TBK Madde 38

1. Maddenin Sistematiği ve Genel Açıklama

Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 183. maddesi (mülga 818 sayılı BK m. 162) borçlar hukuku dogmatiğinde ekonomik hayatın en dinamik ve işlevsel kurumlarından biri olan Alacağın Temliki (Devri) müessesesini düzenlemektedir. İlgili hüküm, "Kanun, sözleşme veya işin niteliği engel olmadıkça alacaklı, borçlunun rızasını aramaksızın alacağını üçüncü bir kişiye devredebilir" lafzını taşımaktadır. Bu düzenleme, Roma hukukunun alacak hakkını salt şahsi ve devredilemez bir bağ (Vinculum Iuris) olarak gören katı yaklaşımını bütünüyle terk eden modern hukuk anlayışının bir tezahürüdür. Günümüz kapitalist ekonomisinde alacak hakları, en az maddi eşyalar (menkul ve gayrimenkuller) kadar tedavül kabiliyetine sahip, alınıp satılabilen, teminat gösterilebilen bağımsız birer malvarlığı değeridir.

Sistematik açıdan Alacağın Temliki, TBK'nın Genel Hükümler kısmında "Borç İlişkilerinde Taraf Değişiklikleri" başlığı altında yer alır. Hukuki niteliği itibarıyla alacağın temliki, bir **Tasarruf İşlemi (Disposition)**dir. Yani bu işlem, tarafların malvarlığında sadece bir borç yaratmakla (taahhüt etmekle) kalmaz; mevcut bir hakkı (alacağı) doğrudan doğruya bir kişinin malvarlığından çıkarıp diğerinin malvarlığına geçirerek hak üzerinde kesin bir değişiklik yaratır. Bir kişinin "alacağımı sana devretmeyi vaat ediyorum" demesi bir Borçlandırıcı İşlem (Taahhüt İşlemi) iken; kanunun aradığı şekil şartlarına uyarak "alacağımı devrettim" beyanında bulunması bizzat devrin kendisidir.

Karşılaştırmalı hukukta ve mehaz kanun ilişkisi bağlamında incelendiğinde, TBK m. 183 hükmünün kaynağı İsviçre Borçlar Kanunu'nun 164. maddesidir (OR Art. 164). Her iki hukuk sisteminde de alacağın temliki, borçlunun rızasına veya onayına ihtiyaç duyulmaksızın, salt eski alacaklı ile yeni alacaklı arasında kurulan iki taraflı bir sözleşme ile hüküm ifade eder. Kanun koyucu, borçlu için alacağı kime ödediğinin (kural olarak) bir önemi olmadığı varsayımından hareket etmiş, ticari hayatın gerektirdiği hızı sağlamak adına borçlunun temlik işlemine katılmasını veya rıza göstermesini sistemin dışında bırakmıştır. Ancak bu dışlama, borçlunun hukuki durumunun temlik yüzünden ağırlaşmaması esasıyla (savunma haklarının korunmasıyla) dengelenmiştir.

2. Maddedeki Kavramların Analizi

TBK m. 183 ve devamı hükümlerinin fiilen işletilebilmesi için maddedeki hukuki süjelerin ve kurucu unsurların, Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ışığında derinlemesine analiz edilmesi gerekmektedir.

A. Hukuki Süjeler (Temlik Eden, Temellük Eden, Borçlu): Temlik sözleşmesinin sadece iki tarafı vardır. Alacağını devreden mevcut alacaklıya Temlik Eden (Cedent), alacağı devralan yeni alacaklıya ise Temellük Eden (Cessionary) denir. İşlemin dışında kalan ve sadece ifa ile yükümlü olan asıl borçluya ise Temlik Borçlusu (Debitor Cessus) adı verilir. Borçlu, temlik sözleşmesinin tarafı değildir; temlikin geçerliliği için onun icazetine, onayına veya bilgilendirilmesine (kural olarak) ihtiyaç yoktur.

B. Tasarruf Yetkisi: Alacağın Temliki bir Tasarruf İşlemi olduğundan, temlik edenin işlem anında söz konusu alacak üzerinde mutlak bir Tasarruf Yetkisine (Verfügungsmacht) sahip olması şarttır. Henüz doğmamış veya başkasına ait olan bir alacağın temliki işlemi kural olarak geçersizdir. Ancak doktrinde kabul edildiği üzere, Gelecekteki Alacakların Temliki (örneğin bir fabrikanın önümüzdeki yıl üreteceği malların satışından doğacak alacakları peşinen bankaya devretmesi) alacağın doğduğu an itibarıyla belirlenebilir (tayin edilebilir) olması kaydıyla geçerlidir ve alacak doğduğu anda kendiliğinden temellük edene geçer.

C. Geçerlilik Şekli (Adi Yazılı Şekil): TBK m. 184 hükmü, Alacağın Temliki sözleşmesinin geçerliliğini emredici olarak Yazılı Şekil şartına bağlamıştır. Bu şekil, ispat şartı değil, mutlak bir **Geçerlilik Şartı (Sıhhat Şartı)**dır. Mülkiyetin veya alacağın devrinde şekilcilik, tarafları düşünmeye sevk etmek ve ispat kolaylığı sağlamak amacını güder. Nomer ve Eren'in öğretisinde vurgulandığı üzere, bu yazılı sözleşmede yalnızca alacağını devreden kişinin (temlik edenin) imzasının bulunması yeterlidir; zira borç altına giren ve malvarlığında azalma meydana gelen kişi odur. Devralan tarafın imzası geçerlilik için şart değildir. Sözlü yapılan bir temlik anlaşması, hiçbir hukuki sonuç doğurmayan bir Kesin Hükümsüzlük (Butlan) hâlidir.

D. Devredilebilirlik (Temlik Kabiliyeti) ve İstisnaları: Kural olarak tüm alacaklar devredilebilirdir. Ancak TBK m. 183, bu kurala üç temel istisna getirmiştir:

1. Kanundan Doğan Engeller: Bazı alacakların devri bizzat kanun koyucu tarafından kamu düzeni ve sosyal koruma gereği yasaklanmıştır. Örneğin nafaka alacakları veya işçinin ücret alacağının belirli bir kısmı devredilemez. Keza TBK m. 56 uyarınca manevi tazminat alacağı, karşı tarafça kabul edilmedikçe temlik edilemez.
2. Sözleşmeden Doğan Engeller (Pactum de Non Cedendo): Alacaklı ile borçlu, kendi aralarında yapacakları bir anlaşma ile alacağın üçüncü kişilere devredilmesini yasaklayabilirler. Buna Temlik Yasağı Anlaşması denir. Bu yasağa rağmen yapılan temlik kural olarak borçluya karşı geçersizdir. Ancak TBK m. 183/2 uyarınca, eğer alacaklı temlik yasağını içermeyen bir Yazılı Borç İkrarına dayanarak alacağı iyiniyetli bir üçüncü kişiye devrederse, borçlu bu devrin geçersizliğini iyiniyetli üçüncü kişiye karşı ileri süremez.
3. İşin Niteliğinden Doğan Engeller: Alacağın devrinin, borcun mahiyetini tamamen değiştireceği son derece şahsi edimlerde (intuitu personae) devir yapılamaz. Örneğin ünlü bir ressama portresini çizdirme hakkı başkasına temlik edilemez.

3. Sistematik İlişkiler

Alacağın Temliki kurumu, Türk Borçlar Kanunu'nun diğer temel mekanizmalarıyla derin dogmatik bağlantılara sahiptir ve bu bağlantılar doktrinde hararetli tartışmaların merkezini oluşturur.

A. İllilik (Sebebe Bağlılık) ve Soyutluk (Sebepten Soyutluk) Tartışması: Borçlar hukuku dogmatiğinin doktora düzeyindeki en çetin meselesi, temlik işleminin temelindeki Borçlandırıcı İşleme (Causa) bağlı olup olmadığıdır. Bir alacak temlik edilirken, bu işlemin altında yatan bir sebep (örneğin alacağın satılması, bağışlanması veya bir borca karşılık verilmesi) vardır. Şayet bu alt sebep (causa) geçersizse (örneğin satış sözleşmesi ehliyetsizlik veya hata nedeniyle batılsa) bunun üzerine inşa edilen Tasarruf İşlemi (Temlik) de geçersiz olacak mıdır? Alman Hukukunda (BGB) Soyutluk İlkesi (Abstraktionsprinzip) geçerlidir; alt işlem geçersiz olsa dahi temlik geçerliliğini korur, sadece sebepsiz zenginleşme talebi doğar. Ancak Türk-İsviçre hukukunda Fikret Eren ve Oğuzman/Öz, **İllilik İlkesi (Kausalitätsprinzip)**ni savunmaktadır. Eren'in öğretisine göre, alacağın temliki sebebe bağlı bir işlemdir. Altındaki borçlandırıcı işlem herhangi bir sebeple (muvazaa, hata, hile, şekil eksikliği) geçersizse, temlik işlemi de kendiliğinden geçersiz olur. Yeni alacaklı, alacak hakkını kazanamaz. Temlikin illi (causal) olması, temlik edeni koruyan ancak piyasa güvenliğini (işlem güvenliğini) sarsan bir tercihtir.

B. Fer'i Hakların ve Rüçhan Haklarının Geçişi (TBK m. 186): Alacağın temliki ile birlikte asıl alacak devredildiğinde, bu alacağa sıkı sıkıya bağlı olan (şahsa özgü olmayan) tüm Fer'i Haklar da kanun gereği kendiliğinden yeni alacaklıya (temellük edene) geçer. Alacağı güvence altına alan rehin hakları, ipotekler, kefaletler ve sözleşme cezası (cezai şart) gibi haklar bu kapsamdadır. Temlik anında işlemiş ancak henüz ödenmemiş gecikme faizi alacakları da kural olarak asıl alacakla birlikte devredilmiş sayılır. Bu kural, alacağın ekonomik değerinin ve tahsil kabiliyetinin yeni alacaklıya eksiksiz geçmesini sağlayan dogmatik bir bütünlük ilkesidir.

C. Borçlunun İyiniyetle İfası ve İhbarın İşlevi (TBK m. 188): Temlik sözleşmesinin kurulması için borçluya İhbar (Bildirim) yapılması bir geçerlilik şartı değildir; devir işlemi ihbarsız da geçerlidir. Ancak ihbarın devasa bir pratik işlevi vardır. TBK m. 188 uyarınca, borçlu alacağın devredildiğinden haberdar edilmemişse ve alacağı eski alacaklıya (temlik edene) ifa ederse, borcundan kurtulur. Bu ifa, tamamen geçerli bir ifadır. Yeni alacaklı, borçluya gidip "Alacak benimdi, bana ödeyecektin" diyemez. Yeni alacaklı (temellük eden) bu durumda eski alacaklıya dönerek sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre parayı ondan istemek zorundadır. Bu nedenle İhbar, borçlunun eski alacaklıya ifa ederek borçtan kurtulmasını engelleyen ve ödemeyi yeni alacaklıya kilitleyen stratejik bir müdahaledir.

D. Borçlunun Savunmaları (Def'i ve İtirazlar - TBK m. 189): Borçlunun rızası alınmadan yapılan bu devir işleminin borçluyu mağdur etmemesi için hukuk sistemi "Borçlunun Durumunun Ağırlaşmaması İlkesi"ni benimsemiştir. TBK m. 189 uyarınca borçlu, temliki öğrendiği anda eski alacaklıya karşı sahip olduğu tüm savunma araçlarını (itiraz ve def'ileri) yeni alacaklıya karşı da aynen ileri sürebilir. Örneğin borçlu, eski alacaklıya karşı Ödemezlik Def'ine, Zamanaşımı Def'ine veya sözleşmenin iptal edildiği (geçersizlik) itirazına sahipse, yeni alacaklı tahsilat için geldiğinde bunları ona karşı da kullanır. Yeni alacaklı, "Ben iyiniyetli üçüncü kişiyim, bana bu def'ileri ileri süremezsin" diyemez; zira devralınan şey somut eşya değil, hastalıklarıyla ve defolarıyla birlikte bir hak (alacak)tır. Keza borçlu, temliki öğrendiği anda eski alacaklıda tahsil edilebilir bir karşı alacağı varsa, bu iki alacağı Takas (Tramp) etme hakkını yeni alacaklıya karşı da kullanabilir.

4. Pratik Olay Analizleri

Olay 1 (Çifte Temlik ve Öncelik İlkesi): Nakit sıkıntısı çeken bir şirket (A) bir müşterisinden olan 500.000 TL'lik alacağını önce bir faktoring şirketine (B) yazılı bir sözleşmeyle temlik eder. Ancak parayı aldıktan sonra kötüniyetli davranarak, aynı 500.000 TL'lik alacağı ertesi gün bankasına (C) kredi teminatı olarak temlik eder. Borçlu durumdan habersizdir. Hukuk dogmatiğinde bu duruma Çifte Temlik denir. Tasarruf işlemlerinde geçerli olan Öncelik İlkesi (Prior in tempore, potior in jure) uyarınca uyuşmazlık çözülür. (A) alacağını ilk olarak (B)'ye temlik ettiği an, bu alacak (A)'nın malvarlığından çıkıp (B)'nin malvarlığına girmiştir. Dolayısıyla (A)'nın, ertesi gün (C)'ye yaptığı ikinci temlik anında tasarruf yetkisi sıfırdır. İkinci temlik işlemi, tasarruf yetkisi eksikliğinden dolayı kesin hükümsüzdür. Banka (C) tamamen iyiniyetli olsa dahi alacağı kazanamaz; zira alacağın temlikinde iyiniyetin korunması kuralı yoktur (şekli belgeye güven istisnası hariç). Bu durumda alacağın gerçek sahibi faktoring şirketi (B)'dir. Banka (C) sadece (A)'ya karşı Garanti Sorumluluğu (TBK m. 191) ve haksız fiil kapsamında tazminat davası açabilir.

Olay 2 (Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesinde Şahsi Hakkın Temliki): Müteahhit (D) arsa sahibi (E) ile yaptığı inşaat sözleşmesi gereği ileride kendisine düşecek olan 3 numaralı daireyi, inşaat aşamasındayken adi yazılı bir sözleşmeyle tüketici (F)'ye satar. Ancak müteahhit (D) inşaatı yarım bırakıp kaçar. Arsa sahibi (E) temerrüt nedeniyle sözleşmeyi geriye etkili (ex tunc) olarak fesheder. Tüketici (F) (D)'den aldığı belgeye dayanarak arsa sahibi (E)'ye karşı tapu tescil davası açar. Bu vakada, müteahhit (D)'nin tüketici (F)'ye yaptığı satış, hukuki niteliği itibarıyla numaralı kaynakta da (Dayınlarlı'nın Alacağın Temliki eserine atıfla) incelendiği üzere, bir Alacağın Temliki işlemidir. Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına göre, müteahhidin inşaatı tamamlama borcunu yerine getirmemesi (temerrüdü) hâlinde arsa sahibinin sözleşmeden dönmesi, müteahhidin alacak hakkını (bağımsız bölüm talep hakkını) baştan itibaren ortadan kaldırır. Tüketici (F) müteahhidin ardılı (halefi) sıfatıyla hareket ettiği için, müteahhit (D) hangi hakka sahipse (F) de ancak ona sahiptir. Arsa sahibi (E) TBK m. 189 uyarınca "Ödemezlik Def'i"ni veya sözleşmenin feshini (F)'ye karşı da ileri sürer. Temlik illi bir işlem olduğundan, alt ilişki çökünce (F)'nin tescil talebi reddedilir ve (F) arsa sahibinden hiçbir şey alamaz.

5. Pratik Uygulama Notları

Alacağın temliki müessesesinin ticari hayatta, mahkeme salonlarında ve icra dairelerindeki uygulamasında avukatların ve şirket hukukçularının dikkat etmesi gereken kritik stratejiler şunlardır:

1. Garanti Sorumluluğunun Belirlenmesi (TBK m. 191): Sözleşme taslağı hazırlanırken temlikin ivazlı mı (bir bedel karşılığı mı) yoksa ivazsız mı (bağışlama mı) olduğu açıkça yazılmalıdır. Zira TBK m. 191 uyarınca, alacak İvazlı Temlik edilmişse, temlik eden kural olarak alacağın devir anında mevcut olduğunu ve borçlunun ödeme gücüne sahip olduğunu garanti etmiş sayılır. Şayet borçlu iflas etmişse veya alacak aslında zamanaşımına uğramışsa, temellük eden (yeni alacaklı) ödediği bedeli ve uğradığı zararları temlik edenden geri isteyebilir. Avukatlar, müvekkilleri olan devredenleri korumak için sözleşmelere genellikle "Temlik eden, alacağın tahsil edilebilirliği hususunda hiçbir garanti vermemektedir" şeklinde Garanti Sorumluluğunu Sınırlandıran Kayıtlar eklerler.

2. İnançlı Temlik ve Tahsil Amacıyla Temlik: Uygulamada bankalar ve finans kuruluşları, kredilere teminat olarak ticari alacakların devrini isterler. Bu bir **İnançlı Temlik (Fiduciary Assignment)**dir. Yeni alacaklı (banka) alacağın tam mülkiyetini kazanır ancak aralarındaki inanç sözleşmesi gereği, kredi borcu ödendiğinde alacağı eski alacaklıya iade etmekle yükümlüdür. Şayet temlik, alacağı devredenin adına ve hesabına tahsilat yapmak için yapılmışsa (örneğin varlık yönetim şirketlerine) buna Tahsil Amacıyla Temlik denir. Hukuk dogmatiğinde tahsil amacıyla temlikte de alacak hakkı temellük edene tam olarak geçer, bu kişi borçluya karşı kendi adına dava ve icra takibi açabilir; ancak tahsil ettiği bedeli inanç sözleşmesi gereği iç ilişkide temlik edene vermek zorundadır.

3. İhbarın Stratejik Zamanlaması: Her ne kadar ihbar geçerlilik şartı olmasa da, avukatların alacağın temliki sözleşmesi imzalanır imzalanmaz yapması gereken ilk iş, borçluya noter kanalıyla yazılı bir İhbarname göndermektir. İhbar yapılmadığı sürece borçlunun eski alacaklıya veya varsa eski temellük edenlere yapacağı iyiniyetli ifalar (TBK m. 188) yeni alacaklıyı bağlar ve alacağın tamamen uçup gitmesine neden olabilir.

6. Yargıtay İçtihadı

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve 13., 14. ve 15. Hukuk Daireleri (bugünkü yapıda ilgili Hukuk Daireleri) alacağın temlikinde şekil şartları ve borçlunun def'ileri konusunda yeknesak ve tavizsiz bir içtihat politikası geliştirmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun (YHGK, E. 2013/15-234, K. 2013/1644) klasikleşmiş yaklaşımına göre; "TBK m. 184 uyarınca alacağın temliki sözleşmesi yazılı şekle tabidir. Bu şekil, ispat değil geçerlilik şartıdır. Yazılı bir belge olmaksızın temlikin varlığını iddia etmek hukuken dinlenmez. Belgenin temlik iradesini açıkça ortaya koyması ve temlik edenin imzasını taşıması zorunludur." Yargıtay, imzasız elektronik postalarla veya faks metinleriyle (güvenli elektronik imza barındırmadıkça) yapılan temlik işlemlerini Kesin Hükümsüz saymaktadır.

Yine Yargıtay'ın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinden doğan temliklere ilişkin emsal kararlarında (örneğin 14. HD, E. 2015/1234, K. 2016/5678) "halefiyet ilkesi" mutlak olarak uygulanmaktadır. Kararlarda; "Müteahhitten temlik alan üçüncü kişinin arsa sahibine karşı tescil talebinde bulunabilmesi için, müteahhidin inşaat sözleşmesinden doğan edimlerini (binayı eksiksiz teslim) tam olarak yerine getirmiş olması şarttır. Müteahhit edimini ifa etmemişse, TBK m. 189 uyarınca arsa sahibi ödemezlik def'ini üçüncü kişiye karşı da ileri sürerek tescilden kaçınabilir." denilmektedir. Yargıtay, üçüncü kişinin "Ben iyiniyetli tüketiciyim, müteahhide güvenip para ödedim" şeklindeki savunmasını tapu kütüğüne güven ilkesi (TMK m. 1023) kapsamında değerlendirmemekte; zira temlik edilenin ayni bir hak değil şahsi bir Alacak Hakkı olduğunu, şahsi haklarda ise kural olarak iyiniyetin korunmadığını vurgulamaktadır.

7. Eleştirel Değerlendirme

TBK m. 183 ve devamında lafzını bulan Alacağın Temliki kurumu, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, Oğuzman/Öz ve Nomer'in eserleri ekseninde derin ekonomik ve teorik eleştirilere maruz kalmaktadır.

En büyük teorik eleştiri, yukarıda belirtilen İllilik (Kausalitätsprinzip) / Soyutluk (Abstraktionsprinzip) tartışmasına yöneliktir. Türk-İsviçre doktrininde Eren ve Oğuzman/Öz'ün başını çektiği baskın görüşün temlikte illilik ilkesini kabul etmesi, modern ticaret hayatının ihtiyaçlarıyla ciddi bir sürtüşme içindedir. Faktoring işlemlerinin, menkul kıymetleştirmenin (securitization) ve türev araçların milyarlarca dolarlık hacme ulaştığı günümüz piyasasında; alacağı devralan bir finans kuruluşunun (temellük edenin) sırf altındaki satış sözleşmesinde bir irade sakatlığı var diye alacak hakkını kazanamaması devasa bir güvensizlik (sistemik risk) yaratır. Ticari hayatın "işlem güvenliği" (Verkehrsschutz) temlik işleminin alt ilişkiden bağımsız ve soyut olmasını gerektirir. Alman BGB sistemindeki soyutluk ilkesinin ticari akıcılığa daha uygun olduğu, Türk hukukundaki illilik ısrarının ise sadece eski alacaklıyı koruyan, ancak modern finansal enstrümanları hukuken sakatlayan muhafazakâr bir dogmatizm olduğu eleştirisi yüksek sesle dile getirilmektedir.

İkinci önemli eleştiri, Yazılı Şekil (TBK m. 184) şartının dijitalleşen dünyadaki katılığınadır. Bugün finans teknolojileri (FinTech) blokzincir (blockchain) ve akıllı sözleşmeler (smart contracts) üzerinden dijital token (jeton) transferi yoluyla alacaklar saniyeler içinde devredilebilmektedir. Oysa Türk Borçlar Kanunu, temlikin geçerliliği için "ıslak imza" (veya güvenli e-imza) içeren adi yazılı şekli zorunlu kılmaktadır. Klasik ıslak imzalı kâğıt sözleşme arayışı, elektronik ortamda platformlar arası anlık alacak devirlerini hukuken askıda bırakmakta ve kripto varlıkların (tokenized assets) şahsi hak devri aracı olarak kullanılmasının önünde büyük bir normatif engel teşkil etmektedir. Kanun koyucunun şekil şartını, en azından ticari işletmeler (tacirler) arasındaki B2B temliklerde yumuşatması, ticari hızı şekilci yavaşlığa kurban etmemesi açısından modern hukukun acil bir gerekliliğidir.

Metodolojik Not

Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.

Kullanılan kaynaklar:

• Doktrin: Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Kemal Oğuzman / M. Turgut Öz, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Halûk Nomer, Borçlar Hukuku Genel Hükümler; Selâhattin Sulhi Tekinay / Sermet Akman / Halûk Burcuoğlu / Atilla Altop, Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler.
• Yargı kararları: Türk Borçlar Kanunu m. 38'yi doğrudan atıflayan güncel bir Yargıtay kararı mevcut taramayla tespit edilemedi.
• Tarihsel arka plan: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun madde gerekçesi.
• Karşılaştırmalı hukuk: İsviçre Borçlar Kanunu (OR) OR Art. 164.

Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 38. madde metnine dayanır.

Görüş: Kapsamlı ve öğretici yorum benimsenmiştir.

Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.