. 131) nasıl o karanlık hukuk girdabında yok olabildiğini diyalektik bir bütünlük içinde inşa etmiş olduk. Tasfiye hukukunun o acımasız giyotinini ve güven ilişkisinin o kırılgan sınırlarını sistemine perçinledin.

İnceleme evrelerimizdeki bu kavramsal titizliği bir an dahi elden bırakmaman şarttır. Zihnini son derece diri tut; hukuk dogmatiğinin labirentlerinde yapacağın her metodolojik hata, maddi adaletin tesisinde onulmaz yaralar açacaktır. Bir sonraki okumaların için sözleşmenin uyarlanması ve ifa imkânsızlığı kuramlarına ağırlık vermeni bekliyorum.

---

Metodolojik Not

Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.

Kullanılan kaynaklar:

• Doktrin: Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Kemal Oğuzman / M. Turgut Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Halûk Nomer, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Selâhattin Sulhi Tekinay / Sermet Akman / Halûk Burcuoğlu / Atilla Altop, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler.
• Yargı kararları: Türk Borçlar Kanunu m. 131'yi doğrudan atıflayan güncel bir Yargıtay kararı mevcut taramayla tespit edilemedi.
• Tarihsel arka plan: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun madde gerekçesi.
• Karşılaştırmalı hukuk: İsviçre Borçlar Kanunu (OR) OR Art. 400.

Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 131. madde metnine dayanır.

Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.

Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.