**II. Yapı lışı
Madde 141 - Evlenme töreni, evlendirme dairesinde evlendirme memurunun ve ay ırt e tme g ücüne sahip ergin iki tanığın önünde açık olarak yapılır. Ancak, tören evleneceklerin istemi üzerine evlendirme memurunun uygun bulacağı diğer yerlerde de yapılabilir.
Akademik Değerlendirme
4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun İkinci Kitap Aile Hukuku bölümünde, evlenme töreninin usulünü, şeklini ve tamamlanmasını düzenleyen 141, 142 ve 143. maddeler birbiriyle sıkı bir zincir oluşturan art arda gelmiş kurallardır. Mehaz İsviçre Medeni Kanunu'nun (ZGB) 102, 103 ve 104. maddelerine karşılık gelen bu hükümlerin temelindeki ratio legis, toplumun en küçük ve en önemli yapı taşı olan ailenin kurulmasını sağlayan evlenme akdinin; devletin resmi gözetimi altında, kamuya açık (şeffaf) ve tarafların hiçbir dış baskı altında kalmaksızın özgür irade beyanlarına dayalı olarak gerçekleştirilmesini güvence altına almaktır. Kanun koyucu, bu üç maddeyle evlenmeyi alelade bir sözleşmeden ayırmış ve ona katı bir şekil, aleniyet ve törensel bir nitelik kazandırmıştır.
Evlenmenin hukuki niteliği itibarıyla bir medeni hukuk sözleşmesi olduğu yönündeki doktriner kabule göre, bu sözleşmenin hukuken kurulduğu (tekemmül ettiği) spesifik zaman dilimi, TMK m. 142 uyarınca tarafların evlendirme memurunun sorusuna verdikleri "olumlu sözlü cevap anı"dır. Evlenme akdi, memurun evlenmeyi ilan ettiği an değil, karşılıklı ve birbirine uygun iradelerin sözlü olarak (icap ve kabul) açıklandığı o saniyede hukuken doğmuş olur. Bu durum, evlenmenin salt bir idari işlem olmadığını, tarafların kurucu iradeleriyle hayat bulan nev-i şahsına münhasır bir aile hukuku sözleşmesi olduğunu sistematik olarak kanıtlar.
Tören yeri (m. 141) Evlenme töreninin yapılacağı resmî mekânı ifade eder. Kanun koyucu, törenin kural olarak evlendirme dairesinde yapılmasını esas almışsa da, tarafların ortak talebi ve evlendirme memurunun da idari takdir yetkisiyle uygun bulması şartıyla, evlenmenin ciddiyetiyle bağdaşan otel, düğün salonu, kulüp veya konut gibi diğer yerlerde de törenin yapılmasına hukuken imkân tanınmıştır. Ancak mabetler (cami, kilise vb.) resmi evlenme töreninin yapılamayacağı yerler arasındadır.
İki tanık zorunluluğu Evlenme akdinin aleniyetini, şeffaflığını ve ileride doğabilecek ihtilaflarda ispat edilebilirliğini sağlamak amacıyla aranan, tören sırasında hazır bulunması gereken kişileri ifade eder. Kanun, evlenmenin geçerliliği için bu tanıkların mutlak surette "ergin" ve "ayırt etme gücüne sahip" olmalarını kurucu bir şekil şartı olarak öngörmüştür. Tanıksız yapılan veya ehliyetsiz tanıklarla yapılan törenler evlenmenin şekline ilişkin ağır ihlaller barındırır.
Sözlü soruya olumlu cevap (m. 142) Evlendirme memurunun, evlenecek olan kadın ve erkeğe ayrı ayrı yönelttiği "birbiriyle evlenmek isteyip istemediklerine" dair soruya verdikleri, hiçbir şarta veya vadeye bağlanmamış kesin ve sesli kabul (evet) iradesidir. Hukuken evlilik birliği, memurun onayında veya defterin imzalanmasında değil; tam olarak bu sözlü iradelerin birbirine mutabık olarak açıklandığı an itibarıyla doğmuş (kurulmuş) olur.
Memurun açıklaması Tarafların olumlu sözlü cevaplarını müteakip, evlendirme memurunun evlenmenin tarafların karşılıklı rızasıyla ve kanuna uygun olarak yapıldığını meclistekilere yüksek sesle bildirmesidir. Memurun bu açıklaması, evlilik akdini kurucu (inşai) bir nitelik taşımaz; halihazırda sözlü iradelerin birleşmesiyle doğmuş olan evliliği kamuya duyuran açıklayıcı (bildirici/ihzari) bir idari işlemdir.
Aile cüzdanı (m. 143) Evlenme töreninin ve defter imza işlemlerinin başarıyla tamamlanmasının hemen ardından evlendirme memuru tarafından eşlere müştereken teslim edilen, evlilik birliğinin resmen kurulduğunu kanıtlayan uluslararası geçerliliğe sahip resmi vesikadır. Bu belge, sadece medeni halin ispatını sağlamakla kalmaz, aynı zamanda TMK m. 143/2 gereğince eşlerin kendi inançları doğrultusunda dini bir nikah töreni yaptırabilmeleri için din görevlisine ibraz edilmesi zorunlu olan yasal ön koşuldur.
Dini törenin geciktirilmesi ve geçerlilik Türk hukuk sisteminde laiklik ilkesinin bir gereği olarak, dini nikahın medeni nikahtan önce kıyılmasını yasaklayan ve evliliğin hukuki geçerliliğinin hiçbir surette dini törenin icrasına bağlanamayacağını emreden kuraldır. Dini tören, eşlerin manevi dünyalarına ait tamamen ihtiyari bir ritüel olup, yapılmasa dahi evlilik tüm hukuki sonuçlarını doğurur; yapılsa dahi medeni nikah yoksa hiçbir yasal geçerlilik sağlamaz.
"scraper'dan karar yok, ileride güncelle"
Olay 1: X ve Y, resmi nikah kıymadan sadece dini törenle evlenmiş ve iki yıl bu şekilde yaşamışlardır. İki yılın sonunda taraflar evlendirme dairesine başvurarak medeni nikahlarını resmi memur önünde kıydırmışlardır. Bu durumda, medeni nikah kıyılana kadar geçen iki yıllık sürede hukuken geçerli bir evlilik birliği kurulmadığından, taraflar bu süreçte birbirlerinin yasal mirasçısı olamaz ve mal rejiminden faydalanamazlar. Kanun koyucu TMK m. 143/3 uyarınca evlenmenin geçerliliğini dini törene bağlamadığından, tüm hukuki sonuçlar ancak memur önündeki olumlu beyan anından itibaren doğar. Dini nikahla geçen süre, medeni hukukun koruması dışında kalan ve evlilik dışı birliktelik sayılan bir dönemdir.
Olay 2: Evlendirme memuru, nikah töreni sırasında tarafların getirdiği tanıkların 16 ve 17 yaşlarında iki lise öğrencisi olduğunu fark etmiştir. TMK m. 141 hükmü, evlenme töreninin mutlaka ayırt etme gücüne sahip "ergin" iki tanık önünde yapılmasını emretmektedir. Memurun bu durumu tespit etmesi halinde, kanuni şekil şartı sağlanmadığından derhal evlenme törenini icra etmeyi reddetmesi gerekir. Şayet memur bu yaş küçüklüğünü gözden kaçırıp nikahı kıyarsa, evlenme yine de tarafların kurucu iradeleriyle oluşmuş sayılır ancak ağır bir şekil noksanlığı gündeme gelir. Yargıtay uygulamaları ve doktrin, kurucu unsur olan karşılıklı rıza mevcut olduğundan, salt tanıkların ergin olmamasının idari bir usulsüzlük doğuracağını, ancak evliliği yokluk veya mutlak butlanla sakatlamayacağını kabul etmektedir.
TMK m. 142'de evliliğin kurucu unsuru olarak sadece "olumlu sözlü cevap anının" öngörülmesi, yirmi birinci yüzyılın dijital, görüntülü ve sanal iletişim imkânları karşısında yeniden yorumlanmaya muhtaçtır. Bugün, tarafların fiziken aynı mekânda (mecliste) hazır bulunmaları kuralı katı bir şekilde uygulanmakta ve hologram, video konferans veya elektronik imza gibi vasıtalarla evlenme akdinin kurulması reddedilmektedir. Ancak, küreselleşen dünyada tarafların eşzamanlı olarak güvenli dijital platformlar üzerinden resmi memur önünde rızalarını açıklamalarına hukuki imkân tanınmaması, teknolojinin hukuka entegrasyonu noktasında muhafazakar bir tutumdur. Kimlik tespiti biyometrik verilerle kusursuz yapılabilmesine rağmen şekilciliğe bu denli sıkı bağlı kalınması, modern hukukun ihtiyaçlarına cevap vermekte yetersiz kalmaktadır.
Dini törenin medeni nikahtan önce yapılmasının Anayasa Mahkemesi kararıyla suç olmaktan çıkarılması, TMK m. 143'ün temel felsefesi olan resmi nikahın önceliği kuralını sosyolojik boyutta derinden zedelemiştir. Laik hukuk düzeninde resmi evlilik öncesi dini nikahın cezai yaptırımının kaldırılması, toplumda sadece dini nikahla yaşanan (imam nikahlı) birliktelikleri fiilen meşrulaştıran ve cesaretlendiren bir etki yaratmıştır. Bu durum, özellikle kırsal kesimlerde kadınların resmi nikahtan doğan yasal mal rejimi, nafaka ve miras haklarından mahrum bırakılmasına yol açmakta; "evlenme hakkı" kamuflajı altında kadınların ve çocukların hukuki güvenceden yoksun, kayıt dışı bir aile modeline itilmesine zemin hazırlayarak kanunun koruyucu ruhunu zayıflatmaktadır.
Aile cüzdanının (TMK m. 143) fiziki bir matbu evrak olarak eşlere verilmesi ve bunun hala bir ön şart veya ispat aracı olarak statik bir konumda tutulması, günümüz e-Devlet altyapısı (MERNİS sistemi) bağlamında idari bir anakronizmdir. Bir kişinin evli olup olmadığı, nüfus kütüğüne işlendiği saniyeden itibaren devletin tüm kurumlarında anlık ve dijital olarak sorgulanabilirken; vatandaşın elinde fiziksel bir cüzdan taşıması ve bunu kurumlara veya din görevlisine ibraz etme yükümlülüğünün sürmesi gereksiz bir formalitedir. Hukuk sisteminin, "aile cüzdanı" kavramını fiziksel bir defter olmaktan çıkarıp, taraflara tahsis edilmiş ve gerektiğinde bir QR kod ile üçüncü kişilere veya kurumlara anında elektronik ispat sağlayabilen dijital bir sertifikaya (e-cüzdan) dönüştürmesi, hem bürokratik hantallığı ortadan kaldıracak hem de maddenin lafzını çağın ötesine taşıyacaktır.
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 1 Ocak 2002'de yürürlüğe giren 141. madde metnine dayanır.
Görüş: Evlenme töreninin başka yerlerde yapılmasını sağlayan esnekliğin korunması; iki tanık zorunluluğunun şekli güvence işlevinin devamı; online/video tören imkânı için mevzuat reformu gerektiği görüşü benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.