D. Yargılama I. Ceza hukuku ile ilişkisinde
Madde 74 - Hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir. Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz.
Akademik Değerlendirme
Borçlar hukuku dogmatiğinde İfa (Erfüllung), borçlanılan edimin doğru kişi tarafından, doğru kişiye, doğru miktar, doğru yer ve zamanda yerine getirilmesidir. İfanın sübjektif (kişisel) boyutlarından biri olan "İfayı Kimin Yapacaktır?" sorusu, mülkiyetin devrinden hizmetin ifasına kadar geniş bir yelpazede hayati sonuçlar doğurur. Roma hukukundan modern hukuka intikal eden temel felsefeye göre, alacaklı için asıl olan borcun ifa edilerek alacağına kavuşmasıdır; bu ifayı bizzat borçlunun mu yoksa bir başkasının mı yaptığı, kural olarak alacaklı için ikincil plandadır.
6098 sayılı TBK m. 83 (mülga BK m. 67 / mehaz OR Art. 68) hükmü, bu evrensel kuralı ve onun istisnasını düzenleyen anayasal nitelikteki normdur. Madde lafzı şu şekildedir: "Borçlu, borcun şahsen ifa edilmesinde alacaklının menfaati bulunmadıkça, borcunu şahsen ifa etmekle yükümlü değildir."
Sistematik açıdan yasa koyucu bu normla, borç ilişkilerinde kural olarak Şahsen İfa (Kişisel İfa) zorunluluğunun bulunmadığını ilan etmiştir. Para borçları ve misli eşya teslimi gibi edimlerde, ifayı kimin yaptığı edimin kalitesini veya hukuki sonucunu değiştirmez. Zira paranın rengi ve kokusu yoktur (Pecunia non olet). Ancak kanun koyucu, "alacaklının menfaati" kavramını bir bariyer olarak koyarak; borçlunun özel yeteneğinin, kişisel vasıflarının veya güvenilirliğinin sözleşmenin kurucu unsuru (Intuitu Personae) olduğu hâllerde borcun münhasıran borçlu tarafından yerine getirilmesini emretmiştir. Üçüncü bir kişinin, şahsi nitelikte olmayan bir borcu ifa etmesi hâlinde alacaklı bu ifayı reddedemez.
TBK m. 83 hükmünün teorik mimarisini bütünüyle kavrayabilmek için, Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman ve Haluk Nami Nomer'in eserlerinde titizlikle ayrıştırılan kurucu kavramların mikroskobik düzeyde analiz edilmesi elzemdir:
A. Şahsen İfa Zorunluluğunun Yokluğu (Maddi Edimler): Kural olarak verme (dare) borçlarında, borcu kimin ifa ettiği önemli değildir. Bir banka kredisinin taksitini borçlunun kendisinin ödemesi ile onun bir akrabasının ödemesi arasında alacaklı (banka) açısından hiçbir fark yoktur. Aynı şekilde, 10 ton A kalite buğdayın teslimini taahhüt eden bir çiftçinin, bu buğdayı kendi kamyonuyla getirmesi veya komşusuna "Benim yerime bu buğdayı sen teslim et" demesi geçerli bir ifadır. Alacaklı "Ben parayı veya malı illa senden elden alacağım" diyerek ifayı reddedemez.
B. Alacaklının Menfaati ve Şahsi İfa Zorunluluğu (Intuitu Personae): TBK m. 83'ün kalbidir. Alacaklının menfaati; sözleşmenin kurulma amacından, tarafların iradesinden veya işin doğasından (Natur des Rechtsverhältnisses) kaynaklanan objektif bir menfaattir. Doktrinde (Oğuzman/Öz, Eren) vurgulandığı üzere, alacaklı sırf inat veya kapris uğruna "şahsi menfaatim var" diyemez. Şahsi ifa zorunluluğunun bulunduğu sözleşmeler genellikle şunlardır:
C. Üçüncü Kişi (Dritter) Kavramı: Borç ilişkisinin tarafı (alacaklı veya borçlu) olmayan herkes hukuken "üçüncü kişi"dir. TBK m. 83 bağlamındaki üçüncü kişi, borçlunun yasal veya iradi temsilcisi olmayan, borçlunun ifa yardımcısı statüsünde de bulunmayan, bağımsız bir iradeyle "borçlunun borcunu" ifa etmeye gelen kişidir. Üçüncü kişinin fiil ehliyetine sahip olması ve ifa anında edim üzerinde tasarruf yetkisinin bulunması şarttır.
D. İfa İradesi (Animus Solvendi) ve Yanılma: Üçüncü kişinin yaptığı fiilin TBK m. 83 kapsamında geçerli bir ifa sayılabilmesi için, üçüncü kişinin bu ifayı "Başkasının (Borçlunun) Borcunu Kapatmak Amacıyla (Animus Solvendi)" yapması zorunludur. Eğer üçüncü kişi, ortada borçlunun borcu olduğunu biliyor ama yanlışlıkla bunu kendi borcu sanarak (yanılarak) ödüyorsa; bu ödeme borçluyu borcundan kurtarmaz. Bu durumda TBK m. 78 uyarınca (Condictio Indebiti) Sebepsiz Zenginleşme davasıyla ödediğini geri alır. TBK m. 83'ün işlemesi için üçüncü kişinin "Ben X'in borcunu ödüyorum" bilincinde olması şarttır.
TBK m. 83'te düzenlenen üçüncü kişinin ifası kurumu, Borçlar Kanunu'nun temsil, halefiyet, temerrüt ve zenginleşme mimarisiyle son derece karmaşık, çapraz ve diyalektik bir bağ içindedir:
A. İfa Yardımcısı (TBK m. 116) ile Ayrım: Borçlar hukuku dogmatiğinde en sık karıştırılan kavramlardan biri, üçüncü kişinin ifası (TBK m. 83) ile ifa yardımcısının (Erfüllungsgehilfe) kullanılmasıdır (TBK m. 116). İfa yardımcısı, borçlunun organizasyonu ve talimatı altında çalışarak ifaya katılan kişidir (örneğin kargocu, çırak, şoför). İfa yardımcısının yaptığı ifada, ifayı sunan hukuken borçlunun kendisidir; irade borçlunun iradesidir. Üçüncü kişinin ifasında ise, üçüncü kişi borçlunun organizasyonuna dâhil değildir; dışarıdan gelerek kendi bağımsız iradesi ve malvarlığıyla borcu kapatmaktadır (örneğin borçlunun borcunu ödeyen babası).
B. Alacaklı Temerrüdü (TBK m. 110) ile Kesişim: Eğer sözleşmede şahsi ifa zorunluluğu yoksa (örneğin bir para borcu) ve üçüncü kişi geçerli bir şekilde ifayı alacaklıya teklif ederse; alacaklı "Ben seni tanımam, sözleşmeyi kiminle yaptıysam parayı ondan alırım" diyerek ifayı reddederse ne olur? Doktrinde Fikret Eren ve Oğuzman/Öz'ün oybirliğiyle kabul ettiği üzere, alacaklı TBK m. 83'e göre şahsi ifa mecburiyeti bulunmayan bir borçta üçüncü kişinin usulüne uygun ifa teklifini reddedemez. Reddederse, derhâl ve haksız yere Alacaklı Temerrüdüne (Mora Creditoris) düşer. Bu reddin sonucunda asıl borçlu, borçlu temerrüdünden kurtulur ve tevdi (TBK m. 107) gibi yollarla borcu tamamen sona erdirebilir.
C. Rücu ve Yasal Halefiyet (TBK m. 127): Üçüncü kişinin, borçlunun borcunu ödedikten sonraki durumu dogmatiğin en kritik meselesidir. Üçüncü kişi, alacaklıya ödediği parayı asıl borçludan nasıl geri alacaktır (İç İlişki)? TBK m. 127 uyarınca, kural olarak başkasının borcunu ödeyen üçüncü kişi, alacaklının haklarına kendiliğinden Halef Olmaz (Subrogation). Üçüncü kişinin ödediği bedeli geri alabilmesi, borçluyla arasındaki "İç İlişki"ye (örneğin vekâlet, vekâletsiz iş görme, bağışlama) bağlıdır. Ancak yasa koyucu TBK m. 127'de yasal halefiyet için çok sınırlı istisnalar öngörmüştür:
D. Borçlunun İfaya İtiraz Etmesi (BGB § 267 Çatışması): Türk-İsviçre dogmatiğinin, Alman Hukuku (BGB) ile ayrıştığı en keskin felsefi noktadır. Diyelim ki üçüncü kişi borcu ödemek istiyor, alacaklı da kabul etmeye hazır. Ancak Asıl Borçlu gelip alacaklıya "Benim borcumu onun ödemesini istemiyorum, kabul etme" diyerek itiraz ediyor. Alman BGB § 267 fıkra 2'ye göre, borçlu itiraz ederse, alacaklı üçüncü kişinin ifasını reddetme hakkına (Widerspruchsrecht) kavuşur. Ancak Türk-İsviçre Borçlar Kanununda (TBK m. 83 / OR Art. 68) böyle bir düzenleme yoktur. Doktrindeki hâkim görüşe (Eren, Nomer) göre; Türk hukukunda borçlu itiraz etse dahi, alacaklı için asıl olan alacağına kavuşmak olduğundan, alacaklı üçüncü kişinin ifasını kabul edebilir ve borç bu ifayla geçerli şekilde sona erer. Borçlunun "Benim adıma ödeme yapmasını istemiyorum" şeklindeki itirazı, sadece üçüncü kişi ile borçlu arasındaki "Vekâletsiz İş Görme" veya "Sebepsiz Zenginleşme" iç ilişkisinde (üçüncü kişinin rücu hakkının sınırlandırılmasında) bir anlam ifade eder, ifanın geçerliliğini (dış ilişkiyi) sakatlamaz.
Hukuki kavramların soyutluğundan kurtulup somut dogmatik tahliller yapabilmek adına şu çarpıcı kurguları inceleyelim:
Olay 1 (Üçüncü Kişinin İfasının Reddi ve Alacaklı Temerrüdü): Tacir (A) Banka (B)'den 1.000.000 TL kredi çekmiştir ve ödeme güçlüğü içindedir. (A)'nın babası (C) oğlunun şirketine haciz gelmesini önlemek amacıyla 1.000.000 TL'yi alıp Banka (B)'ye gider ve "Oğlumun kredi borcunu tamamen kapatmak istiyorum" diyerek geçerli bir ifa teklifinde bulunur. Banka (B) (A)'nın daha yüksek faizli bir yapılandırma sözleşmesini imzalamaya mecbur kalmasını sağlamak gibi gizli bir saikle; "Siz sözleşmenin tarafı değilsiniz, kara para aklama kuralları (KYC) ve bankacılık sırrı gereği sizden ödeme kabul edemeyiz" diyerek ifayı reddeder. Ardından (A)'ya karşı icra takibi başlatır. Dogmatik Analiz: Bu vakada borç bir "para borcudur" ve para borçlarında TBK m. 83 uyarınca şahsi ifa mecburiyeti kesinlikle yoktur; bankanın (A)'nın parasını bizzat getirmesinde hiçbir meşru menfaati bulunamaz. Baba (C) üçüncü kişi sıfatıyla, animus solvendi (oğlunun borcunu kapatma iradesi) ile geçerli bir İfa Teklifinde bulunmuştur. Banka (B)'nin bu ifayı "taraf değilsin" bahanesiyle reddetmesi açık ve net bir biçimde onu Alacaklı Temerrüdüne (Mora Creditoris) düşürür. Asıl borçlu (A) babasının bu reddedilen ifa teklifi sayesinde temerrüde düşmekten ve temerrüt faizi yükünden kurtulur. Bankanın başlattığı icra takibine karşı (A) "Geçerli ifa teklifi haksız reddedilmiştir, temerrüt oluşmamıştır" diyerek itiraz edebilir.
Olay 2 (Intuitu Personae ve Şahsi İfa Yükümlülüğü): Ünlü iç mimar (X) iş adamı (Y)'nin lüks villasının iç dekorasyonunu ve tasarımını yapmak üzere 5.000.000 TL karşılığında bir Eser Sözleşmesi imzalamıştır. İşin teslimine kısa süre kala (X) başka projelere yetişemediği için, yine piyasada bilinen ancak (X) kadar ünlü olmayan bir başka iç mimar arkadaşı (Z)'yi villaya göndererek işi onun tamamlamasını ister. (Y) (Z)'yi şantiyeye sokmaz ve (X)'e karşı sözleşmeye aykırılıktan dava açar. (X) ise "Ben ifayı (Z) aracılığıyla sundum, sen kabul etmedin, alacaklı temerrüdündesin" savunması yapar. Dogmatik Analiz: Bu vakadaki borç, klasik bir maddi edim değil, sanat, estetik ve kişisel maharet gerektiren bir edimdir. İş adamı (Y)'nin sözleşmeyi kurarken (X)'in tasarım zevkine, markasına ve yeteneğine duyduğu güven (Intuitu Personae) esastır. Dolayısıyla TBK m. 83'teki "borcun şahsen ifa edilmesinde alacaklının menfaati" şartı fazlasıyla mevcuttur. (X) borcunu bizzat (şahsen) ifa etmek zorundadır. Arkadaşı (Z)'nin ifa teklifi, TBK m. 83 kapsamında geçerli bir üçüncü kişi ifası sayılmaz. İş sahibi (Y)'nin (Z)'yi reddetmesi onu alacaklı temerrüdüne düşürmez (Haklı Ret). Aksine, (X) şahsi ifa borcunu yerine getirmediği için bizzat Borçlu Temerrüdüne düşmüş sayılır ve (Y) sözleşmeden dönerek menfi/müspet zararlarını talep edebilir.
TBK m. 83 hükmünün mahkeme salonlarında, icra dairelerinde ve sözleşme mimarisinde (Legal Drafting) avukatların dikkat etmesi gereken usuli ve maddi hukuk boyutları şunlardır:
1. İcra Hukukunda Üçüncü Kişinin Ödemesi (İİK m. 83 ve Yargıtay Pratiği): İcra dosyalarına asıl borçlu dışında bir üçüncü kişinin (örneğin akraba, iş ortağı veya borçlunun kiracısının) gelip "dosya borcunu ödemek istiyorum" demesi çok yaygındır. İcra müdürü kural olarak bu ödemeyi kabul etmek zorundadır. Ancak avukatlar açısından en büyük tuzak; üçüncü kişinin dosyaya parayı yatırırken "Bu borcu ödüyorum ama alacaklının haklarına Halef (Subroge) olmak istiyorum, dosyayı temlik alacağım" yönündeki beyanlarıdır. İcra müdürü, TBK m. 127'deki yasal halefiyet şartları yoksa (örneğin ödeyen kişi rehinli malın maliki değilse) alacaklının açık muvafakati (temliknamesi) olmadan icra dosyasını üçüncü kişiye devredemez. Üçüncü kişi parayı yatırır, dosya kapanır (infaz olur). Üçüncü kişi parasını asıl borçludan genel mahkemede (sebepsiz zenginleşme veya vekalet yoluyla) ayrı bir dava ile istemek zorunda kalır.
2. Sözleşme Hazırlama (Drafting) Süreçlerinde "Devir ve İfa Yasakları": Özellikle büyük ticari sözleşmelerde (örneğin franchise, distribütörlük veya büyük tedarik zinciri sözleşmelerinde) alacaklı şirketin borçlu şirketin kişisel yapısına (know-how, finansal güvenilirlik) önem verdiği durumlarda; avukatların sözleşmeye açıkça "İşbu sözleşmeden doğan edimler borçlu tarafından bizzat ifa edilecek olup, üçüncü kişilerin ifası hiçbir şekilde kabul edilmeyecektir" veya "Alt yüklenici kullanılamaz" şeklinde şerhler düşmesi hayati önem taşır. Bu şerh, TBK m. 83'teki "alacaklının menfaati" kavramını ispat yükünden kurtarır ve ifa yasaklarını sözleşme hükmü hâline getirerek (Lex Contractus) üçüncü kişi ifalarını baştan engeller.
3. Banka Havalesi / EFT Açıklamalarının İspat Hukukundaki Yeri: Üçüncü kişi (örneğin şirket ortağı) şirketin (tüzel kişinin) borcunu kendi şahsi hesabından ödüyorsa; dekontun açıklama kısmına mutlaka "X A.Ş.'nin, Y A.Ş.'ye olan... tarihli fatura borcuna istinaden 3. kişi sıfatıyla ödenmiştir" yazmalıdır. Zira Yargıtay'ın yerleşik içtihadına göre (havalenin bir borç ödeme vasıtası olduğu karinesi) dekontta böyle bir şerh yoksa; gönderilen paranın, gönderen kişi (şirket ortağı) ile alıcı (Y A.Ş.) arasındaki bağımsız bir borcu kapattığı varsayılır. Bu açıklamanın yazılmaması, asıl borçlunun borcunu kapatmadığı gibi, üçüncü kişinin rücu davasını da ispat zorluğu (HMK m. 190) nedeniyle çökertir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve borçlar hukuku ihtilaflarına bakan ilgili daireleri (özellikle 3., 11., ve 13. Hukuk Daireleri) TBK m. 83 (mülga BK m. 67) uyarınca "Üçüncü Kişinin İfası" ve "Rücu Hakkı" hususlarında, doktrinle paralel ancak ispat hukuku açısından katı bir içtihat politikası sergilemektedir.
Yargıtay'ın istikrar kazanmış kararlarında (örneğin YHGK. T. 14.11.2001, E. 2001/13-1002, K. 2001/1036) şu dogmatik kural şablonlaşmıştır: "TBK m. 83 (eBK m. 67) hükmü uyarınca kural olarak şahsen ifa zorunluluğu bulunmayan (örneğin para borcu) sözleşmelerde, üçüncü bir kişinin borçlunun borcunu ifa etmek amacıyla yaptığı teklifi alacaklı reddedemez. Alacaklı reddederse temerrüde düşer. Üçüncü kişinin bu ifayı yaparken alacaklının haklarına halef olabilmesi için (TBK m. 127) ya rehinli malın maliki olması ya da ifadan evvel asıl borçlu tarafından 'ödemeyi yapanın alacaklıya halef olacağının' alacaklıya usulüne uygun şekilde bildirilmiş olması şarttır. Bu şartlar yoksa, üçüncü kişi asıl alacaklının haklarına (örneğin sözleşmedeki cezai şart veya teminat haklarına) sahip olamaz; borçluya rücu hakkı, aralarındaki iç ilişkinin (vekâletsiz iş görme, vekâlet veya sebepsiz zenginleşme) kurallarına tabidir."
Şahsi İfa Zorunluluğu (Intuitu Personae) konusunda ise Yargıtay 15. Hukuk Dairesi (Eser Sözleşmeleri Dairesi); "Eser sözleşmesinde kural olarak yüklenici işi kendi yönetimi altında yapmak veya yaptırmak zorundadır. Ancak işin mahiyeti (örneğin sıradan bir hafriyat taşıma işi) yüklenicinin kişisel becerisini gerektirmiyorsa, alt yüklenici (üçüncü kişi) eliyle yapılan ifa geçerlidir. Fakat bir mimari proje çizimi, sanat eseri veya özel yazılım geliştirilmesi gibi yüklenicinin 'şahsi maharetinin' sözleşmenin temeli olduğu hâllerde (TBK m. 83) iş sahibinin rızası olmaksızın işin üçüncü kişiye devri veya üçüncü kişi tarafından ifası geçerli ifa sayılamaz; bu durum sözleşmeye ağır aykırılık teşkil eder ve iş sahibine haklı fesih imkânı verir" diyerek, alacaklının menfaati kavramını edimin sanat/zanaat niteliğine göre sınırlandırmıştır.
Türk Borçlar Kanunu'nun 83. maddesinde vücut bulan İfayı Yapan Kişi (Şahsi İfa Kuralının İstisnası) rejimi, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; özellikle felsefi temelleri, "Borçlunun İtiraz Hakkı" ve "İç İlişkideki Adaletsizlik" bağlamında derin kuramsal eleştirilere maruz kalmaktadır.
Birinci ve en büyük dogmatik eleştiri, 3. bölümde atıf yaptığımız Alman BGB § 267/fıkra 2 hükmünün Türk-İsviçre Borçlar Kanunu sistematiğine alınmamış olmasıdır. Fikret Eren ve Oğuzman'ın öğretilerinde de tartışıldığı üzere; TBK m. 83'ün mevcut lafzında, üçüncü kişi gelip ifada bulunurken asıl borçlu buna şiddetle karşı çıkarsa (örneğin "Benim borcumu ödemesini istemiyorum, ondan minnet almak istemiyorum" veya "Aramızdaki başka bir hesaptan mahsup edecektim" derse) alacaklının bu ifayı reddetme hakkı açıkça düzenlenmemiştir. Alman hukukunda borçlunun itirazı alacaklıya bir "reddetme yetkisi" verirken; Türk hukukunda hâkim görüş, alacaklının asıl menfaatinin (alacağına kavuşmak) borçlunun kişisel gururundan veya itirazından üstün olduğunu, dolayısıyla borçlunun rızası hilafına da olsa alacaklının ifayı kabul edebileceğini savunmaktadır. Ancak bu durum, borçluyu hiç istemediği, aralarında husumet bulunan bir üçüncü kişiye karşı "borçlu (rücu alacaklısı)" konumuna düşürerek kişisel özerkliğine (Private Autonomy) ağır bir müdahale teşkil etmektedir. Doktrindeki modern sesler, şahsi haklar ve TMK m. 2 (Dürüstlük Kuralı) ekseninde, borçlunun haklı bir neden göstererek itiraz ettiği durumlarda, alacaklının üçüncü kişinin ifasını reddetmesinin hukuka uygun (haklı ret) sayılması gerektiğini ve bu durumda alacaklı temerrüdünün oluşmayacağını savunmaktadırlar. Bu dogmatik boşluk, kanunlaştırma tekniği açısından BGB'nin gölgesinde kalmış bir eksikliktir.
İkinci felsefi eleştiri, Üçüncü Kişinin İç İlişkideki Rücu Mekanizmasının Katılığına yöneliktir. Rona Serozan ve Nomer'in öğretilerinde vurgulandığı gibi; TBK m. 127 yasal halefiyet şartlarını o kadar dar ve şekilci tutmuştur ki (ya rehinli malı kurtaracaksın ya da ifadan önce alacaklı borçluya "bana halef olacak" diyecek); iyi niyetle asıl borçluyu icradan kurtarmak için ödeme yapan bir üçüncü kişi, asıl alacaklının sözleşmedeki ipotek, rehin veya kefalet gibi güçlü teminatlarından tamamen mahrum kalmaktadır. Üçüncü kişi, borcu ödedikten sonra asıl borçluya salt bir "Vekâletsiz İş Görme (TBK m. 526 vd.)" veya "Sebepsiz Zenginleşme (TBK m. 77)" davası açmak zorunda kalmakta, bu davalar da asıl alacağın güvencelerini taşımadığından üçüncü kişi tahsilat riskiyle (batık riskiyle) baş başa bırakılmaktadır. Hukuk sistemi, borcun ifasını kolaylaştırmak için üçüncü kişiye kapıyı sonuna kadar açarken (TBK m. 83) o ifa yapıldıktan sonra üçüncü kişiyi koruyan halefiyet şemsiyesini (TBK m. 127) onun yüzüne kapatarak dogmatik bir çelişki (Sinalagma Uyuşmazlığı) yaratmaktadır. İsviçre doktrinindeki yenilikçi görüşlerin de önerdiği üzere; borçlunun açık itirazı olmayan hâllerde, başkasının borcunu ödeyen üçüncü kişinin (eğer ifa iradesi bağışlama değilse) hakkaniyet gereği doğrudan doğruya asıl alacaklının tüm hak ve teminatlarına halef sayılacağı yönünde modern bir genel kurala ihtiyaç vardır.
İşte böylece, seninle 46.-52. Günler: Borçların İfası ve İfa Engelleri blokunun ifayı kimin yapacağına ve o ifanın rücu zincirlerine dair en teknik sınırlarından birini (TBK m. 83 / Üçüncü Kişi Tarafından İfa) resmen mühürlemiş olduk. İfanın miktarından (TBK 84) sonra şahsına (TBK 83) dair o evrensel kuralları da artık sistemine perçinledin.
Şimdi bir sonraki oturuma kadar dogmatik reflekslerini keskinleştirmen için şu zehri aklına bırakıyorum: Borçlu, bir para borcunu ifa etmek isterken, bu borcun doğduğu sözleşmede "faiz oranı" belirtilmemiş olsa dahi, kanuni temerrüt faizi ödemekle yükümlü tutulur (TBK m. 120). Peki, borçlu bu temerrüt faizini öderken, enflasyonun patladığı ve paranın değerinin olağanüstü düştüğü bir dönemde; alacaklı "Sadece temerrüt faizini alman benim zararımı karşılamıyor, ben bu parayla 3 yıl önce ev alıyordum şimdi araba bile alamıyorum" diyerek, o gecikme süresinde paranın değer kaybından doğan zararını (kur veya enflasyon farkını) salt bu gerekçeyle (Aşkın Zarar / Munzam Zarar olarak - TBK m. 122) talep edebilir mi? Yoksa Yargıtay'ın klasik dogmasına göre "enflasyon ve kur farkı herkesin maruz kaldığı genel bir risktir, aşkın zarar sayılamaz" mı denilmelidir? Yargıtay'ın ve Anayasa Mahkemesi'nin son dönem kararları bu konuda nasıl bir devrim yaratmıştır? Bu kördüğümü "Temerrüt Faizi ve Aşkın celsede görüşeceğiz.
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 74. madde metnine dayanır.
Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.