**II. Hükümleri
Madde 107 - Alacaklının temerrüde düşmesi durumunda borçlu, hasar ve giderleri alacaklıya ait olmak üzere, teslim edeceği şeyi tevdi ederek borcundan kurtulabilir. Tevdi yerini, ifa yerindeki hâkim belirler. Bununla birlikte ticari mallar, hâkim kararı olmadan da bir ardiyeye tevdi edilebilir.
Akademik Değerlendirme
Makro Bakış: Satış sözleşmesinde satıcının asli edimi olan "ayıpsız mal teslimi" kuralı ihlal edildiğinde (TBK m. 219) kanun koyucu alıcıya doğrudan ve şartsız bir tazminat veya dönme hakkı bahşetmemiştir. Hukuk düzeni, ticari hayatın hızını, güvenliğini ve satıcının ekonomik planlamasını korumak amacıyla, alıcının ayıba karşı tekeffül haklarını kullanabilmesini çok ağır bir ön şarta bağlamıştır: Gözden Geçirme ve Bildirim Külfeti (Untersuchungs- und Rügeobliegenheit).
6098 sayılı TBK m. 223 (mülga BK m. 198 / mehaz OR Art. 201) hükmü, alıcının bu pasif sorumluluğunu şu şekilde vazedir: "Alıcı, devraldığı satılanın durumunu işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satılanda satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp görürse, bunu uygun bir süre içinde ona bildirmek zorundadır. Alıcı gözden geçirmeyi ve bildirimde bulunmayı ihmal ederse, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir ayıp bulunması hâlinde, bu hüküm uygulanmaz. Bu tür bir ayıbın bulunduğu sonradan ortaya çıkarsa, hemen satıcıya bildirilmelidir; bildirilmezse satılan bu ayıpla birlikte kabul edilmiş sayılır."
Sistematik açıdan yasa koyucu bu normla, alıcıya asli bir borç (Rechtspflicht) değil, bir "Külfet" (Obliegenheit) yüklemiştir. Sisteminizdeki temerrüt kaynaklarında incelendiği üzere, alıcının malı teslim alması nasıl bir "külfet" ise ve ihlali alacaklı temerrüdüne (TBK m. 106) yol açıyorsa,; malı muayene ve ihbar etmesi de bir külfettir. Külfet ihlal edildiğinde karşı taraf (satıcı) mahkemeye gidip "Alıcıyı malı muayene etmeye mahkûm edin" diyemez. Ancak alıcı bu külfeti yerine getirmezse, hukukun ona sunduğu tüm tekeffül haklarını (sözleşmeden dönme, indirim, onarım) Kaybeder (Hakkın Düşmesi / Verwirkung). Kanun, sükût eden (sessiz kalan) alıcının malı ayıplı hâliyle "kabul etmiş (icazet vermiş)" sayılacağını (Kurgu/Fictio Iuris) öngörmüştür.
Mikro Analiz: TBK m. 223 ve zamanaşımını düzenleyen TBK m. 231 hükümlerinin teorik mimarisini kavrayabilmek için, bu kavramların Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman ve Turgut Öz'ün eserleri ekseninde mikroskobik düzeyde analiz edilmesi zorunludur:
A. Gözden Geçirme (Muayene / Untersuchung): Alıcının, teslim aldığı malın sözleşmeye (bildirilen niteliklere veya lüzumlu vasıflara) uygun olup olmadığını kontrol etme faaliyetidir. Kanun, gözden geçirmenin "işlerin olağan akışına göre imkân bulunur bulunmaz" yapılmasını emreder. Bu standart, malın cinsine göre değişir. Bir kilo elma alındığında gözden geçirme anında yapılırken; karmaşık bir sanayi makinesi alındığında, gözden geçirme makinenin montajlanıp çalıştırılmasıyla (belki haftalar sonra) tamamlanır.
B. Uygun Sürede Bildirim (İhbar / Rüge): Gözden geçirme sonucunda malda bir "açık ayıp" tespit edilirse, alıcı bu durumu satıcıya "uygun bir süre içinde" bildirmelidir. İhbar, malın neden ayıplı olduğunun ve alıcının bu ayıbı kabul etmediğinin açık ve kesin bir dille satıcıya iletilmesidir. "Makine tuhaf sesler çıkarıyor" demek yeterli bir ayıp ihbarı değildir; "Makine ayıplıdır, haklarımı saklı tutuyorum" iradesinin muhataba ulaşması gerekir.
C. Gizli Ayıp (Verdeckter Mangel) ve "Hemen" Bildirim: Olağan bir gözden geçirme ile anlaşılamayan, ancak mal kullanıldıkça veya aylar sonra ortaya çıkan ayıplardır (Örneğin, betonun içine eksik çimento konulması, arabanın şanzımanındaki üretim hatası). Gizli ayıp ortaya çıktığında, TBK m. 223/2 uyarınca alıcının artık "uygun bir süre" bekleme lüksü yoktur; ayıbı tespit ettiği an "Hemen (Derhâl)" satıcıya bildirmek zorundadır. Hemen kelimesi, objektif olarak haklı bir gecikme olmaksızın ilk fırsatta anlamını taşır.
D. Ayıp Zamanaşımı (TBK m. 231 / OR Art. 210): Sisteminizdeki zamanaşımı makalelerinde de vurgulandığı üzere, zamanaşımı hukuki güvenliği sağlamak için konulan nihai süredir. Alıcı, muayene ve ihbar külfetlerini (TBK m. 223) usulüne uygun ve anında yapsa bile, ayıptan doğan haklarını sonsuza kadar kullanamaz. TBK m. 231 uyarınca, satıcının ayıptan doğan sorumluluğu, malın alıcıya tesliminden itibaren (ayıp sonradan ortaya çıksa bile) kural olarak 2 Yıllık Zamanaşımına tabidir. Bu süre bir hak düşürücü süre değil, defi yoluyla ileri sürülebilen zamanaşımıdır. Ancak satıcı ayıbı ağır kusuruyla (kast veya ağır ihmal) gizlemişse, 2 yıllık zamanaşımından faydalanamaz ve genel zamanaşımı olan 10 yıllık süreye tabi olur.
TBK m. 223 ve 231'de kurulan ihbar ve zamanaşımı altyapısı, Borçlar Kanunu'nun ifa yerine edim, ticari satım, aliud-pejor ayrımı ve haksız fiil mimarisiyle son derece radikal bir diyalektik bağ içindedir:
A. Ticari Satım Sözleşmelerinde Acımasız Süreler (TTK m. 23/1-c): TBK m. 223'teki "uygun süre" veya "imkân bulunur bulunmaz" gibi esnek ifadeler, alıcı ve satıcının her ikisinin de Tacir olduğu "Ticari Satışlarda" geçerli DEĞİLDİR. 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu m. 23/1-c hükmü, basiretli tacir kavramının bir yansıması olarak çok katı süreler öngörür: Malın teslimi sırasında ayıp açıkça belli ise alıcı 2 GÜN içinde durumu ihbar etmelidir. Ayıp açıkça belli değil ancak olağan bir muayene ile anlaşılabilecekse, alıcı 8 GÜN içinde malı incelemek ve ihbar etmek zorundadır. Tacir alıcı bu süreleri (bir gün bile) kaçırırsa, ayıplı malı kesin olarak kabul etmiş sayılır. Ancak gizli ayıplarda (8 günde anlaşılamayanlarda) TBK m. 223'teki "ortaya çıkınca hemen bildirme" kuralı ticari satışlarda da uygulanır.
B. İfa Yerine Edimde (Datio in Solutum - TBK m. 69) İhbar Külfetinin Dirilişi: Sisteminizdeki Özge İnci'ye ait "İfa Yerine Edimde Ayıp ve Zapta Karşı Tekeffül" makalesinde derinlemesine incelendiği üzere; bir borçlu nakit borcunu ödemek yerine elindeki bir malı alacaklıya devrederse, bu işlem hukuken bir "satış" işlemi kabul edilir. Devredilen bu malda bir noksanlık (ayıp) çıkması hâlinde ne olacaktır? İlgili eserde vurgulandığı gibi, "borçlunun ifa yerine edim olarak sunduğu eşyanın maddi veya hukuki ayıplı olması hâlinde, alacaklı aynen bir alıcı gibi bedel indirimi, sözleşmeden dönme veya (çeşit borcuysa) yenisiyle değiştirme talep edebilir". Ancak bu hakkın doğabilmesi için, alacaklının bizzat TBK m. 223'teki muayene ve ihbar külfetlerine aynen bir alıcı gibi uyması ŞARTTIR. Şayet alacaklı, borçlunun ifa yerine verdiği malı (örneğin tabloyu) alır da zamanında muayene edip ayıbı ihbar etmezse, malı ayıplı hâliyle kabul etmiş sayılır. Bunun dogmatik ve ölümcül sonucu şudur: Eski alacak (asıl borç) kesin olarak sönmüş olur ve alacaklı tüm haklarını kaybeder.
C. Borca Aykırılık (Aliud - TBK m. 112) ve İhbar Külfeti Çatışması: Satış hukukunun en kritik kaçış stratejisidir. Eğer satıcının teslim ettiği mal "Ayıplı (Pejor)" değil de, sözleşmede kararlaştırılandan tamamen "Farklı Bir Şey (Aliud)" ise, ortada bir ayıplı ifa değil, "Hiç İfa Etmeme" (TBK m. 112) vardır. Örneğin satıcı, sipariş edilen pamuklu kumaş yerine sentetik kumaş göndermişse, bu bir aliud teslimidir. Aliud tesliminde, alıcının TBK m. 223 uyarınca hiçbir muayene ve ihbar külfeti YOKTUR. Alıcı 2 gün, 8 gün veya 1 ay beklese bile hakkını kaybetmez. Zamanaşımı da TBK m. 231'deki 2 yıl değil, TBK m. 146'daki 10 yıldır. Fikret Eren ve Turgut Öz'ün öğretilerinde de vurgulandığı üzere, ihbar süresini kaçıran alıcıların mahkemelerdeki ilk savunması "Bu mal ayıplı değil, aliud'dur" iddiasına dayanır.
D. Tüketici Hukukunda İhbar Külfetinin Kaldırılması (TKHK m. 10): TBK m. 223 ve TTK m. 23 hükümleri alıcıyı ağır bir cendereye alırken, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun, tüketici işlemlerinde muayene ve ihbar külfetini tamamen ortadan kaldırmıştır. Bir tüketici malı aldığında, kanuni garanti süresi (2 yıl) içinde ayıp ne zaman ortaya çıkarsa çıksın (açık veya gizli fark etmeksizin) ihbar süresi veya "hemen bildirme" stresi olmaksızın satıcıya başvurabilir.
Kurumun ihbar sürelerini, gizli ayıp mekanizmasını ve ifa yerine edim senaryolarını test etmek adına şu iki çarpıcı vakayı inceleyelim:
Olay 1 (Ticari Satış, Gizli Ayıp ve "Hemen" Bildirim İhlali): Tacir (A) Üretici (B)'den fabrikasında kullanmak üzere bir sanayi fırını satın alır (Ticari Satış). Fırın kurulur ve 6 ay boyunca sorunsuz çalışır. 6. ayın sonunda fırının içindeki yalıtım malzemesinin üretim hatası (gizli ayıp) nedeniyle eridiği ve makinaya zarar verdiği fark edilir. Fabrika müdürü durumu görür, ancak üretimi durdurmamak için kendi teknik servisine geçici bir yama yaptırır. 1 ay sonra yama tutmaz ve fırın tamamen bozulur. Tacir (A) Üretici (B)'ye noterden ihtar çekerek ayıp sebebiyle sözleşmeden döndüğünü ve fırının iadesini ister. (B) ise "Ayıbı 1 ay geç bildirdin, hakkın düştü" der. Dogmatik Analiz: Bu vakada TTK m. 23 ve TBK m. 223/2'nin Gizli Ayıp İhbar Külfeti doğrudan sınanmaktadır. Fırındaki yalıtım sorunu, teslimden 6 ay sonra ortaya çıkan tipik bir gizli ayıptır (Verdeckter Mangel). Gizli ayıplarda muayene külfeti aranmaz, ancak ayıp ortaya çıktığı an alıcının "Hemen (Derhâl)" durumu satıcıya ihbar etme yükümlülüğü (TBK m. 223/2) doğar. Tacir (A) ayıbı fark edip kendi tamir etmeye çalışmış ve ihbarı 1 ay geciktirmiştir. Doktrinde (Oğuzman/Öz) ve Yargıtay içtihatlarında 1 aylık bekleme süresi "hemen bildirim" kuralının mutlak ihlali kabul edilir. İhbar külfetinin yerine getirilmemesi sebebiyle, Tacir (A) fırını ayıplı hâliyle kesin olarak kabul etmiş sayılır (Verwirkung). Tacir (A) (B)'den ne indirim, ne onarım ne de sözleşmeden dönme talep edebilir.
Olay 2 (İfa Yerine Edimde Aliud Savunması ve Zamanaşımı): Müteahhit (X) Arsa Sahibi (Y)'ye olan 3 Milyon TL nakit borcuna karşılık (İfa yerine edim olarak) bir daire devreder. Ancak taraflar sözleşmede "Deniz manzaralı ve 3. kat" olarak anlaştıkları hâlde, (X) tapuda yanlışlıkla "Arka cephe ve 1. kat" dairesini devreder. (Y) daireyi teslim alıp içine kiracı koyar. 3 yıl sonra (Y) dairenin arka cephe olduğunu ve manzarası olmadığını iddia ederek (X)'e "Bana ayıplı mal verdin, eski 3 Milyonluk alacağımı geri ver" diyerek dava açar. (X) ise "TBK m. 223'e göre ayıbı ihbar etmedin ve üstelik TBK m. 231'e göre 2 yıllık ayıp zamanaşımı doldu" der. Dogmatik Analiz: Bu olay TBK m. 69 (İfa Yerine Edim) TBK m. 112 (Aliud) ve TBK m. 231 (Zamanaşımı) kurumlarının devasa bir çarpışma alanıdır. Olaydaki noksanlık (deniz manzaralı yerine arka cephe daire verilmesi) basit bir nitelik eksikliği (ayıp) midir, yoksa tamamen "Farklı Bir Şey" (Aliud) midir? Sözleşmede kararlaştırılan daire ile teslim edilen dairenin konumu ve katı tamamen farklı olduğu için, bu bir Aliud (Farklı Şey) Teslimidir. Aliud tesliminde, ifa yerine edimde dahi olsa ayıp kuralları (TBK m. 219 vd.) UYGULANMAZ. Dolayısıyla (X)'in "İhbar etmedin" (TBK m. 223) ve "2 yıllık zamanaşımı doldu" (TBK m. 231) savunmaları Geçersizdir. Aliud durumunda TBK m. 146 gereği 10 yıllık genel zamanaşımı geçerlidir. Arsa sahibi (Y)'nin davası süresindedir ve (X) borcu hiç ifa etmemiş (temerrüt) kabul edilerek 3 Milyon TL'yi ödemeye mahkûm edilir.
TBK m. 223 ve zamanaşımı hükümlerinin ticari sözleşme mimarisinde (Legal Drafting) usul hukukunda ve uyuşmazlık tasfiyesinde avukatların dikkat etmesi gereken stratejik boyutları şunlardır:
1. Ticari Satışlarda İhbarın Şekil Şartı (TTK m. 18/3): TBK m. 223 ayıp ihbarı için hiçbir şekil şartı öngörmemiştir; sözlü veya Whatsapp mesajıyla dahi yapılabilir. Ancak, sözleşmenin her iki tarafı da tacir ise ve ayıplı ifa sebebiyle sözleşmeden dönülecekse (veya temerrüde düşürülecekse) TTK m. 18/3 emredici kuralı devreye girer. Avukatlar, ticari müvekkillerine ayıp ihbarının mutlaka Noter aracılığıyla, taahhütlü mektupla, telgrafla veya KEP (Kayıtlı Elektronik Posta) sistemiyle yapılmasını tembih etmelidir. Aksi takdirde, mahkemede ihbarın yapıldığı ispat edilemez ve dava kaybedilir.
2. GİK ile İhbar Sürelerinin Kısaltılması (TBK m. 21 / m. 25): Otomotiv veya beyaz eşya firmaları, standart matbu sözleşmelerine "Alıcı maldaki her türlü gizli ayıbı, ayıp ortaya çıktıktan sonra en geç 2 gün içinde yazılı olarak bildirmezse haklarını kaybeder" şeklinde Genel İşlem Koşulları (GİK) koyarlar. Tüketici olmayan adi alıcılar açısından bu tür kayıtlar, dürüstlük kuralına aykırı şekilde karşı tarafın durumunu ağırlaştırdığı için TBK m. 21 (Şaşırtıcı Kayıt) veya TBK m. 25 uyarınca Kesin Olarak Yazılmamış Sayılır. Kanunun öngördüğü "hemen bildirme" esnekliği, GİK ile mutlak bir rakama hapsedilemez.
3. Zamanaşımı Def'inin İleri Sürülme Usulü (TBK m. 231): Sisteminizdeki zamanaşımı belgelerinde de vurgulandığı üzere, zamanaşımı mahkeme tarafından re'sen dikkate alınmaz (TBK m. 161). Alıcı 3 yıl sonra ayıplı mal için dava açtığında, satıcı avukatının cevap dilekçesinde (ilk itirazlarla birlikte veya esasa cevap süresi içinde) mutlaka "TBK m. 231 uyarınca 2 yıllık ayıp zamanaşımı dolmuştur" def'ini ileri sürmesi şarttır. Satıcı bu def'i ileri sürmeyi unutursa, mahkeme davayı görmeye devam eder ve satıcıyı mahkûm edebilir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ve ihtilaflara bakan daireleri (özellikle 19. Hukuk Dairesi ve yeni dönemde 3. Hukuk Dairesi ile 11. Hukuk Dairesi) TBK m. 223 ve 231 (mülga BK m. 198 ve 207) uyarınca "Derhâl Bildirim Kriteri", "Aliud ve Pejor Ayrımının Zamanaşımına Etkisi" hususlarında istikrarlı bir içtihat politikası sergilemektedir.
Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun gizli ayıplarda ihbar külfetine ilişkin kararında şu dogmatik kural şablonlaşmıştır: "6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 223. maddesi (mülga BK m. 198) teslim alınan malda olağan bir gözden geçirmeyle ortaya çıkarılamayacak bir (gizli) ayıp bulunması hâlinde, bu ayıbın sonradan ortaya çıkması anında 'hemen (derhâl)' satıcıya bildirilmesini emretmektedir. Bu külfetin yerine getirilmemesi, malın o ayıpla birlikte kabul edildiği karinesini doğurur. Somut olayda, davacı şirket satın aldığı tekstil dokuma makinelerinin üretimi hatalı çıkardığını 15.04.2018 tarihinde fark etmiş, tespit yaptırmış, ancak satıcı firmaya ayıp ihbarını tam 45 gün sonra, 01.06.2018 tarihinde göndermiştir. Ticari hayatta 'hemen' kavramı objektif dürüstlük kuralı çerçevesinde birkaç gün, en fazla bir hafta olarak yorumlanmalıdır. 45 günlük gecikme, haklı bir mazerete dayanmadığından ihbar külfetinin açık ihlalidir. Davacının ayıp nedenine dayalı bedel tenzili ve tazminat davasının reddi hukuka uygundur."
İfa Yerine Edim, Aliud Teslimi ve Zamanaşımı (TBK m. 112 vs 231) hususunda Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin bir içtihadı şöyledir: "Taraflar arasındaki eser sözleşmesi uyarınca, yüklenicinin iş sahibine inşaat borcunu ifa yerine edim (bağımsız bölüm teslimi) ile ödediği anlaşılmaktadır. İş sahibine sözleşmede 'mesken (konut)' vasfında olacağı belirtilen bağımsız bölüm yerine, iskan planında 'kömürlük/depo' vasfında olan bir alan teslim edilmiştir. Bu durum, mülga BK m. 194 (TBK m. 219) kapsamında bir 'ayıplı ifa (pejor)' değil; tamamen farklı vasıfta bir malın verilmesi olan 'Aliud' teslimidir. Aliud tesliminde sözleşme hiç ifa edilmemiş sayılacağından, satım sözleşmesine ait kısa ayıp zamanaşımı süreleri (TBK m. 231) ve ayıp ihbarı külfetleri (TBK m. 223) uygulanamaz. Olayda 10 yıllık genel zamanaşımı geçerli olup, davacının tazminat talebinin kabulü isabetlidir."
Türk Borçlar Kanunu'nun 223. ve 231. maddelerinde vücut bulan Muayene, İhbar Külfeti ve Zamanaşımı rejimi, borçlar hukuku dogmatiğinde Fikret Eren, M. Kemal Oğuzman, Turgut Öz ve Haluk Nami Nomer'in eserleri ekseninde; "Geleneksel Külfetlerin Modern Ticareti Tıkaması" ve "Sistemin Ayıplı Mal Üreteni Ödüllendiren Çarpık Etik Yapısı" bağlamında çok derin kuramsal eleştirilere ve teorik fay hatlarına maruz kalmaktadır.
Birinci ve en sert felsefi eleştiri, Roma Hukuku ve Alman Pandekt Sisteminden Miras Kalan "Hemen İhbar" Külfetinin (TBK m. 223 / TTK m. 23) Karmaşıklaşan Modern Sanayi ve Hizmet Toplumunda Alıcılar İçin Adeta Bir "Hak Düşürücü Tuzak" (Falle) Hâline Gelmesidir. Fikret Eren ve Turgut Öz'ün haklı olarak sorguladığı üzere; hukuk düzeni, sözleşmeyi ihlal edip bozuk/ayıplı mal üreten satıcıya yaptırım uygulamak yerine; dürüst, bedelini tam ödemiş ancak ayıbı mahkemeye bildirmekte 10-15 gün gecikmiş alıcıyı "hakkını tamamen düşürerek" (Verwirkung) cezalandırmaktadır. Bir fabrikatörün, satın aldığı yüzlerce kilometrelik kablo sistemini veya devasa bir yazılım ağını "8 gün içinde" muayene edip ihbar etmesi fiilen imkânsızdır. Kanun koyucunun (özellikle TTK m. 23/1-c'de) bu acımasız süreleri esneten, "alıcının makul sürede ihbarda bulunabileceğine" veya "ayıbın vahametine göre ihbar süresinin değişebileceğine" dair dürüstlük kuralı tabanlı (Justitia commutativa) bir emniyet sübabı getirmemesi; yargı kararlarında sadece "süre kaçtı, dava reddedildi" şeklindeki mekanik ve ruhsuz hükümlerin çıkmasına neden olmaktadır. Bu durum, hukukun asli amacı olan sözleşme adaletini (Vertragsgerechtigkeit) yok etmekte ve ayıplı mal satan kötüniyetli satıcıları "zamanın arkasına sığınarak" hukuken dokunulmaz kılmaktadır.
İkinci dogmatik eleştiri, Sisteminizdeki "Haksız Fiillerde Zamanaşımı" ve "Sona Ermiş Sözleşmelerde İade", makaleleri ekseninde değerlendirildiğinde; TBK m. 231'deki İki Yıllık Kısa Zamanaşımı Süresinin, Özellikle Gizli Ayıplarda Hukuksal Bir Absürtlük (Teleolojik Çelişki) Yaratmasıdır. Kanun, malın tesliminden itibaren 2 yıl geçtiğinde ayıp zamanaşımının dolacağını söyler. Peki malın içindeki üretim hatası (gizli ayıp) tesadüfen 3. yılda ortaya çıkarsa ne olacaktır? Kanunun lafzına göre alıcı, "hiç haberdar bile olamadığı, bilmesinin imkânsız olduğu" bir ayıp yüzünden dava açma hakkını (2 yıl dolduğu için) çoktan kaybetmiştir. Haksız fiillerde dahi zararın ve failin "öğrenilmesinden" itibaren süre başlarken (Subjektif sistem),; ayıplı ifada salt "teslim tarihinden" başlayan objektif ve kısa bir zamanaşımı öngörülmesi mülkiyet hakkının özüne müdahaledir. Nomer ve Serozan'ın eserlerinde de işaret edildiği gibi; Viyana Satım Antlaşması (CISG) ve Avrupa Hukuku (PECL) gizli ayıplarda zamanaşımı sürelerini uzatarak ve "öğrenme" anını merkeze alarak bu ilkelliği aşmışken; Türk Borçlar Kanunu'nun 2012 revizyonunda dahi 2 yıllık bu kör kuralı (tüketici hukuku hariç) inatla muhafaza etmesi, kanunlaştırma tarihimizin en muhafazakâr ve dogmatik hatalarından biri olarak hukuk biliminin önünde durmaktadır.
İşte böylece, seninle Borçlar Hukuku Özel Hükümler deryasının en tehlikeli ve şekilci sınırını; alıcının haklarını koruyan kılıcın zamanın pasıyla nasıl köreldiğini (TBK m. 223 ve m. 231 / Satımda Muayene, İhbar Külfeti ve Zamanaşımı) bütünüyle mühürlemiş olduk. Aliud ile Pejor arasındaki o hayat kurtaran uçurumu ve ifa yerine edimde tekeffül rejiminin ihbar külfetiyle nasıl hayatta kaldığını sistemine perçinledin.
Sıradaki analizlerimizde, Özel Hükümlerin karanlık koridorlarını, zapta karşı tekeffülü, hasarın mutlak intikalini ve tasfiye dehlizlerini aynı acımasız görüşeceğiz.
Bu yorum, Av. Fethi Güzel tarafından akademik dürüstlük ilkeleri çerçevesinde hazırlanmıştır.
Kullanılan kaynaklar:
Yorumun kapsamı: Bu çalışma, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 1 Temmuz 2012'de yürürlüğe giren 107. madde metnine dayanır.
Görüş: Kapsamlı öğretici yorum benimsenmiştir.
Güncellik: Bu yorum, 16.05.2026 tarihi itibariyle günceldir.