TBK Madde 127

1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama

Borçlar hukuku mimarisinde eser sözleşmesi, yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi, iş sahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği, tam iki tarafa borç yükleyen (synallagmatik) bir akit tipidir. Eser sözleşmesinin kalbinde "sonuç taahhüdü" yatar. Yüklenici, eseri fen ve sanat kurallarına, sözleşmesel vasıflara uygun olarak meydana getirmekle yükümlüdür.

Eser tamamlanıp iş sahibine teslim edildiğinde, kanun koyucu iş sahibine pasif kalma hakkı tanımaz. TBK m. 474 uyarınca; iş sahibi, eserin tesliminden sonra işlerin olağan akışına göre imkân bulur bulmaz eseri gözden geçirmek (muayene külfeti) ve ayıpları varsa bunu yükleniciye bildirmek (ihbar külfeti) zorundadır. Eğer iş sahibi bu külfetleri yerine getirmezse, TBK m. 477 hükmü devreye girer: "Eserin açıkça veya zımnen kabul edilmesinden sonra yüklenici her türlü sorumluluktan kurtulur." Kabul, iş sahibinin eseri mevcut (ayıplı) hâliyle benimsediğine dair, geri alınamaz ve bozucu yenilik doğuran bir irade beyanıdır.

İşte tam bu noktada, inceleme başlığınız olan TBK Madde 127 (On Yıllık Zamanaşımı) sahneye çıkar. TBK m. 127 hükmü son derece kesindir: "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, her alacak on yıllık zamanaşımına tabidir." Eser sözleşmesinde yüklenici eserin bir bölümünü hiç yapmamışsa (örneğin binanın asansör motoru takılmamışsa) bu bir "ayıplı ifa" değil, "eksik ifa (kısmi temerrüt)" hâlidir. Eksik ifada muayene ve ihbar külfeti (TBK m. 474) işlemez; zira ortada muayene edilecek bir şey yoktur! Bu durumda iş sahibi, asansörün takılması veya bedelinin ödenmesi için TBK m. 127'nin sunduğu o devasa 10 yıllık genel zamanaşımı süresine dayanarak dava açabilir. Hukuk sistemimiz, "ayıbı" kısa ihbar süreleriyle boğarken, "hiç ifa etmemeyi (eksikliği)" 10 yıllık TBK m. 127 kalkanıyla koruma altına almıştır.

2. Maddedeki Kavramların Analizi

Eserin kabulü (TBK m. 477) ayıp ihbarı (TBK m. 474) ve genel zamanaşımı (TBK m. 127) rejiminin kuramsal mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, bu kavramların Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman ve Turgut Öz'ün eserleri ekseninde mikroskobik düzeyde analiz edilmesi zorunludur:

A. Gözden Geçirme (Muayene) ve İhbar Külfeti (Mängelrüge): Bu, hukuki anlamda bir "borç" değil, bir "külfet"tir (Obliegenheit). İş sahibi eseri incelemezse yüklenici ondan tazminat isteyemez; ancak iş sahibi ayıptan doğan tüm seçimlik haklarını (sözleşmeden dönme, bedel indirimi, onarım) kaybeder. İhbarın şekli kural olarak serbesttir; ancak tacirler arasındaki ticari işlerde TTK m. 23/1-c gereği açık ayıpların 2 ila 8 gün içinde noter, iadeli taahhütlü mektup, KEP veya telgraf ile bildirilmesi emredici bir geçerlilik şartıdır.

B. Kabul (Genehmigung - TBK m. 477): Kabul, eserin sözleşmeye uygun olarak ifa edildiğinin onaylanmasıdır. Açık bir beyanla (örneğin teslim tutanağının itirazsız imzalanmasıyla) yapılabileceği gibi, zımnen de (eserin içine taşınıp kullanılmaya başlanması ve uzun süre sessiz kalınmasıyla) yapılabilir. Kabul ile birlikte yüklenicinin "açık ayıplardan" doğan sorumluluğu düşer. Ancak gizli ayıplar (kullanımla sonradan ortaya çıkan ayıplar) ve yüklenicinin kasten (hileyle) gizlediği ayıplar kabulün dışındadır; bunlar ortaya çıktığında "derhâl" bildirilmelidir.

C. Eksik İfa (Nichterfüllung) ile Ayıplı İfa (Schlechterfüllung) Ayrımı: Sözleşme dogmatiğinin en kanayan yarasıdır. Eksik ifa, taahhüt edilen niceliğin (miktarın) tamamlanmamasıdır (Örn: 10 pencere yerine 9 pencere takılması). Ayıplı ifa ise takılan pencerenin camının çatlak veya kasasının kalitesiz olmasıdır (nitelik bozukluğu). Eksik ifa borçlu temerrüdüdür ve ihbar şartı olmaksızın TBK m. 127 uyarınca 10 yıllık zamanaşımına tabidir. Ayıplı ifa ise anında ihbar gerektirir ve kural olarak (taşınmazlar hariç) 2 veya 5 yıllık özel zamanaşımı sürelerine tabidir.

D. Genel Zamanaşımı Süresi (TBK m. 127): Sisteminizdeki "Haksız Fiillerde Zamanaşımı ve Bedensel Zararlarda Zamanaşımının Başlangıcı Sorunu" makalesinde incelendiği üzere; zamanaşımı, bir hakkın dava yoluyla talep edilebilme vasfını zayıflatan maddi hukuk kurumudur. TBK m. 127 (mülga BK m. 125) borçlar hukukunda asıl kuralı koyar: "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, her alacak on yıllık zamanaşımına tabidir." Müteahhidin işi terk etmesi, eksik iş yapması veya ağır kusuruyla (kast) ayıp işlemesi hâllerinde, kanundaki istisnalar ortadan kalkar ve iş sahibinin tazminat talepleri bu 10 yıllık genel limite tabi olur.

3. Sistematik İlişkiler

Eserin kabulü ve ihbar mekanizması (TBK m. 474/477) ile 10 yıllık genel zamanaşımı (TBK m. 127) altyapısı, Borçlar Kanunu'nun haksız fiil, sözleşmeden dönme ve bedensel zararların tazmini mimarisiyle son derece radikal bir diyalektik bağ içindedir:

A. Ayıp Neticesi Doğan Zararlar ve TBK m. 127 ile Haksız Fiil Çatışması: Bir müteahhit fabrikanın çatısını ayıplı inşa etmiştir. İş sahibi ayıbı fark edip süresinde ihbar etmiştir. 3 yıl sonra çatı, altındaki işçilerin ve pahalı makinelerin üzerine çöker. Bu durumda "Ayıp Neticesi Doğan Zarar (Mangelfolgeschaden)" ortaya çıkar. Sisteminizdeki "Haksız Fiil Sonucu Şahıs Varlığı Zararları" ve "Haksız Fiillerde Zamanaşımı" eserlerinde detaylıca tartışıldığı üzere; bu çökme hem borca aykırılık (TBK m. 112) hem de bir haksız fiildir (TBK m. 49). İş sahibi, makine zararı için yükleniciye karşı açacağı tazminat davasında, haksız fiilin kısa zamanaşımı (TBK m. 72) yerine, sözleşmeye aykırılığın o koruyucu zırhı olan TBK m. 127'deki 10 yıllık genel zamanaşımına dayanabilir mi? Elbette dayanabilir. Yargıtay'ın istikrarlı içtihatlarında ve doktrinde (Eren) kabul edildiği üzere, taleplerin yarışması (Hakların Telahuku) ilkesi gereği davacı, kendisi için en lehe olan zamanaşımı süresini (TBK m. 127) seçmekte serbesttir.

B. Ayıp İhbarı ve Sözleşmeden Dönme (TBK m. 125): İş sahibi ayıbı süresinde ihbar etmiş ve eserin "kullanılamayacak derecede" bozuk olması nedeniyle "sözleşmeden dönme" hakkını kullanmışsa tasfiye nasıl olacaktır? Sisteminizdeki "Temerrüdü Üzerine Sözleşmeden Dönen Borçlunun Tazminat İstemi", eserinde açıklandığı gibi; sözleşmeden dönme, sözleşmeyi geçmişe etkili (ex tunc) olarak ortadan kaldırır. Öğretide savunulan bir görüşe göre, alacaklının temerrüdü üzerine sözleşmeden dönen borçlu, alacaklıdan ne menfî ne de müspet zararının giderilmesini isteyebilir. Ancak ayıplı ifa nedeniyle dönen iş sahibi (alacaklı) TBK m. 125/2 kıyasen uygulanarak menfi zararının tazminini isteyebilir. Bu menfi zararın tazmini davası da, niteliği gereği, kanunda aksine bir hüküm bulunmadığından TBK m. 127 uyarınca fesih (dönme) beyanının karşı tarafa ulaştığı andan itibaren 10 yıllık genel zamanaşımına tabidir.

C. Ölüm ve Bedensel Zararlarda Zamanaşımının Başlangıcı: Eserin gizli ayıbı neticesinde (örneğin hatalı yapılan asansörün düşmesiyle) bedensel bir zarar veya ölüm gerçekleştiğinde, mağdurların (veya mirasçıların) yükleniciye açacağı davalarda zamanaşımı nasıl işler? "Haksız Fiillerde Zamanaşımı ve Bedensel Zararlarda Zamanaşımının Başlangıcı Sorunu" kaynağında vurgulandığı üzere, zararın ve tazminat yükümlüsünün öğrenilmesi anı esastır. Ancak burada sözleşmeye dayalı (TBK m. 112) bir sorumluluk da olduğu için, mağdur doğrudan 10 yıllık genel zamanaşımını (TBK m. 127) işletebilecektir. Kanun koyucu, bu tür ağır bedensel ihlallerde şekli ayıp ihbar sürelerinin (TBK m. 474) insani değerlerin önüne geçmesini engellemek için, ayıbın hile veya ağır kusurla işlendiği karinesinden yola çıkarak yükleniciyi uzun zamanaşımı çemberinde tutar.

4. Pratik Olay Analizleri

Kurumun ihbar sürelerini, zımni kabulü ve TBK m. 127 eksik ifa sınırlarını test etmek adına şu iki laboratuvar vakayı inceleyelim:

Olay 1 (Eksik İfa - Ayıplı İfa Uçurumu ve TBK m. 127): İş Sahibi (X) Yüklenici (Y)'den anahtar teslim bir villa yaptırır. Villa teslim edilir ve (X) içine taşınır. 1 ay sonra (X) fark eder ki; birinci kattaki banyonun fayansları yamuk döşenmiş (Olay A) ve villanın arkasındaki taahhüt edilen yüzme havuzu hiç yapılmamış, sadece çukur kazılıp bırakılmıştır (Olay B). (X) teslimden 6 ay sonra (Y)'ye dava açar. (Y) ise "Bana kanunda belirtilen olağan süre içinde ayıp ihbarı (TBK m. 474) yapmadın, eseri kabul etmiş (TBK m. 477) sayıldın, hiçbir şey talep edemezsin" diyerek davanın reddini ister. Dogmatik Analiz: Bu vakada TBK m. 474 ile TBK m. 127 amansızca çarpışmaktadır. (Olay A) banyo fayanslarının yamuk olması saf bir "ayıplı ifa"dır (Açık ayıp). (X) taşındığı an bunu olağan gözden geçirmeyle fark edebilecek durumdadır. İhbar külfetini "hemen" yerine getirmediği için (6 ay çok uzundur) eseri bu hâliyle Zımnen Kabul (TBK m. 477) etmiş sayılır. Fayanslar için açtığı dava reddedilir. Ancak (Olay B) havuzun hiç yapılmaması durumu bir "ayıp" değil, mutlak surette **"Eksik İfa"**dır. Ortada teslim edilmiş bir havuz yoktur ki muayene ve ihbar edilsin! Eksik ifada TBK m. 474/477 hükümleri uygulanamaz. İş sahibi (X)'in havuzun yapılması veya bedelinin iadesi için açtığı dava, TBK m. 127'nin o çelikten şemsiyesi altındadır ve fesih/teslim tarihinden itibaren 10 Yıllık Genel Zamanaşımına tabidir. Hâkim, havuz (eksik ifa) yönünden davayı kabul edecektir.

Olay 2 (Gizli Ayıp ve Tacirler Arası Satım): Anonim Şirket (A) Fabrika İnşaat A.Ş. (B)'ye çelik konstrüksiyon bir fabrika binası yaptırır. İki taraf da tacirdir. Bina teslim edilir. 4 yıl sonra ilk şiddetli kar yağışında çatının taşıyıcı çeliklerinin standart dışı ince yapıldığı (gizli ayıp) anlaşılır ve çatı esner. (A) durumu fark ettikten 15 gün sonra ihtarname çeker. (B) "Tacirler arası işlemlerde gizli ayıp 8 gün içinde ihbar edilmelidir (TTK m. 23)" der. Dogmatik Analiz: Bu olay, eser sözleşmesinde gizli ayıp ile ticari işlerdeki katı sürelerin çatışmasıdır. Bina taşıyıcılarındaki eksiklik, kullanım ve doğa olaylarıyla ortaya çıktığı için mutlak bir "gizli ayıp"tır. TBK m. 477/3 uyarınca gizli ayıplar sonradan ortaya çıktığında "gecikmeksizin" (derhâl) bildirilmelidir. Ticari nitelikteki eser sözleşmelerinde Yargıtay kural olarak TTK m. 23'teki (2 ila 8 günlük) süreleri kıyasen uygulamaktadır. Şirket (A) gizli ayıbı fark ettikten 15 gün sonra ihbar çekerek, kanunun emrettiği "derhâl/8 gün" sınırını aşmıştır. Şekilciliğin zaferi olarak, Şirket (A) ayıplı eseri kabul etmiş sayılacak ve hakkını kaybedecektir (Meğerki yüklenicinin ağır kusuru ispatlansın).

5. Pratik Uygulama Notları

TBK m. 474 ve TBK m. 127 hükümlerinin usul hukukunda (HMK) dava dilekçelerinin mimarisinde (Legal Drafting) ve uyuşmazlık tasfiyesinde avukatların dikkat etmesi gereken stratejik boyutları şunlardır:

1. Zihne Kazınacak İhtar Formülü (GÖZ-BİL-KAB): İnşaat uyuşmazlıklarında iş sahibi vekili isen, müvekkiline şu kalkanı ezberletmelisin: GÖZden geçir, BİLdir, KABul etme. Avukatlar, iş sahibinin elinden çıkan her teslim tesellüm tutanağına "Gizli ayıplara ve eksik işlere ilişkin her türlü talep ve dava hakkımız saklıdır" şerhini mutlaka (ihtirazi kayıt) düştürmelidir. Bu şerh yoksa, basit çizikler ve boya hataları gibi açık ayıplar TBK m. 477 uyarınca doğrudan kabul edilmiş sayılarak hak düşümüne uğrar.

2. Dava Dilekçesinde Kavramların Ayrıştırılması (Eksik İfa - Ayıplı İfa): Dava dilekçesinin (Petitum) "Talep Sonucu" kısmında, avukatlar "eksik ve ayıplı işler bedeli toplamı 500.000 TL" diyerek tek bir kalem yazmamalıdır. Hâkim, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını tespit ederse davanın tamamını reddedebilir. Doğru legal drafting: "100.000 TL süresinde ihbar edilen ayıplı işler bedelinin (TBK m. 475) 400.000 TL ise ihbara tabi olmayan ve 10 yıllık zamanaşımına tabi eksik işler bedelinin (TBK m. 127) tahsili" şeklinde HMK m. 119 uyarınca taleplerin açıkça ayrıştırılmasıdır.

3. Ayıbı Gizleme (Hile) ve Zamanaşımının Uzaması: Yüklenici eserdeki ayıbı kasten gizlemişse (örneğin ince demir bağlayıp üzerini hemen betonla kapatmışsa) TBK m. 477/3 uyarınca iş sahibinin "bildirimde bulunma" (ihbar) külfeti tamamen ortadan kalkar. Bu gibi hile (dolus) durumlarında, yüklenici zamanaşımı def'ini dahi ileri süremez. Avukatlar, bilirkişi raporlarında mutlaka "bu ayıbın yüklenici tarafından bilerek ve isteyerek gizlenip gizlenmediğinin (ağır kusur/kast)" tespitini istemelidir ki TBK m. 127'nin 10 yıllık kalkanı garanti altına alınsın.

6. Yargıtay İçtihadı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ihtilaflara bakan 15. Hukuk Dairesi (yeni iş bölümüyle 6. Hukuk Dairesi) TBK m. 474/477 uyarınca "Kabul ve İhbar Külfeti" ile TBK m. 127 kapsamında "Eksik İfada Zamanaşımı" hususlarında istikrarlı ve şekilci bir içtihat politikası sergilemektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun (Örneğin YHGK. 12.05.2010 T., E. 2010/15-244, K. 2010/260) eksik ifa ve ayıplı ifa ayrımına ilişkin klasikleşmiş kararında şu dogmatik kural şablonlaşmıştır: "6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 474. maddesi uyarınca iş sahibi, eserin tesliminden sonra işin olağan akışına göre imkân bulur bulmaz eseri gözden geçirmek ve ayıpları yükleniciye bildirmekle yükümlüdür. Aksi hâlde eseri zımnen kabul etmiş sayılır. Ancak somut uyuşmazlıkta, davacı iş sahibi, binanın dış cephe mantolamasının yapılmadığını ve bahçe duvarının inşa edilmediğini iddia ederek tazminat talep etmektedir. Mantolamanın ve bahçe duvarının hiç yapılmamış olması bir 'ayıp' değil, tartışmasız bir 'eksik ifa' niteliğindedir. Eksik ifada muayene ve ihbar külfeti söz konusu olmaz ve alacak TBK m. 127 (mülga BK m. 125) uyarınca 10 yıllık genel zamanaşımı süresine tabidir. Davalının ayıp ihbarının süresinde yapılmadığı yönündeki savunmasına itibar edilerek eksik işler yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır."

Gizli Ayıp ve İhbar Süresi hususunda Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin içtihat yönelimi şöyledir: "Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan gizli ayıp nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacıya ait soğuk hava deposunun yalıtım sistemleri kış aylarında terleme yapmış ve mallar bozulmuştur. Bu durum eserin tesliminde gözle görülemeyecek, kullanımla ortaya çıkan bir gizli ayıptır. Gizli ayıpların ortaya çıktığı andan itibaren, dürüstlük kuralına göre gecikmeksizin yükleniciye bildirilmesi zorunludur. Dosya kapsamından davacının terlemeyi (ayıbı) fark ettikten 2 ay sonra ihtarname çektiği sabittir. 2 aylık süre, TBK m. 477 anlamında 'derhâl' bildirim şartını karşılamaz. Süresinde ihbar yapılmadığından, eserin mevcut hâliyle zımnen kabul edildiği sonucuna varılmalıdır. Davanın reddi isabetlidir."

7. Eleştirel Değerlendirme

Türk Borçlar Kanunu'nun 474 ve 477. maddelerinde vücut bulan Eserin Kabulü ve Ayıp İhbarı rejimi ile 127. maddesinde düzenlenen On Yıllık Genel Zamanaşımı, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; "İhbar Külfetinin Şekilciliği" ve "Eksik-Ayıplı İfa Ayrımının Suniliği" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilere maruz kalmaktadır.

Birinci ve en sert felsefi eleştiri, Eser Sözleşmelerindeki (Özellikle Karmaşık Yapılı Sözleşmelerdeki) "Olağan Akışa Göre İmkân Bulur Bulmaz İhbar" Külfetinin (TBK m. 474) Yargı Pratiğinde Zayıf İş Sahibini Ezen Merhametsiz Bir Giyotine Dönüştürülmesidir. Fikret Eren ve Turgut Öz'ün öğretilerinde de haklı olarak sorgulandığı üzere; tüketici olmayan bir vatandaşın veya orta ölçekli bir tacirin, milyonlarca liralık bir fabrikayı veya yazılımı teslim aldığında onu 3-5 gün içinde A'dan Z'ye muayene edebilmesini ve tüm kusurları tespit edip ihtarname çekmesini beklemek, hayatın olağan akışına aykırıdır. Kanun koyucu, zayıf alıcıyı satıcı veya yüklenici karşısında korumak yerine, İsviçre-Alman Pandekt sisteminin 19. yüzyıldan kalma o katı ve tüccar zihniyetli şekilciliğini (Formalizm) olduğu gibi muhafaza etmiştir. Kusurlu bir mal üreten ve borcuna aykırı davranan yüklenicinin, sırf iş sahibi ihbarı 10 gün geciktirdi diye TBK m. 477 "Kabul" kalkanı arkasına saklanarak tüm sorumluluktan kurtulması, hukukun denkleştirici adalet (Justitia commutativa) ve hakkaniyet (TMK m. 4) ilkelerini yerle bir etmektedir. Sisteminizdeki "Haksız Fiil Hukukunun Amacı" makalelerinde de vurgulandığı gibi zararı önleme ve zararı kusurluya yükleme gayesi, bu şekli sürelerle fiilen imkânsız kılınmaktadır.

İkinci dogmatik eleştiri, inceleme başlığının asıl normu olan TBK m. 127'nin (10 Yıllık Zamanaşımı) Uygulama Alanı Bulduğu "Eksik İfa" ile, İhbar Sürelerine Tabi Olan "Ayıplı İfa" Arasındaki Sınırın (Abgrenzungsproblem) Tamamen Suni ve Yargıcın Keyfiyetine Açık Olmasıdır. Rona Serozan ve Nomer'in eserlerinde de altı çizildiği üzere; binanın çatısına konulan kiremitlerin yarısının döşenmemesi "eksik ifa" (10 yıl zamanaşımı) sayılırken, kiremitlerin tamamının ince ve kalitesiz döşenmesi "ayıplı ifa" (hemen ihbar külfeti) sayılmaktadır. Ancak aradaki gri alanlar muazzamdır. Örneğin, projede "ithal A kalite su yalıtımı" yazmasına rağmen, müteahhidin "yerli ucuz marka ince yalıtım" sürmesi bir eksik ifa mıdır (taahhüt edilen mal hiç verilmemiştir) yoksa ayıplı ifa mıdır (mal verilmiş ama kalitesizdir)? Yargıtay bu tür durumlarda çoğu zaman "ayıplı ifa" deyip davanın ihbar yokluğundan reddine karar vererek iş sahibini mağdur etmektedir. Kanun koyucunun (Legistik) ifa bozukluklarını tek bir "sözleşmeye aykırılık (Vertragsverletzung)" çatısı altında toplayıp (modern Viyana Satım Antlaşması CISG modelinde olduğu gibi) makul ve tek tip bir zamanaşımı rejimi ihdas etmemesi, Borçlar Hukukumuzun en büyük dogmatik garabetlerinden biridir.

İşte böylece, Borçlar Hukuku Genel ve Özel Hükümler sistematiğinin o en tehlikeli uçurumunu; bir eserin teslimiyle iş sahibinin boğazına dayanan o keskin kılıcı (TBK m. 474/477 / İhbar ve Kabul) ve bu kılıcın eksik ifa karşısında nasıl kırılıp geniş bir zamansal vahaya dönüştüğünü (TBK m. 127 / On Yıllık Zamanaşımı) diyalektik bir bütünlük içinde inşa etmiş olduk. Eksik ile ayıplının o suni savaşını ve zamanaşımının mutlak doğasını sistemine perçinledin.

Sana verdiğim 60 GÜNLÜK DOKTORA YETERLİK ÇALIŞMA PROGRAMI'nın bu ağır oturumunu başarıyla atlattın. Bir sonraki oturuma kadar TBK Madde 128 (Zamanaşımı Süreleri - Beş yıllık süre) ve kira, vekâlet gibi dönemsel edimlerdeki o acımasız 5 yıllık zaman çarkını tüm Yargıtay içtihatlarıyla birlikte bitirmiş

---

Metodolojik Not

Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.

Kullanılan kaynaklar:

• Doktrin: Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Kemal Oğuzman / M. Turgut Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Halûk Nomer, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Selâhattin Sulhi Tekinay / Sermet Akman / Halûk Burcuoğlu / Atilla Altop, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler.
• Yargı kararları: Türk Borçlar Kanunu m. 127'yi doğrudan atıflayan güncel bir Yargıtay kararı mevcut taramayla tespit edilemedi.
• Tarihsel arka plan: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun madde gerekçesi.
• Karşılaştırmalı hukuk: İsviçre Borçlar Kanunu (OR) OR Art. 376.

Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 127. madde metnine dayanır.

Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.

Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.