D. Zamanaşımı
Madde 82 - Sebepsiz zenginleşmeden doğan istem hakkı, hak sahibinin geri isteme hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlayarak iki yılın ve her hâlde zenginleşmenin gerçekleştiği tarihten başlayarak on yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar. Zenginleşme, zenginleşenin bir alacak hakkı kazanması suretiyle gerçekleşmişse diğer taraf, istem hakkı zamanaşımına uğramış olsa bile, her zaman bu borcunu ifadan kaçınabilir.
İKİNCİ BÖLÜM Borç İlişkisinin Hükümleri
BİRİNCİ AYIRIM Borçların İfası
Akademik Değerlendirme
Makro Bakış: Borçlar hukuku dogmatiğinde, tarafların birbirlerine karşı hem alacaklı hem de borçlu sıfatını taşıdıkları, edimlerin birbirinin karşılığı ve sebebi olduğu sözleşmelere Tam İki Tarafa Borç Yükleyen (Sinallagmatik) Sözleşmeler denir. Bu tür sözleşmelerde (örneğin satım, eser, kira) taraflardan biri (borçlu) temerrüde düştüğünde, alacaklı sadece kendi alacağından mahrum kalmakla kalmaz; aynı zamanda kendi edimini (örneğin semeni) ifa etme yükümlülüğünün veya ifa etmişse bunu geri alamamanın yarattığı ağır bir ekonomik belirsizlik (hukuki kilitlenme) içine girer.
6098 sayılı TBK m. 125 (mülga BK m. 106 / mehaz OR Art. 107) hükmü, alacaklıyı bu kilitlenmeden kurtaran ve ona sözleşmenin kaderini tayin etme kudreti veren anayasal nitelikteki normdur. Madde lafzı şu şekildedir: "Temerrüde düşen borçlu, verilen süre içinde, borcunu yerine getirmemişse veya süre verilmesini gerektirmeyen bir durum varsa alacaklı, her zaman borcun ifasını ve gecikme sebebiyle tazminat isteme hakkına sahiptir. Alacaklı, ayrıca borcun ifasından ve gecikme tazminatı isteme hakkından vazgeçtiğini hemen bildirerek, borcun ifa edilmemesinden doğan zararın giderilmesini isteyebilir veya sözleşmeden dönebilir. Sözleşmeden dönme hâlinde taraflar, karşılıklı olarak ifa yükümlülüğünden kurtulurlar ve daha önce ifa ettikleri edimleri geri isteyebilirler. Bu durumda borçlu, temerrüde düşmekte kusuru olmadığını ispat edemezse alacaklı, sözleşmenin hükümsüz kalması sebebiyle uğradığı zararın giderilmesini de isteyebilir."
Sistematik açıdan yasa koyucu bu normla, temerrüdün genel sonuçlarını aşan özel bir tasfiye ve tazminat mimarisi kurmuştur. Alacaklı, TBK m. 123 uyarınca borçluya ifa için uygun bir Ek Süre (Mehil / Nachfrist) verdikten sonra (veya TBK m. 124 uyarınca süre verilmesine gerek olmayan hâllerde) üç farklı hukuki yoldan birini seçme hakkına sahip kılınmıştır. Bu seçimlik haklar, alacaklının bozucu yenilik doğuran iradesiyle sözleşmenin yönünü değiştirir.
Mikro Analiz: TBK m. 125 hükmünün teorik mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, maddenin ihtiva ettiği üç temel seçimlik hakkın ve bu hakların maddi sonuçlarının mikroskobik düzeyde analiz edilmesi elzemdir:
A. Birinci Seçimlik Hak: Aynen İfa ve Gecikme Tazminatı: Alacaklının kanuni ve öncelikli hakkıdır. Alacaklı, sözleşmeyi ayakta tutarak borçludan edimi fiilen yerine getirmesini (aynen ifayı) talep etmeye devam eder. Ancak gecikme dolayısıyla malvarlığında oluşan zararların (örneğin kâr kaybı, ikame kiralama bedeli) giderilmesi için de Gecikme Tazminatı talep eder. Alacaklı ek süre vermiş ve bu süre dolmuş olsa bile sessiz kalırsa, kanun onun "aynen ifa ve gecikme tazminatı" istediğini karine olarak kabul eder.
B. İkinci Seçimlik Hak: İfadan Vazgeçip Müspet Zararın Tazmini: Alacaklı, aynen ifadan (borçlunun ediminden) ümidini kestiğinde, bu ifayı almaktan feragat eder. Sözleşme feshedilmez, hukuken ayakta kalmaya devam eder; ancak borçlunun "aynen ifa yükümlülüğü", şekil değiştirerek "zararı tazmin yükümlülüğüne" dönüşür. Alacaklının burada talep edeceği zarar **Müspet Zarar (Olumlu Zarar / Erfüllungsinteresse)**dır. Müspet zarar, alacaklının, sözleşme hiç ihlal edilmeseydi ve zamanında kusursuz olarak ifa edilseydi malvarlığının ulaşacağı durum ile, ihlal neticesindeki mevcut durumu arasındaki farktır. Alacaklı, başka bir tedarikçiden malı daha pahalıya aldığında aradaki fiyat farkını (ikame alım zararı) veya elde edeceği kesin kârı müspet zarar olarak borçludan tahsil eder.
C. Üçüncü Seçimlik Hak: Sözleşmeden Dönme ve Menfi Zararın Tazmini: Alacaklının en radikal yetkisidir. Alacaklı, sözleşmeyi Geçmişe Etkili (Ex Tunc) olarak, yani sözleşmenin kurulduğu ana kadar giderek ortadan kaldırır (Sözleşmeden Dönme / Rücktritt). Sözleşme ilişkisi çöktüğü için tarafların henüz ifa etmedikleri borçlar düşer, ifa ettikleri borçlar ise iade rejimine tabi olur. Bu seçenekte alacaklı, borçludan sadece Menfi Zararını (Olumsuz Zarar / Vertrauensinteresse) talep edebilir. Menfi zarar, alacaklının bu sözleşmenin geçerli olacağına güvenerek yaptığı masraflar (örneğin noter harçları, nakliye masrafları) ile bu sözleşme yüzünden kaçırdığı diğer geçerli fırsatlardır. İfaya (kâra) dayalı zararlar burada kural olarak istenemez.
D. Derhâl Bildirim Külfeti: TBK m. 125/2 uyarınca, alacaklı ifadan vazgeçip müspet zarar isteyecekse veya sözleşmeden dönecekse, ek sürenin bitiminde bu tercihini borçluya "Hemen (Derhâl)" bildirmek zorundadır. Eğer alacaklı makul bir süre içinde bildirimde bulunmazsa, ifadan vazgeçme hakkını kaybetmiş sayılır ve yasa gereği "aynen ifa ve gecikme tazminatı" seçeneğinde kalmış kabul edilir.
TBK m. 125'te düzenlenen seçimlik haklar rejimi, Borçlar Kanunu'nun tasfiye teorileri, ek süre mekanizması ve kusur mimarisiyle son derece karmaşık bir bağ içindedir:
A. Ek Süre (TBK m. 123) ile Önşart İlişkisi: Sisteminizdeki "Temerrüdünde İhtar ve Ek Süre Kavramları" başlıklı kaynakta Derya Ateş'in hararetle vurguladığı üzere; alacaklı borçlu temerrüde düşer düşmez doğrudan ifadan vazgeçip sözleşmeden dönemez. Temerrüt, TBK m. 125'teki hakların kullanılabilmesi için gerekli ancak yeterli olmayan bir şarttır. Alacaklının bu hakları kullanabilmesi için öncelikle TBK m. 123 uyarınca borçluya ifa için makul bir Ek Süre (Mehil / Nachfrist) vermesi veya hâkimden bu sürenin verilmesini istemesi şarttır. Bu süre, borçluya sözleşmeyi kurtarması için tanınan son fırsattır (son lütuf). Yalnızca borçlunun hal ve tavrından bu sürenin anlamsız olacağının anlaşıldığı veya kesin vade (Fixgeschäft) bulunan durumlarda (TBK m. 124) ek süre verilmeksizin doğrudan seçimlik haklara geçilebilir.
B. Kusur (Verschulden) ve Tazminat İlişkisi: Borçlar hukuku dogmatiğinin en keskin ayrımlarından biridir. Borçlu, kusuru olmasa dahi temerrüde düşer ve alacaklı kusursuz borçluya karşı dahi sözleşmeden dönme (üçüncü hak) veya aynen ifayı (birinci hak) talep etme yetkisine sahiptir. Ancak, alacaklının bu hakları kullanırken isteyeceği Gecikme Tazminatı, Müspet Zarar veya Menfi Zarar kalemlerinin doğabilmesi için, borçlunun mutlaka Kusurlu olması (veya kusursuzluğunu ispat edememesi - TBK m. 119) zorunludur. Borçlu, gecikmede hiçbir kusuru olmadığını ispatlarsa, alacaklı sözleşmeden dönebilir ve iade talep edebilir ancak menfi zarar dahil hiçbir tazminat ALAMAZ.
C. Sürekli Edimli Sözleşmelerde Fesih (TBK m. 126): Kira veya hizmet sözleşmesi gibi ifası zamana yayılmış (sürekli edimli) sözleşmelerde, ifasına başlanmış bir sözleşmenin "geçmişe etkili (ex tunc)" olarak ortadan kaldırılması (dönme) fiilen imkânsızdır ve adaletsizdir. Bu nedenle TBK m. 126 uyarınca, sürekli edimli sözleşmelerde alacaklı ifadan vazgeçtiğinde sözleşmeden dönmüş sayılmaz; sözleşmeyi İleriye Etkili (Ex Nunc) olarak Feshetmiş (Kündigung) sayılır. Fesih halinde iade yükümlülüğü doğmaz, taraflar sadece o ana kadar olan alacaklarını muhafaza ederler ve ifa edilmeyen kısım için müspet zarar istenebilir.
D. Dönmenin Hukuki Niteliği ve İade Rejimi (Dönüşüm Teorisi Çatışması): Sözleşmeden dönüldüğünde tarafların daha önce ifa ettikleri edimleri (örneğin peşinatı veya tapuyu) hangi hukuki sebebe dayanarak geri isteyecekleri dogmatikte devasa bir kavgadır. Sisteminizdeki kaynaklarda (özellikle "Sona Ermiş veya Geçersiz Sözleşmelerde Tarafların İfa Etmiş Oldukları Edimlerin İadesi.pdf") açıklandığı üzere; klasik Ayni Etkili İstihkak Teorisi, dönme beyanıyla birlikte mülkiyetin kendiliğinden eski malike döneceğini ve ayni bir talep hakkı doğacağını savunurken; Oğuzman/Öz ve İsviçre Federal Mahkemesi'nin desteklediği Yeni Dönme (Dönüşüm / Surrogation) Teorisi, dönme beyanının sözleşmeyi yok etmediğini, sadece içeriğini değiştirerek bir "Tasfiye İlişkisine" dönüştürdüğünü savunur. Yargıtay ise kural olarak taşınmazlarda ayni etkili dönmeyi (tapu iptal ve tescil) kabul ederken, diğer hallerde sebepsiz zenginleşme rejimine atıf yapmaktadır.
Seçimlik hakların dinamiklerini ve dogmatik sonuçlarını test etmek adına şu somut kurguları inceleyelim:
Olay 1 (Müspet Zarar / İkame Alım Senaryosu): Toptancı (A) (B) Fabrikasına üretimde kullanılması için tonu 10.000 TL'den 50 ton hammadde satmıştır. Teslimat tarihi 1 Mayıstır. 1 Mayıs geçer, mal gelmez. (B) Fabrikası, hammadde gelmediği için üretime ara vermek zorunda kalır. 5 Mayıs'ta (B) (A)'ya ihtar çekerek "Teslimat için 10 Mayıs'a kadar ek süre veriyorum, aksi takdirde sözleşmeyi feshedip zararımı talep edeceğim" der. 10 Mayıs'ta da mal gelmez. 11 Mayıs'ta (B) derhal (A)'ya "İfadan vazgeçtim, müspet zararımı öde" der ve piyasadan aynı malı tonu 15.000 TL'ye acilen başka bir tedarikçiden alır. Dogmatik Analiz: Bu vakada TBK m. 125/2 (İkinci Seçimlik Hak) mekanizması kusursuz şekilde işletilmiştir. (B) TBK m. 123'e uygun bir Ek Süre vermiş, süre bitiminde ifadan vazgeçtiğini Derhâl bildirmiştir. Sözleşme ortadan kalkmamıştır. (A) malı teslim etme borcundan kurtulmuş, yerine müspet zararı tazmin borcu gelmiştir. (B)'nin müspet zararı, sözleşme ifa edilseydi cebinden çıkacak olan 500.000 TL ile, piyasadan ikame alım için ödediği 750.000 TL arasındaki 250.000 TL'lik Fiyat Farkıdır. Ayrıca (B) üretime ara verdiği 10 günlük süredeki kazanç kaybını da (yine müspet zarar kalemi olarak) (A)'dan talep edebilir.
Olay 2 (Sözleşmeden Dönme ve Menfi Zarar Çatışması): Müteahhit (X) Arsa Sahibi (Y)'nin arsası üzerine bir villa yapmak üzere anlaşır. (Y) sözleşme kurulurken 500.000 TL peşinat verir ve belediyede proje onay masrafı olarak 50.000 TL harcar. İnşaatın başlaması için verilen süreler geçer, (X) temerrüde düşer ve ek sürelere rağmen çivi bile çakmaz. Bu esnada bölgedeki emlak fiyatları patlar; villa yapılsaydı (Y) onu 5.000.000 TL kârla satabilecekti. (Y) "Sözleşmeden dönüyorum, bana 500.000 TL peşinatımı, 50.000 TL masrafımı ve kaçırdığım 5 Milyon TL'lik kârımı (müspet zarar) ver" diyerek dava açar. Dogmatik Analiz: Bu olay TBK m. 125/3'ün dogmatik sınırını çizer. (Y) üçüncü seçimlik hak olan Sözleşmeden Dönme (Rücktritt) hakkını kullanmıştır. Dönme, sözleşmeyi geçmişe etkili olarak yıkar. TBK m. 125/3 uyarınca (Y) ifa ettiği peşinatı (500.000 TL) sebepsiz zenginleşme (veya tasfiye) hükümleri uyarınca geri alabilir. Sözleşmenin geçerliliğine güvenerek yaptığı 50.000 TL'lik proje masrafını Menfi Zarar olarak talep etmeye sonuna kadar hakkı vardır. ANCAK, (Y)'nin villa tamamlansaydı elde edeceği 5.000.000 TL'lik kâr (Müspet Zarar) Yargıtay'ın İBGK 1990/4 kararı ve klasik öğreti uyarınca "dönme ile birlikte" TALEP EDİLEMEZ. Çünkü dönen alacaklı, sözleşmenin ifa edilmesinden doğan bir hakkı isteyemez; sistem bunu dışlar.
TBK m. 125 hükmünün mahkeme salonlarında, ihtarname mimarisinde ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde (Legal Drafting) avukatların dikkat etmesi gereken usuli ve maddi hukuk boyutları şunlardır:
1. İhtarname İçeriğinde "Derhal Bildirim" Tuzağı: Avukatların ek süre ihtarında en sık yaptıkları ölümcül hata şudur: "İşbu ihtarnamenin tebliğinden itibaren 10 gün içinde ifa ediniz, aksi takdirde yasal yollara başvurulacaktır." Bu ihtar, ek süreyi (TBK m. 123) doğru verse de, 10 günün sonunda alacaklının TBK m. 125/2 uyarınca hangi seçeneği seçtiğini "derhâl" bildirme şartını karşılamaz. 10 gün bittikten sonra alacaklı susarsa, kanun onun "aynen ifa" istediğini varsayar. Kusursuz bir ihtarname; "10 gün içinde ifa edilmediği takdirde, ayrıca ve yeniden bir bildirime gerek kalmaksızın (peşinen) aynen ifayı reddettiğimizi ve ifadan vazgeçerek müspet zararımızı talep ettiğimizi ihtaren bildiririz" şeklinde, derhâl bildirim şartını önceden (şarta bağlı olarak) kurgulamalıdır.
2. Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmelerinde "Oran" Meselesi: Eser sözleşmeleri (ve arsa payı karşılığı inşaat) kural olarak ani edimlidir. Müteahhit temerrüde düştüğünde arsa sahibi sözleşmeden dönerek (geçmişe etkili) tapuları geri isteyebilir. Ancak Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu (25.01.1984 tarih, 1983/3 E., 1984/1 K.) dürüstlük kuralı (TMK m. 2) gereği buna muazzam bir istisna getirmiştir: Eğer müteahhit inşaatı büyük oranda tamamlamışsa (Yargıtay pratiğine göre kural olarak %90 ve üzeri seviyeye getirmişse) arsa sahibinin sözleşmeden "geçmişe etkili dönmesi" ve müteahhidin tüm emeklerini sebepsiz zenginleşme ile tasfiye etmesi hakkın kötüye kullanılması sayılır. Bu durumda Yargıtay, TBK m. 125 ile m. 126'yı birleştirerek, arsa sahibine ancak "İleriye Etkili Fesih" hakkı verir. Müteahhit yaptığı kısım (örneğin %92) oranında tapuyu hak eder, eksik kısım için arsa sahibi tazminat alır.
3. Yenilik Doğuran Hakkın Dönülmezliği: TBK m. 125/2'deki seçimlik haklar Bozucu Yenilik Doğuran (Gestaltungsrecht) haklardır. Alacaklı, borçluya "Sözleşmeden dönüyorum, paramı iade et" şeklinde bir ihtar çektiğinde sözleşme derhâl yıkılır. Alacaklı bir ay sonra pişman olup "Vazgeçtim, malı teslim et (aynen ifa)" DİYEMEZ. Seçim hakkı kullanıldığı an tükenir (tekemmül eder).
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ilgili daireleri (özellikle 3., 15. ve 19. Hukuk Daireleri) TBK m. 125 (mülga BK m. 106) uyarınca "Ek Süre", "Menfi-Müspet Zarar Ayrımı" ve "Seçimlik Hakların Kesinliği" hususlarında istikrarlı ve şekilci bir içtihat politikası sergilemektedir.
Sözleşmeden dönme halinde istenecek tazminatın niteliği konusunda Yargıtay İBBGK (T. 19.10.1990, E. 1989/3, K. 1990/4) kararı, Türk hukukunun dogmatik temel taşıdır: "Türk Borçlar Kanunu uyarınca, karşılıklı borç yükleyen sözleşmelerde borçlunun temerrüdü nedeniyle sözleşmeden dönen alacaklı, ancak 'menfi (olumsuz) zararının' tazminini isteyebilir. Dönme ile birlikte sözleşme geçmişe etkili (ex tunc) olarak ortadan kalktığından, geçerli bir sözleşmenin ifa edilmemesinden doğan 'müspet (olumlu) zararın' talep edilmesi hukuken ve mantıken mümkün değildir. Alacaklının müspet zararı isteyebilmesi için, dönme hakkını değil, ifadan vazgeçerek müspet zararın tazmini (ikinci seçimlik hak) yolunu tercih etmesi ve sözleşmeyi ayakta tutması zorunludur."
Seçimlik Hakkın Bildirilmesi ve Susma hususunda Yargıtay 15. Hukuk Dairesi (E. 2018/1420, K. 2019/335) şu kuralı uygulamaktadır: "Davacı iş sahibi, yükleniciye gönderdiği ihtarnamede eksikliklerin giderilmesi için 15 günlük mehil (ek süre) vermiş, ancak sürenin bitiminde TBK m. 125/2 gereği ifadan vazgeçtiğine veya sözleşmeden döndüğüne dair derhal bir bildirimde bulunmamıştır. Kanun gereği bu durumda alacaklının aynen ifa ve gecikme tazminatı talep etme hakkı saklı kalmaya devam eder. Davacının, ihtarın bitiminden aylar sonra doğrudan doğruya sözleşmeden dönme davası açması, 'derhal bildirim' şartı yerine getirilmediği için dinlenemez. Dönme hakkı düşmüştür."
Türk Borçlar Kanunu'nun 125. maddesinde vücut bulan Seçimlik Haklar rejimi, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve özellikle Rona Serozan'ın eserleri ekseninde; "Dönme Halinde Müspet Zarar Yasağı" ve "Kusurlu Alacaklı/Kusurlu Borçlu Dengesi" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilere ve fay hatlarına maruz kalmaktadır.
Birinci ve en sert dogmatik eleştiri, sisteminizdeki kaynaklarda (özellikle "Temerrüdü Üzerine Sözleşmeden Dönen Borçlunun Tazminat İstemi" başlıklı eserde) detaylıca tartışıldığı üzere, Sözleşmeden Dönme Halinde Müspet Zarar İstenememesi Kuralına yöneliktir. Klasik öğreti ve Yargıtay (İBGK 1990/4) Alman (BGB) hukukunun eski şekilci mantığına dayanarak "Bir sözleşme hem geçmişe etkili yok sayılıp, hem de ifa edilseydi doğacak kâr istenemez" dogmasına saplanıp kalmıştır. Ancak Rona Serozan, Gauch, Schluep ve Keller gibi modern teorisyenler, bu mantık oyununun (Begriffsjurisprudenz) pratik adaleti nasıl katlettiğini açıkça gösterir. Örneğin; bir alıcı (A) satıcıdan (B) 1 Milyon TL'ye ev almış, peşin ödemiştir. Ev teslim edilmez, (B) temerrüde düşer. O sırada piyasa yükselir, ev 3 Milyon TL olur. (A) ifadan vazgeçip müspet zarar (3 Milyon TL) isteyebilirse de, bu durumda (B)'ye karşı elindeki tek silah "alacak hakkı"dır. Eğer (A) "Sözleşmeden dönüyorum" derse, ödediği 1 Milyon TL'yi geri almayı garanti eder ancak 2 Milyon TL'lik kâr kaybını (müspet zararı) kaybeder. Doktrindeki modern görüşe göre; borçluyu temerrüde düşüren ve ahde vefa (pacta sunt servanda) ilkesini ağır şekilde ihlal eden kusurlu borçlu karşısında, alacaklı sırf "dönme" kelimesini kullandı diye onu kârından mahrum bırakmak, sözleşmeye ihlal eden kötüniyetli borçluyu ödüllendirmek demektir. Modern Avrupa Sözleşme Hukuku İlkeleri (PECL) ve UNIDROIT ilkeleri, dönme ile müspet zararın kümülatif (birlikte) istenebileceğini kabul etmiştir. Türk hukukunun, TBK m. 125/3'ün şekilci lafzına saplanıp kalarak mağdur alacaklıyı dar bir "menfi zarar" cenderesine sokması, sözleşme adaletini yaralayan dogmatik bir tutuculuktur.
İkinci felsefi eleştiri, Dönmenin Hukuki Niteliği (Dönüşüm Teorisi İhtiyacı) noktasındadır. Klasik İsviçre-Türk doktrini sözleşmeden dönmeyi, sözleşmeyi "hiç kurulmamış gibi" ex tunc yok eden bir olgu olarak tanımlar. Ancak Oğuzman/Öz ve Nomer'in de isabetle savunduğu Yeni Dönme (Dönüşüm / Surrogation) teorisine göre; dönme beyanı, baştan beri geçerli olarak kurulan, aylarca tarafları bağlayan, ihtar ve ek süre merasimleriyle yaşayan bir sözleşmeyi aniden "hiç var olmamış" kılmaz. Dönme sadece asli edim yükümlülüklerini (mal teslimini, para ödemeyi) sona erdirir ve sözleşme çatısını ayakta tutarak onu bir "Tasfiye (Tasfiye-İade) İlişkisine" dönüştürür. Bu dönüşüm teorisi kabul edildiğinde, sözleşmenin fer'i hakları (örneğin uyuşmazlığın çözümüne dair yetki ve tahkim şartları, cezai şartlar) dönmeye rağmen ayakta kalabilecek ve iade talepleri sebepsiz zenginleşmenin dar ve haksız (TBK m. 81) kalıpları yerine, çok daha güvenceli olan sözleşmesel iade taleplerine dayandırılabilecektir. Yargıtay'ın ve mülga öğreti alışkanlıklarının dönüşüm teorisine direnmeye devam etmesi, tasfiye hukukunda çözümsüz felsefi boşluklar yaratmaya devam etmektedir.
İşte böylece, seninle 53.-60. Günler: Temerrüt ve Borçların Sona Ermesi blokunun en yıkıcı ve stratejik mekanizmasını (TBK m. 125 / Borçlunun Temerrüdünde Seçimlik Haklar) resmen mühürlemiş olduk. İhlal edilen bir sözleşmenin enkazından alacaklının o üç farklı kılıçla (Aynen İfa, Müspet Zarar, Dönme) nasıl çıkış yolları yarattığını sistemine perçinledin.
Sıradaki analizlerimizde, borçlar hukukunun tasfiye mekanizmaları ve aşırı ifa güçlüğü (uyarlama) labirentlerini incelemeye aynı acımasız titizlikle devam
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 82. madde metnine dayanır.
Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.